Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 16-Ιουλ-2019 00:48

    Μπορεί αυτή η γυναίκα να δαμάσει το Game of Thrones της Ευρώπης;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Από τη συντακτική ομάδα

    Εάν επιβεβαιωθεί η εκλογή της ως Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας Ursula von der Leyen θα αποκτήσει μια πλούσια σε πιεστικά καθήκοντα ατζέντα. Ένα από τα πιο επείγοντα θέματα θα πρέπει να είναι η μεταρρύθμιση της δυσλειτουργικής διαδικασίας που την οδήγησε εκεί.

    Ως η κεφαλή του εκτελεστικού βραχίονα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η προεδρία της Επιτροπής είναι μια ισχυρή θέση. Ο κάτοχός της ορίζει την ατζέντα των πολιτικών της ΕΕ, κατανέμει βασικά χαρτοφυλάκια και κατευθύνει τη δημόσια διοίκηση η οποία απασχολεί περισσότερα από 30.000 άτομα. Ο επόμενος πρόεδρος θα αντιμετωπίσει προκλήσεις όπως η προθεσμία του Brexit, η επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΕ, η εμπορική διαμάχη με τις ΗΠΑ και η διεύρυνση των διαφωνιών για την περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση - για να μην αναφέρουμε την πιθανότητα μιας ακόμη κρίσης του ευρώ.

    Η απόφαση για το ποιος θα αναλάβει αυτόν τον καίριο ρόλο, ωστόσο, γίνεται ολοένα και περισσότερο Game of Thrones.

    Για να προταθεί, ένας υποψήφιος πρέπει να κερδίσει την ειδική πλειοψηφία των εθνικών ηγετών που απαρτίζουν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Αυτοί, με τη σειρά τους, υποτίθεται ότι "λαμβάνουν υπόψη" τις πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές κατά την επιλογή τους. Μόλις υποδειχθεί, ο υποψήφιος πρέπει στη συνέχεια να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να επιβεβαιωθεί.

    Αυτό είναι ήδη αρκετά σύνθετο. Όμως, η διαδικασία τείνει να περιπλέκεται περαιτέρω από τις ανεπίσημες συζητήσεις που λαμβάνουν ταυτόχρονα χώρα για τα άλλα κορυφαία πόστα της ΕΕ. Οι εθνικοί ηγέτες έδωσαν μάχη πίσω από κλειστές πόρτες για το σωστό μείγμα γεωγραφικής ποικιλομορφίας, εκπροσώπησης των κομμάτων, προτιμήσεων πολιτικής, δημογραφικών χαρακτηριστικών και ούτω καθεξής. Δεν ήταν ακριβώς ένα διαφανές μοντέλο.

    Το 2014, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προσπάθησε να κάνει τη διαδικασία αυτή πιο διαφανή και να δώσει στους ψηφοφόρους μεγαλύτερο λόγο. Στο πλαίσιο του λεγόμενου συστήματος spitzenkandidat, υποτίθεται ότι οι κυρίαρχες πολιτικές ομάδες υποδεικνύουν υποψηφίους, οι οποίοι στη συνέχεια αναμένεται να κάνουν εκστρατεία για να αναλάβουν τα καθήκοντα.

    Αυτή τη φορά, όμως, και οι δύο μεγάλες πολιτικές ομάδες δεν κατάφεραν να περάσουν τους υποψηφίους τους, εξαιτίας του πιο κατακερματισμένου κοινοβουλίου. Επιστρέψαμε λοιπόν στις κλειστές πόρτες: το παζάρι εβδομάδων οδήγησε σε μια συμφωνία-έκπληξη, βάσει της οποίας η von der Leyen καταλαμβάνει τον κορυφαίο ρόλο στην Κομισιόν, η Christine Lagarde της Γαλλίας ορίζεται επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Charles Michel του Βελγίου προωθείται για Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

    Και οι τρεις επιλογές είχαν βάση, ενώ πολλά κράτη έμειναν ικανοποιημένα από τη κρυψίνου διαδικασία. Αλλά άφησαν το κοινοβούλιο αδύναμο και μετά βίας ανοιχτό ή δημοκρατικό. Οι ψηφοφόροι θα μπορούσαν δικαιολογημένα να αναρωτηθούν τι συνέβη.

    Η Von der Leyen δεν πρέπει να διστάσει να φέρει αυτή τη διαδικασία στο φως. Ο εξ ολοκλήρου αποκλεισμός του κοινοβουλευτικού συστήματος θα ήταν λάθος. Το να υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι που διατυπώνουν ένα όραμα και λογοδοτούν, είναι προτιμότερο από το να υπάρχει ένας, προφυλαγμένος, μετά από συνάντηση που έγινε νύχτα. Αλλά η πραγματική συμμετοχή του εκλογικού σώματος απαιτεί κάτι περισσότερο. Παρά τις πρόσφατες εκστρατείες, οι ψηφοφόροι δεν είχαν ιδέα ποιοι ήταν οι υποψήφιοι: μόλις λίγο πάνω από το ένα τέταρτο των Γερμανών γνώριζαν ότι ο δικός τους Manfred Weber ήταν η επιλογή της μεγαλύτερης ομάδας του ευρωκοινοβουλίου, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

    Το κλειδί είναι να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ των εθνικών κομμάτων και των ευρύτερων πολιτικών οικογενειών που βρίσκονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το σημερινό σύστημα ουσιαστικά αντιστοιχεί σε 28 εθνικές εκλογές, με υποψηφίους που προέρχονται από τοπικά κόμματα και στη συνέχεια αναμένεται να εκπροσωπήσουν τους πολίτες της ΕΕ. Η προσθήκη διακρατικών καταλόγων υποψηφίων ευρωβουλευτών θα μπορούσε να καταστήσει τους βουλευτές της ΕΕ υπόλογους σε ένα ευρύτερο εκλογικό σώμα και να βοηθήσει να διασφαλιστεί ότι οι εκστρατείες δεν χρησιμοποιούνται απλώς ως εσωτερικές ψηφοφορίες διαμαρτυρίας.

    Παρομοίως, η μεγαλύτερη συμμετοχή των εθνικών κοινοβουλίων στη χάραξη πολιτικής της ΕΕ - πέραν του σημερινού συμβουλευτικού τους ρόλου - θα μπορούσε επίσης να βελτιώσει τη συμμετοχή και να παράσχει πολύτιμες πληροφορίες στους βουλευτές της ΕΕ. Αυτό, με τη σειρά του, θα μπορούσε να συμβάλει ώστε η δυναμική των τελευταίων κοινοβουλευτικών εκλογών - στις οποίες η προσέλευση ανήλθε στο 51%, αναστρέφοντας τις πρόσφατες μειώσεις - να μεταφραστεί σε ευρύτερη υποστήριξη για το ευρωπαϊκό project.

    Τέτοιες μεταρρυθμίσεις θα βοηθούσαν τα θεσμικά όργανα της Ευρώπης να είναι λιγότερο απόμακρα και ακατανόητα στους ψηφοφόρους που προορίζονται να υπηρετήσουν. Αν η von der Leyen τις προωθήσει, θα έχει αποδειχθεί μια εμπνευσμένη επιλογή παρά την ανόητη διαδικασία που την οδήγησε εκεί.
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων