Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 11-Ιουν-2019 00:10

    Η συνάντηση των κορυφαίων οικονομικών παραγόντων έχει καταλήξει να είναι ασήμαντη

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Daniel Moss 

    Οι υπουργοί Οικονομικών από τις μεγαλύτερες οικονομίες "έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου” για την παγκόσμια ανάπτυξη και δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να κάνουν κάτι γι' αυτή. Κρίμα που αυτή είναι η πιο άσχετη στιγμή.

    Έχουν παρέλθει οι μέρες κατά τις οποίες οι επενδυτές κρέμονταν από τα χείλη των υπουργών για το αν θα αλλάξουν έστω κι ένα κόμμα ή θα προσθέσουν έστω και μια πρόταση στις δηλώσεις τους. Έτσι, είτε η ανακοίνωση που έγινε το Σαββατοκύριακο είχε σκοπό να ενισχύσει την εμπιστοσύνη, είτε να αποκαλύψει κινδύνους, ίσως να μην το καταλάβαιναν καν. Οι αγορές πήραν τάση τη Δευτέρα το πρωί από την αναστολή των δασμών του Trump έναντι του Μεξικού, όχι από τις δηλώσεις από τη συνάντηση των 20 οικονομικών ηγετών στη Φουκουόκα της Ιαπωνίας.

    Αυτό τα λέει όλα. Όχι επειδή οι αγορές έχουν πάντα δίκιο, αλλά επειδή τα ίδια τα πράγματα που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στην παγκόσμια οικονομία είναι ακριβώς αυτά που οι υπουργοί δεν είναι εξοπλισμένοι ή εξουσιοδοτημένοι να χειριστούν. Όταν οι μεγάλες αλλαγές στην οικονομική πολιτική τίθενται από προεδρικά tweets απαντώντας σε θέματα μετανάστευσης, οι υπουργοί Οικονομικών μπορούν να πουν ό,τι θέλουν χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump έχει κάνει τον εαυτό του υπουργό των πάντων.

    Η εξουσία της επίλυσης της πιο άμεσης οικονομικής πρόκλησης του κόσμου, του εμπορικού πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, δεν ανήκει σε κανέναν από όσους βρέθηκαν στη Φουκουόκα. Είναι στα χέρια του Trump και του Προέδρου της Κίνας Xi Jinping. Για να είμαστε δίκαιοι με την αντιπροσωπεία των ΗΠΑ, οι εκπρόσωποι της Κίνας ήταν εξίσου ανίσχυροι.

    Το γράφω αυτό με μεγάλη λύπη. Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου στο Bloomberg News, δεν έχω ξοδέψει λίγες ώρες στο να αναφέρομαι σε υπουργικές δηλώσεις, αποκτώντας μία εμμονή με γραμματικές προσαρμογές ή μεταβολές στον τόνο που είχαν μεγάλη σημασία. Αν οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες ανέφεραν κάτι σε ένα ανακοινωθέν, μπορούσε κανείς να το μεταφέρει στην τράπεζα ως την επίσημη άποψη για τον κόσμο και οι δεσμεύσεις που λάμβαναν τηρούνταν περισσότερο ή λιγότερο. Μέρος αυτής της εμπιστοσύνης στηριζόταν στο γεγονός ότι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι μαζεύονταν και μιλούσαν εκ μέρους των θεσμών που αντιπροσώπευαν. Σίγουρα, οι περιστάσεις θα μπορούσαν να αλλάξουν. Αλλά οι σημαντικές αλλαγές τακτικής ήταν σπάνιες. Ποιος μπορεί να πει κάτι τέτοιο τώρα;

    Η ακμή των συναντήσεων αυτών ήταν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 και αναμφισβήτητα μέχρι τη δεκαετία του '90 με τη συμφωνία του Πλάζα το 1985, τη συμφωνία του Λούβρου δύο χρόνια αργότερα και τις προσπάθειες για τη στροφή των νομισμάτων και των επιτοκίων γύρω από τα κοινά συμφέροντα. Ο αριθμός που ακολουθεί μετά το "G" άλλαξε, αλλά η βασική ιδέα παρέμεινε. Ακόμη και στη δεκαετία του 2000, οι αγορές θα στρέφονταν το πρωί της Δευτέρας στη G-7 ψάχνοντας για απαντήσεις όπως στο Ντουμπάι το 2003, γεγονός που σηματοδότησε στην επιθυμία για ένα ασθενέστερο δολάριο.

    Η έλλειψη δυναμικής της Φουκουόκα δεν συνέβη μέσα σε μια νύχτα. Τέτοιες συγκεντρώσεις έχουν αρχίσει από καιρό να χάνουν τη βαρύτητά τους. Οι αγορές που επηρεάζουν οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες πιο άμεσα, αυτές των νομισμάτων και των ομολόγων, είναι πολύ μεγαλύτερες στις μέρες μας. Η G7 έχασε τη δυναμική της μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση καθώς η G20 κατέστη η βασική δύναμη. Ο στόχος ήταν να προκληθεί ένα buy-in από μια ευρύτερη γκάμα παικτών, ειδικά από μεγάλες αναδυόμενες αγορές όπως η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία. Επίσης αυτό σήμαινε λιγότερο κοινό έδαφος. Η γλώσσα έγινε πιο ασαφής.

    Ο Angel Gurria, επικεφαλής του ΟΟΣΑ, έχει δίκιο όταν λέει ότι οι κεντρικές τράπεζες είναι οι ήρωες της σύγχρονης εποχής. Οι φορολογικές και ρυθμιστικές αρχές δεν φαίνονται τόσο δυναμικές συγκριτικά. Ευτυχώς για όλους, οι κεντρικές τράπεζες είναι εκεί για να "καθαρίσουν” τις κρίσεις. Ήταν παρούσες στη Φουκουόκα, αλλά οι συνεδριάσεις τους προβάλλονται λιγότερο σχετικά με αυτές των υπουργών Οικονομικών.

    Καθώς οι νομισματικές πολιτικές αναμένουν να καθαριστούν μετά από την επιβράδυνση που προκαλείται από τους δασμούς, θα πρέπει να κάνουμε δύο πράγματα: πρώτον, να επικροτήσουμε τις κεντρικές τράπεζες για τον ηρωισμό τους. Δεύτερον, να αναρωτηθούμε αν επιτρέπουν κακές συμπεριφορές στην προοπτική της διάσωσης του προστατευτισμού.

    Αρκεί αυτό για να προβληματιστεί κανείς στο μπαρ του ξενοδοχείου Plaza.

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων