Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 29-Σεπ-2021 00:05

    Μετά το Παρίσι τι;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή 

    Το πρώτο παράδοξο. Αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης δέχεται εσωκομματικά πυρά, είναι στην εξωτερική πολιτική. Κυρίως από τον Αντώνη Σαμαρά και από δευτεροκλασάτα στελέχη της διακυβέρνησης Καραμανλή, που κατηγορούν τον σημερινό πρωθυπουργό για soft πολιτική απέναντι στην Τουρκία (αλλά και τη Βόρεια Μακεδονία). Οι κακές γλώσσες θέλουν τον πρώην αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας να εκδηλώνει έτσι και τη δυσφορία του, με την εξέλιξη της δικαστικής έρευνας της υπόθεσης Novartis. Οι άλλοι, μάλλον ψάχνουν ευκαιρία να βγουν από την αφάνεια και να αποκτήσουν έναν ρόλο.

    Την ίδια στιγμή και καθώς τα κομματικά επιτελεία αναλύουν τις τελευταίες σημαντικές ανακοινώσεις από το Παρίσι, η κοινή γνώμη συμφωνεί και επιδοκιμάζει, η δε αντιπολίτευση  συναινεί (εκών άκων) με τις πρωτοβουλίες Μητσοτάκη στην εξωτερική πολιτική και ειδικά για τις σχέσεις με την Τουρκία. Οι σκόρπιες "κορώνες" της ανυπότακτης αριστεράς για τον "απάνθρωπο" φράχτη στον Εβρο, τις επαναπροωθήσεις των μεταναστών στο Αιγαίο που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο ή την αναβάθμιση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας με την κούρσα των εξοπλισμών και την αγορά των σύγχρονων γαλλικών φρεγατών, είναι απλώς και μόνο τουφεκιές για εσωκομματική χρήση. Για να μην αποξενώσουν τους αλληλέγγυους.

    Το δεύτερο παράδοξο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προωθεί στην οικονομία ρηξικέλευθες πολιτικές, σε αντίθεση με την πεπατημένη της μεταπολίτευσης. Οι στοχευμένες μειώσεις των φόρων, οι αποκρατικοποιήσεις ή ο εκσυγχρονισμός του ασφαλιστικού -και ειδικά της επικουρικής ασφάλισης- δείχνουν την πρόθεσή του για έναν ριζικό επανασχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής, σε απόσταση από τον κρατισμό που ήταν η σημαία της λαϊκής δεξιάς.

    Την ίδια στιγμή, στην εξωτερική πολιτική, οι κινήσεις -παρά τον θεαματικό  τους χαρακτήρα- είναι κατά βάση αμυντικές. Αν και πολύ δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς με την αυστηρή ρητορική απέναντι στην Τουρκία, με τους εξοπλισμούς και την ενισχυμένη προστασία των συνόρων, την ίδια στιγμή, ο διάλογος με την Τουρκία έχει παγώσει, οι διερευνητικές επαφές έχουν τελματώσει και δεν υπάρχει καν ημερομηνία για την επανέναρξή τους. Η αναζήτηση λύσης στα προβλήματα με την Τουρκία, περιορίζεται σε ρητορικές αναφορές στο Διεθνές Δίκαιο. Ούτε καν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

    Ορισμένοι υποστηρίζουν, ότι δεν έχουμε καμία διαπραγμάτευση να κάνουμε με την Τουρκία, επειδή όλες οι διεκδικήσεις της είναι παράνομες και ότι ακόμα και η συζήτηση των τουρκικών απόψεων και θέσεων είναι λάθος, γιατί έτσι νομιμοποιούμε τις παράνομες τουρκικές απαιτήσεις. Συνεπώς το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να περιμένουμε η ένταση να εκτονωθεί. 'Η να αλλάξει το διεθνές περιβάλλον. Εμείς δεν διεκδικούμε κάτι και το παρών status quo μας ευνοεί.

    Προφανώς όμως και δεν είναι έτσι. Όπως άλλωστε είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απαντώντας στον Ανδρέα Παπανδρέου στη Βουλή, και μόνο το γεγονός ότι η άλλη πλευρά θεωρεί ότι υπάρχουν διαφορές, μας αναγκάζει να τις συζητήσουμε. Στο μεταξύ, η υπάρχουσα εκκρεμότητα με την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, στερεί από την Ελλάδα τη δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματά της στο Αιγαίο, υπό την απειλή του casus belli. Οδηγεί ταυτόχρονα σε διαρκείς εντάσεις και σε μια κούρσα εξοπλισμών, με το ανάλογο κόστος. 

    Διάβασα πρόσφατα την εκτίμηση ενός συναδέλφου, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αναλάβει πρωτοβουλίες, αφού κερδίσει και τις επόμενες εκλογές και εδραιώσει τη θέση του. Εχει μια λογική. Ενδεχομένως η ανάληψη μιας διπλωματικής πρωτοβουλίας, θα ακολουθήσει την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων με τις πρόσφατες αγορές από τη Γαλλία και την συμφωνία περί αμυντικής συνδρομής, που ενισχύει διπλωματικά τη χώρα μας. Θα επιτρέψει δηλαδή στον πρωθυπουργό να αναζητήσει λύσεις και να επιδιώξει ένα breakthrough, από θέση μεγαλύτερης τουλάχιστον ισχύος. 

    Αν είναι έτσι, αναμονή. 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ