Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 08-Ιαν-2022 08:16

    Ο Βαλυνάκης πάει πόλεμο

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Εντύπωση πραγματικά προκαλεί το ότι οι σχεδιαστές του ελληνικού αμυντικού δόγματος και οι αξιωματούχοι των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, δεν έχουν ακόμα αναθεωρήσει τα επιτελικά σχέδια, τους χάρτες και τη διάταξη των στρατευμάτων στη μεθόριο, μετά τη δημοσίευση του βαρυσήμαντος πονήματος του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή, Γιάννη Βαλυνάκη, στην εφημερίδα Καθημερινή. Τι περιμένουν;

    Στο εμβριθές πόνημα, για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να το απολαύσουν ακόμα, ο πρώην υφυπουργός, αφού μας εξηγεί "Γιατί με τη σημερινή στρατηγική δεν κερδίζουμε την Τουρκία", καταλήγει με μια ομολογουμένως σοφή παρότρυνση: "Στην αναμέτρηση με την Τουρκία δεν μπορούμε να χάνουμε συνεχώς έδαφος ή να αναβάλλουμε με την ψευδαίσθηση ότι κάποτε θα παραιτηθεί από τις παράλογες αξιώσεις της. Πρέπει, αντίθετα, να την κερδίσουμε." Αναρωτιέμαι μάλιστα πώς δεν το είχαμε σκεφθεί όλοι μας νωρίτερα. Είναι λοιπόν τόσο απλό! Πρέπει να κερδίσουμε την αναμέτρηση με την Τουρκία. Το λέει και ο Βαλυνάκης.

    Αναρωτιέται φυσικά κανείς, πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ο πρώην υφυπουργός, ότι με τη σημερινή στρατηγική δεν κερδίζουμε την Τουρκία. Αν δεν κάνω λάθος, η απόπειρα εισβολής στον Εβρο- με όχημα τους μετανάστες- απέτυχε παταγωδώς, η κρίση στο Αιγαίο με τα τουρκικά ερευνητικά απέτυχε και τα πλοία επέστρεψαν στα λιμάνια τους, οι γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ συνεχίζονται, παρά τις απειλές Τσαβούσογλου ότι το κοίτασμα Γλαύκος ανήκει στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, το δε τουρκολιβυκό μνημόνιο πνέει τα λοίσθια.

    Αντιθέτως η τουρκική προκλητικότητα κινητοποίησε την Ενωμένη Ευρώπη, οι σχέσεις του Ερντογάν με τις ΗΠΑ είναι στο ναδίρ, η Ελλάδα συνήψε αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης, η δε συμφωνία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και ειδικά μάλιστα η συμφωνία για την στάθμευση αμερικανικών δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη, εκλαμβάνεται στην Τουρκία σαν ισχυρή "ασπίδα προστασίας" της χώρας μας, έναντι επίθεσης από την Αγκυρα. Στο μεταξύ η Ελλάδα εξοπλίζεται και αποκτά πλοία και αεροσκάφη, ενισχύοντας την αποτρεπτική της ικανότητα.

    Προφανώς βέβαια η ένταση μπορεί να επανέλθει και οι προκλητικοί τουρκικοί ισχυρισμοί- ακόμα και για την ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, που η Αγκυρα αμφισβητεί, αφού θεωρεί ότι οφείλουν να είναι αποστρατικοποιημένα- προκαλούν εύλογα εκνευρισμό στην Αθήνα. Υπενθυμίζουν ότι το πρόβλημα είναι εκεί και μάλλον δεν θα εξαφανιστεί. Ακόμα και αν ή όταν καλύτερα, ο Ερντογάν αποχωρήσει. Αλλά τι προτείνει ο κ. καθηγητής; Ποια είναι "η έξυπνη και αποφασιστική κίνηση", που θα μας επιτρέψει να πάρουμε όλο το χαρτί;

    Ο Γιάννης Βαλυνάκης δεν το αποκαλύπτει, ίσως από μετριοφροσύνη ή ίσως για να πιάσουμε στον ύπνο τους Τούρκους- ιδού μια άλλη έξυπνη κίνηση που οι επιτελείς και όσοι λαμβάνουν τις αποφάσεις πρέπει να σταθμίσουν με προσοχή- αλλά εικάζουμε ευλόγως, ότι είναι τα χωρικά ύδατα. Αφού χαρακτηρίζει "φοβική" την επιμονή μας να διαδηλώνουμε απλώς τα δικαιώματά μας και πέραν των 6 μιλίων, χωρίς να ανακηρύσσουμε δηλαδή εδώ και τώρα την επέκτασή τους στα 12 μίλια, χαρακτηρίζει ατυχή την αποκήρυξη του "χάρτη της Σεβίλης"- χάρτης χωρίς νομική οντότητα, που όμως μας δίνει ΑΟΖ 500.000 τ. χλμ- και δηλώνει απογοητευμένος, που δεν εκδιώξαμε manu militari τα πλοία που εισήλθαν στην ελληνική ΑΟΖ. (Αν και η επικρατούσα άποψη των ειδικών είναι ότι η ΑΟΖ, για να είναι επίσημα ανακηρυγμένη, προϋποθέτει την προηγούμενη διαπραγμάτευση των παρακείμενων κρατών.)

    Να λοιπόν η ευκαιρία. Να προχωρήσουμε στην επέκταση των χωρικών μας υδάτων, αδιαφορώντας για τις τουρκικές απειλές, ότι τυχόν μονομερής επέκταση συνιστά αιτία πολέμου. Σε μια φάση που ο Τούρκος πρόεδρος αναζητά απεγνωσμένα τρόπο να απεμπλακεί από τη δίνη της οικονομικής κρίσης- και ποια θα ήταν καλύτερη ευκαιρία από μια πολεμική περιπέτεια που θα συσπείρωνε την κοινή γνώμη- η Ελλάδα να του προσφέρει την ιδανική πρόφαση. Και να έρθουμε ταυτόχρονα σε αντιπαράθεση και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους και με την Ευρώπη. Αφού κανείς δεν θέλει και απορρίπτει τη μετατροπή του Αιγαίου, σε "κλειστή ελληνική λίμνη”. Αυτό προτείνει ο Γιάννης Βαλυνάκης.

    Αναρωτιέμαι μάλιστα πώς δεν την είχαμε σκεφτεί αυτή την πανέξυπνη κίνηση, όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Αλλά έτσι είναι, αν είσαι καθηγητής και έχεις διατελέσει υφυπουργός εξωτερικών σε κυβέρνηση Καραμανλή. Εκπονείς και εθνική στρατηγική. Και μπουρδολογείς ασυστόλως.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ