Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 13-Μαϊ-2020 00:04

    Γιατί ρευστοποίησα τις μετοχές μου εν μέσω του πρόσφατου ράλι στη Wall Street

    Γιατί ρευστοποίησα τις μετοχές μου εν μέσω του πρόσφατου ράλι στη Wall Street
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Clive Crook

    Μια επενδυτική στρατηγική του τύπου "απλώς καθίστε αναπαυτικά στη θέση σας και μην κάνετε τίποτα" με είχε εξυπηρετήσει ιδιαίτερα επί χρόνια. Ήταν λοιπόν με κάποια απροθυμία που αναγκάστηκα να την βάλω στην άκρη: από την Παρασκευή, θορυβημένος από την πρόσφατη αύξηση των τιμών των μετοχών, ρευστοποίησα τις δικές μου και πλέον είμαι "γεμάτος" ρευστό.

    Είναι σαφές, βεβαίως, ότι οι τιμές των μετοχών ως συνόλου είναι μόνον έμμεσα και μάλλον απρόβλεπτα συνδεόμένες με τις πραγματικές οικονομικές εξελίξεις. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάνουν την επαφή τους την πραγματικότητα για εντυπωσιακά μεγάλα χρονικά διαστήματα.

    Το παράδειγμα της "προειδοποίησης Greenspan"

    Όσον αφορά τα θεμελιώδη μακροοικονομικά στοιχεία, ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), Alan Greenspan, είχε βάσιμους λόγους να διαμαρτύρεται για "παράλογη ευφορία" στο αμερικανικό χρηματιστήριο στα τέλη του 1996.

    Κατά τα επόμενα τρία χρόνια, ο S&P 500 διπλασίασε τις μονάδες του, πριν τελικά καταρρεύσει το 2000. Στο χαμηλότερο σημείο του, το 2003, βρισκόταν ακόμη σε υψηλότερο σημείο σε σχέση με την ημέρα κατά την οποία ο Greenspan είχε "εκδώσει" την προειδοποίησή του. Το 1996, το "sell" ήταν σωστό από την γενική άποψη της οικονομίας, αλλά πρακτικά ήταν τρομερά λαθεμένο ως επενδυτική συμβουλή.

    Για να είμαστε ξεκάθαροι, λίγα μπορεί να πει κανείς για το μελλοντικό "χρονοδιάγραμμα" των εξελίξεων στην αγορά. Κι όμως.

    Το παράδοξο της πορείας του S&P 500

    Η αρχική πτώση του χρηματιστηρίου έμοιαζε εντελώς λογική. Ο S&P 500 σημείωσε απώλειες 34% μεταξύ 19ης Φεβρουαρίου και 23ης Μαρτίου, βάσει των πρώτων εκτιμήσεων για τη βαρύτατη οικονομική ζημία που θα προκαλούσε ο κορονοϊός και τα μέτρα που απαιτούνταν για τον περιορισμό του.

    Εκεί όπου αρχίζουν τα πράγματα να περιπλέκονται και να γίνονται "αμήχανα" είναι με το τι συνέβη στη συνέχεια. Μεταξύ 23ης Μαρτίου και τέλους της περασμένης εβδομάδας, ο ίδιος δείκτης σημείωσε άνοδο 31%, ανακτώντας άνω του μισού των απωλειών του σε σχέση με το προηγούμενο υψηλό του. Κι αυτό τη στιγμή που, κατά την τελευταία περίοδο, οι προβλέψεις για τις πιθανές απώλειες στην οικονομική παραγωγή λόγω του κορονοϊού το δεύτερο τρίμηνο και για το σύνολο του 2020 και του 2021, έχουν κατά μέσο όρο επιδεινωθεί.

    Η συνύπαρξη των δύο αυτών φαινομένων θα μπορούσε να είναι λογική αν η αρχική αντίδραση έμοιαζε, εκ των υστέρων, υστερική ή αν είχαν κάνει την εμφάνισή τους απρόβλεπτα καλές ειδήσεις. Η γενική αίσθηση, ωστόσο, την οποία απέπνεε η πλειονότητα των αναλυτών που βλέπουν μπροστά τους μια παγκόσμια ύφεση τις τελευταίες εβδομάδες σίγουρα δεν ήταν στη λογική "γιατί όλη η αυτή φασαρία;".

    Και παρ’ όλο που υπήρξαν πράγματι κάποια καλά νέα (ή ότι μπορεί να θεωρηθεί "καλά νέα" μέσα σε αυτές τις συνθήκες), αν τα εξετάσει κανείς στη λεπτομέρειά τους, θα καταλάβει ότι είναι τελικά λιγότερο καλά απ’ όσο μοιάζουν.

    Τα πράγματα είναι χειρότερα απ' όσο μοιάζουν

    Ως αντίδραση σε μια άνευ προηγουμένου  κατάρρευση της παραγωγής και της απασχόλησης, η απάντηση σε επίπεδο μακροοικονομικής πολιτικής ήταν βεβαίως ισχυρή, τόσο σε δημοσιονομικό επίπεδο, όσο και σε νομισματικό (από πλευράς της Federal Reserve). Η κλίμακα της πραγματικής και της υποσχόμενης μελλοντικής υποστήριξης αποτελεί αναμφίβολα πλεονέκτημα.

    Ωστόσο ο σχεδιασμός των δημοσιονομικών εργαλείων αρωγής απέχει πολύ από το να είναι ιδανικός. Το Paycheck Protection Program λειτούργησε μέχρι στιγμής άσχημα και χρήζει προσοχής.

    Η παροχή εισοδηματικής στήριξης ήταν αργή και ανισομερής. Η προσαύξηση των επιδομάτων ανεργίας κατά 600 δολάρια την εβδομάδα (σ.μ. από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ) ενδέχεται να δυσκολέψει ορισμένες επιχειρήσεις να επιστρέψουν στη δραστηριότητά τους.

    Η χρόνια δυσλειτουργικότητα του Κογκρέσου, η οποία σίγουρα θα ξεπεράσει σε διάρκεια την επίδραση του ιού, σημαίνει πρακτικά ότι οι "έξυπνες" απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να θεωρηθούν διόλου δεδομένες.

    Η διαχείριση της έκτακτης κατάστασης της πανδημίας και οι οικονομικές επιπτώσεις

    Πέραν της οικονομικής πολιτικής, η διαχείριση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης εξακολουθεί να μοιάζει χαοτική. Τα τεστ για τον ιό και άλλα απαραίτητα προϊόντα εξακολουθούν να είναι περιορισμένα σε αριθμό, ενώ ακόμη και τώρα δεν υπάρχει σαφής στρατηγική για την διόρθωση της κατάστασης.

    Ως αποτέλεσμα, η επικείμενη άρση των περιορισμών θα είναι πιο επικίνδυνη απ’ όσο θα έπρεπε. Εάν η χρηματιστηριακή αγορά θεωρεί ότι τα σχέδια για επανεκκίνηση της οικονομίας τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες ισοδυναμούν με θετική έκπληξη, μπορεί σύντομα να βρεθεί ενώπιον δεύτερων σκέψεων.

    Σύμφωνα με μια πρόσφατη εκτίμηση, οι περιορισμοί που ισχύουν σήμερα έχουν μειώσει τον πραγματικό αριθμό αναπαραγωγής του κορονοϊού στις ΗΠΑ σε περίπου 1 - πράγμα που σημαίνει ότι ο αριθμός νέων κρουσμάτων και θανάτων θα σταθεροποιηθεί, αλλά δεν θα μειωθεί.

    Αυτό υποδηλώνει ότι η άρση ορισμένων από τους περιορισμούς, χωρίς τα μέσα για την πραγματοποίηση επαρκών τεστ και ιχνηλάτησης, θα μπορούσε να προκαλέσει νέα επιτάχυνση της εξάπλωσης του ιού. Σε αυτήν την περίπτωση, ενδέχεται να χρειαστεί να επανέλθουν οι αυστηροί περιορισμοί.

    Η "παράλογη ευφορία"

    Ίσως όμως αυτή η στάση της αγοράς να μην έχει να κάνει με το σκηνικό που διαμορφώνεται τους επόμενους αρκετούς μήνες. Ίσως, για μια φορά, η χρηματιστηριακή αγορά να ξεπερνά αυτές τις προσωρινές δυσκολίες και καθοδηγείται από μια πιο διορατική θεώρηση.

    Έχουν προταθεί θεωρίες που υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο κορονοϊός είναι απλώς ένα πρόσκαιρο πλήγμα. Η απλούστερη ήταν η ιδέα μιας ταχείας ανάκαμψης σε σχήμα V: σταματά κανείς την οικονομία για λίγο με κρατικό διάταγμα και, στη συνέχεια, χαλαρώνοντας τους περιορισμούς, την επαναφέρει αμέσως στην πρότερη κατάσταση.

    Ποιος πιστεύει πια σε αυτή την εκδοχή; Ακόμη κι αν όλα πάνε καλά και δεν υπάρξει δεύτερο κύμα λοιμώξεων, η προσεκτική άρση των περιορισμών απέχει πολύ από την "κανονικότητα". Η ζημιά είναι πιθανό να κρατήσει για καιρό και όχι μόνο για μερικούς μήνες. Για πολλές επιχειρήσεις η ζημιά θα είναι διαρκής και για ορισμένες θα είναι σημάνει τον θάνατο ή τον οριστικό μαρασμό τους. Οι πτωχεύσεις είναι βέβαιο ότι θα αυξηθούν, επιβαρύνοντας περαιτέρω το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

    Επιπλέον, η ανάκαμψη δεν μπορεί να αποτελέσει απλώς ζήτημα υποστήριξης της ζήτησης με νομισματικά και δημοσιονομικά κίνητρα, η οποία στη συνέχεια να γυρίσει έναν διακόπτη ο οποίος αυτόματα θα επανεκκινήσει την προσφορά. Η οικονομία θα χρειαστεί μια ορισμένη αναδιάρθρωση.

    Οι εργαζόμενοι και οι πόροι θα πρέπει να ανακατανεμηθούν - μια δύσκολη, δαπανηρή και πιθανότατα μακρόσυρτη διαδικασία. Μακροπρόθεσμα, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η κληρονομιά των επιθετικών νομισματικών και δημοσιονομικών παρεμβάσεων.

    Η διαμάχη των διάφορων σχολών πολιτικής εντός των κεντρικών τραπεζών, η οποία πυροδοτείται από διαφορετικές απόψεις σχετικά με το πού σταματά η νομισματική πολιτική και πού ξεκινά η δημοσιονομική, θα μπορούσε να καταστεί εξαιρετικά πολωτική. Σε κάποιο χρονικό σημείο, λόγω της αύξησης του δημόσιου χρέους, η υψηλότερη φορολογία - ίσως πολύ υψηλότερη, συμπεριλαμβανομένου του φόρου επί των κερδών - θα επιστρέψει στην ημερήσια διάταξη. Οι προοπτικές για το παγκόσμιο εμπόριο ήταν ήδη κακές μέχρι πρόσφατα. Τώρα είναι χειρότερες.

    Και κάτι τελευταίο. Λάβετε υπόψη ότι η χρηματιστηριακή αγορά δεν ήταν "φθηνή" πριν από την εμφάνιση της πανδημίας. Ναι, οι αναλυτές επιχειρηματολογούν ακατάσχετα σχετικά με την ανάγκη μέτρων πραγματικής αποτίμησης της αξίας των εταιρειών, ωστόσο τα στατιστικά μοντέλα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να "διαβαστούν "όταν τα επιτόκια είναι τόσο χαμηλά. (Ο δείκτης Shiller της κυκλικά προσαρμοσμένης τιμής της μετοχής προς τα κέρδη δίνει "sell" εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια).

    Ακόμη κι έτσι, είναι δίκαιο να συμπεράνουμε ότι η τρέχουσα πρόβλεψη του χρηματιστηρίου για τα μελλοντικά κέρδη θα φαινόταν αρκετά αισιόδοξη ακόμη και αν ο κορονοϊός δεν είχε μπει ποτέ στη ζωή μας.

    Μια ήρεμη υπενθύμιση υπενθύμιση: η κρίση του κορονοϊού συμβαίνει πραγματικά - και οι νέοι κίνδυνοι τους οποίους εισήγαγε είναι μεγάλοι, με το βέλος τους να δείχνει μάλλον προς τα χειρότερα παρά προς τα πιο ήπια σενάρια.

    Εάν με ρωτάτε, χωρίς φυσικά να πρέπει κανείς να ασπαστεί απαραιτήτως τη δική μου άποψη, πρόκειται για μια κλασσικότατη περίπτωση παράλογης ευφορίας.

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ