Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 23-Ιαν-2021 08:46

    Μοίρα ή πεπρωμένο;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Κάποιοι λένε πως το πεπρωμένο είναι  το καθορισμένο από τη μοίρα, το προδιαγεγραμμένο, αυτό που κατευθύνει  την ανθρώπινη ζωή, χωρίς ο άνθρωπος να είναι σε θέση να αντιδράσει. Γιατί η μοίρα είναι εκείνη που έχει καθορίσει το μέλλον και την εξέλιξή του. 

    Κάποιοι άλλοι είναι πεπεισμένοι πως μοίρα θεωρείται η υπερφυσική εκείνη δύναμη-υπερθεότητα, που διαμοιράζει στον κόσμο τα καλά και τα κακά και το πεπρωμένο επαγρυπνεί, για να τηρούνται αυστηρά  όλα όσα προδιεγράφηκαν από τη... μοιραία μοίρα. Συνεπάγεται, λοιπόν, κατ’ αυτούς, πως το πεπρωμένο είναι, κατά κάποιον τρόπο, το επιγέννημα αυτού που ονομάζεται μοίρα.

    Είναι έτσι όμως; Είναι ακριβώς αυτό που περιγράφουν οι παραπάνω δύο προτάσεις εραστών της μοίρας;

    Θα ξεκινήσω απλά, τακτοποιώντας κάποιες ένοοιες. Η μοίρα από τη μία και το πεπρωμένο από την άλλη είναι δύο όροι που τείνουν λανθασμένα να χρησιμοποιούνται ως ισοδύναμοι στις μεταξύ μας συνομιλίες ή γενικά στον νου μας. Ακούμε άνθρωπους συχνά να λένε "συνάντησε τη μοίρα του” ή "πρέπει να είναι το πεπρωμένο του”, αλλά έχετε ποτέ αναρωτηθεί ποτέ ποιες είναι πραγματικές  διαφορές μεταξύ μοίρας και  πεπρωμένου; 

    Ο όρος μοίρα σημαίνει "αυτό που έχει ειπωθεί”. Αναπόφευκτα, λοιπόν, η μοίρα έχει να κάνει μάλλον με αυτό που έχει προκαθοριστεί για τη ζωή μας  -για τη ζωή και τον βίο κάθενός εξ ημών ξεχωριστά. Έτσι λοιπόν, η μοίρα βασίζεται στη φαντασίωση των ανθρώπων ότι υπάρχει μια  τάξη-νομοτέλεια στο σύμπαν που δεν είναι δυνατόν να αλλάξει, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά μπορεί να προσπαθήσουμε και να αγωνιστούμε. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας πίστευαν πως οι τρεις θεότητες -Κλωθώ, Λάχεσις και Άτροπος-, ή οι τρεις Μοίρες, αποφάσιζαν εκείνες την τελική πορεία των ανθρώπων, μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη θέλησή τους ή την πίστη τους για κάτι καλύτερο που θα μπορούσαν οι ίδιοι να προκαλέσουν.

    Σε τελευταία ανάλυση, η μοίρα είναι εκείνη που τείνει να προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς όταν κάποιος αναφερθεί σ’ αυτή.

    Π.χ., οι άνθρωποι που βιώνουν δυστυχία και μαρασμό συχνά έχουν την εντύπωση πως ευθύνεται γι’ αυτό αποκλειστικά η μοίρα. Απαισιόδοξοι και μελαγχολικοί όροι όπως το "σφραγίζω τη μοίρα κάποιου” ή "μια μοίρα χειρότερη και από τον θάνατο” αποδεικνύουν περίτρανα πως η μοίρα είναι κάτι μάλλον ανεπιθύμητο και όπως έχει γκραβουραριστεί στις σκέψεις των ανθρώπων και στο υποσυνείδητό τους, μάλλον και εξαιρετικά αρνητικό.

    Σε πνευματικό επίπεδο, η μοίρα η αναπόφευκτη είναι αυτό που πάντα συμβαίνει και θα συνεχίσει να συμβαίνει,  όταν αγνοούμε την ίδια τη ζωή μας και δεν κάνουμε τίποτα για να επανασυνδεθούμε με την ψυχή ή την αληθινή μας φύση. Όταν εγκαταλείπουμε την πορεία και την εξέλιξη της ζωής μας στη μοίρα, βασικά παραδίνουμε τον έλεγχό της σε άλλους, καθώς και σε εξωτερικές καταστάσεις που διαμορφώνονται αναπόφευκτα και νομοτελειακά όταν έχουμε αφεθεί σε μια τυχαία πορεία με προδιαγεγραμμένη εξέλιξη. Όταν δεν κάνουμε καμία προσπάθεια -τίποτα δηλαδή, να αλλάξουμε και να εξελιχθούμε συνειδητά, αυτό που συμβαίνει είναι μοιραίο... είναι η μοίρα.

    Το πεπρωμένο από την άλλη οριοθετεί περισσότερο θετικούς συνειρμούς απ’ ό,τι η  μοίρα. Στα λατινικά, η  λέξη που αναφέρεται στο πεπρωμένο "destinare” σημαίνει "αυτό που έχει παγιωθεί”. Αν και αυτός ο ορισμός αναφέρεται επίσης στην ιδέα των προκαθορισμένων γεγονότων, το πεπρωμένο είναι κάτι που μπορούμε να διαμορφώσουμε και να αλλάξουμε αν θελήσουμε και δεσμευτούμε. Στον αντίποδα της μοίρας, υπάρχει το στοιχείο εκείνο της επιλογής στο πεπρωμένο. Ιδιότητες σαν το θάρρος, τη συμπόνια, τη δύναμη της θέλησης και την υπομονή μπορούν να συνδράμουν σημαντικά στην αλλαγή του πεπρωμένου.

    Στα πνευματικά μονοπάτια, το πεπρωμένο είναι στενά συνδεδεμένο με τη συνολική πορεία της ζωής, μέχρι το τέλος. Όταν επιλεχθεί η ανάληψη ευθύνης για τη ζωή, τότε διαμορφώνεται και ενεργά το πεπρωμένο, αντί να αφεθεί απλά η ζωή στη μοίρα της. Η εκπλήρωση του πεπρωμένου περιέχει τη συνειδητή ανάπτυξη μιας σχέσης με τον βαθύτερο εσωτερικό εαυτό και την ωρίμανση σε συναισθηματικό, ψυχικό, νοητικό και πνευματικό επίπεδο.

    Μοίρα είναι αυτό που δεν είμαστε σε θέση ν’ αλλάξουμε. Το πεπρωμένο είναι, από την άλλη, εκείνο που σχεδιάζουμε και σκοπεύουμε να κάνουμε, ώστε να μην παραδοθούμε στην τυχαιότητα της μοίρας. Ενώ από τη μια, η μοίρα είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει όταν δεν αναλαμβάνεται ευθύνη για τη ζωή, το πεπρωμένο από την άλλη δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που συμβαίνει όταν υπάρχει η αναγκαία δέσμευση για περαιτέρω ανάπτυξη -να υπάρχει δηλαδή η θέληση για ανάληψη ρίσκου.  Η γνωστή λαϊκή ρήση "...είναι στο πεπρωμένο σου να πετύχεις”, κατορθώνεται μόνο μέσα από ενεργές και συνειδητές δεσμεύσεις και αποφάσεις, με υπομονή, επιμονή, συνέχεια και συνέπεια. Όπως γίνεται πλέον αντιληπτό, η μοίρα είναι αυτό που συμβαίνει όταν αφήνεται εν λευκώ σε άλλους, οι οποίοι μαζί με τις εξωτερικές συνθήκες που υφίστανται,  να κατευθύνουν  και να καθορίσουν την πορεία και την κατάληξη της ζωής.

    Τα πράγματα είναι σχετικά απλά: οι όροι μοίρα και πεπρωμένο είναι όροι που χρησιμοποιούνται πολλές φορές ισοδύναμα σε συνομιλίες μεταξύ ανθρώπων. Ακούμε συχνά "συνάντησε τη μοίρα του" ή "πρέπει να είναι το πεπρωμένο του”, αλλά έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν, ποτέ, ποιες είναι οι πραγματικές διαφορές μεταξύ μοίρας και πεπρωμένου στη ζωή;

    Αν λοιπόν έφθασε η στιγμή  να θέλετε να ανακαλύψετε σε ποιο μονοπάτι βρίσκεστε, συνεχίζοντας την ανάγνωση, θα μπορέσετε να βρείτε μια σαφή απάντηση στο τέλος αυτού του άρθρου, μέσω του οποίου επιχειρώ να συμβάλω προς αυτή την κατεύθυνση.

    Είναι εξαιρετικά σημαντικό ποτέ να μην αμφιβάλετε ή ξεχνάτε πως υπάρχουν άπειρες πιθανότητες στη ζωή. Η εκπλήρωση του πεπρωμένου σημαίνει να ανακατευθύνουμε συνειδητά τη ροή της ζωής μας πάντα προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση που επιθυμούμε. Ενώ υποκειμενικά αυτό σημαίνει πως έχουμε και διατηρούμε τον έλεγχο και την επιλογή, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει αντικειμενικά  -κάτι τέτοιο όπως ο έλεγχος ή η επιλογή επειδή η έννοια του "εγώ” και του "οι άλλοι” δεν υπάρχουν, παρά μόνο στον νου.

    Έτσι και κατ’ αυτό τον τρόπο, η απάντηση στο "έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας” είναι παράδοξη, διότι και έχουμε και δεν έχουμε τον έλεγχο της πορείας της ζωής μας -είναι λίγο πιο περίπλοκο. Ωστόσο, και σε τελευταία ανάλυση, ενώ εξακολουθούμε να λειτουργούμε στο επίπεδο του εαυτού μας, δηλαδή του εγώ μας, είναι εξαιρετικά σημαντικό να δουλέψουμε, ώστε να μπορέσουμε να αναλάβουμε την ευθύνη του πεπρωμένου μας.

    Μέχρι τώρα ασχοληθήκαμε θεωρητικά με το ερώτημα. Είναι θεωρώ η ώρα να εξετάσουμε και το πώς εκπληρώνεται το πεπρωμένο.

    Όσο επιδιώκεται συνειδητά να αποκρυπτογραφηθεί, να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί σε πνευματικό, εκπληρώνεται κατά κάποιο τρόπο το πεπρωμένο. Ωστόσο, αν υπάρχει θέληση να επιτευχθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό, υπάρχει τρόπος:

    -Κατανοούμε και ασχολούμαστε με τον εαυτό μας. Αρχίστε από τώρα να αναλογίζεστε, ποιος/ποια είστε, πού και με ποιο τρόπο πορεύεστε.

    -Ανακαλύπτουμε το πάθος μέσα μας. Τι ανάβει τη φλόγα μέσα σας; Τι σας ενθουσιάζει; Τι θαυμάζετε και απολαμβάνετε; Προσπαθήστε να πραγματοποιείτε οτιδήποτε σας γεμίζει και σας απελευθερώνει.

    -Να επιλέγετε θετικούς ανθρώπους που σας εμπνέουν και δεν σας εκτρέπουν έμμεσα ή άμεσα από την πορεία που επιλέξατε. Οι άνθρωποι που ασκούν κριτική επί παντός επιστητού δείχνουν και κουνάνε συνεχώς το δάχτυλο, συχνά προκαλούν αμφιβολίες μέσα μας, ενώ κάποιες  φορές υπακούμε στις κατευθύνσεις που έμμεσα ή άμεσα μας δίνουν, όταν διατυπώνουν άποψη σχετικά με το "πώς πρέπει να πορευθούμε στη ζωή”, με αποτέλεσμα να επιλέγουμε το λάθος μονοπάτι και να εκτροχιαζόμαστε, πολλές φορές μη αναστρέψιμα. 

    -Αναγνωρίζουμε τους αρνητικούς ανθρώπους και τους απομακρύνουμε από κοντά μας. Ό,τι είναι τοξικό δεν έχει θέση δίπλα μας.

    -Αναγκάζουμε τον εαυτό σας να εγκαταλείψει την πλασματική ζώνη ασφαλείας. Πολλές φορές, οι μεγαλύτερες αλλαγές στη ζωή συμβαίνουν επειδή παίρνουμε αποφάσεις που απαιτούν θάρρος. Συχνά, η εκπλήρωση του πεπρωμένου εμπεριέχει και δυσκολίες. Σε κάθε περίπτωση, σιγουρευόμαστε πως αφουγκραζόμαστε τη διαίσθησή μας και χρησιμοποιούμε την κοινή λογική, όταν είναι απαραίτητο.

    -Αναγνωρίζουμε τις κόκκινες γραμμές στις πεποιθήσεις μας. Όταν πιστεύουμε τις σκέψεις μας, βιώνουμε εκνευρισμό, θυμό, ανασφάλεια, κατάθλιψη, αιδώ και στρες. Η μεγαλύτερη μπαριέρα-εμπόδιο που βιώνει η πλειονότητα των ανθρώπων όταν μάχονται να εκπληρώσουν το πεπρωμένο τους είναι οι βασικές... δικές τους πεποιθήσεις. Αυτές είναι οι κεντρικές ιδέες-άξονες τις οποίες διατηρούμε για τον εαυτό μας και στις οποίες πιστεύουμε από τότε που γεννηθήκαμε. Κάποιες από αυτές περιλαμβάνουν τις έννοιες "δεν αξίζω”, "είμαι looser”, "είμαι κακός χαρακτήρας”, "δεν αξίζω την επιτυχία” και άλλα αντίστοιχα.

    -Ζητούμε συμπαράσταση και βοήθεια από άλλους, αλλά κάνουμε τις σωστές επιλογές: Δεν είναι ανάγκη να παραμείνουμε μόνοι σε αυτό το ταξίδι. Αν χρειαστούμε λίγη καθοδήγηση, ζητάμε  βοήθεια από κάποιον αγαπημένο, ή κάποιο πνευματικό δάσκαλο. Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις μπορούν να σας δώσουν πολλή σοφία η οποία θα σας ωφελήσει, διότι θα μας περάσουν σχετικά αλώβητους από τα ναρκοπέδια στα οποία τραυματίστηκαν διότι τότε δεν γνώριζαν αυτά που τώρα γνωρίζουν. Μπορούμε λοιπόν να ζητήσουμε καθοδήγηση απ’ όπου θεωρούμε πως θα υπάρξει ανταπόκριση, συνδρομή και βοήθεια -εκεί που το δικό μας ένστικτο μας καθοδηγεί να πάμε. Δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο θρησκευτική η κατεύθυνση της αναζήτησής σας. Μπορούμε να στραφούμε και να προσευχηθούμε αν θέλουμε στη ζωή, στο σύμπαν, στο πνεύμα, στο μυστήριο  -όπου εμείς επιθυμούμε... σε ό,τι πραγματικά μπορεί να μας αγγίξει.

    -Δημιουργούμε μια λίστα με τα δυνατά, τα αδύνατα σημεία μας, τους κινδύνους και τις ευκαιρίες γύρω μας σας -κάτι σαν προσωπική SWOT-analysis. Αυτή η απλή πρακτική μπορεί να βοηθήσει στο  να κατευθύνουμε την ενέργειά μας με έναν καλύτερο και πιο αποτελεσματικό τρόπο.

    -Να μην αμφισβητούμε ή να ξεχνάμε ότι τα εμπόδια είναι φυσιολογικά και πως για κάθε εμπόδιο υπάρχει λύση. Είναι η "Θεωρία της Διαφυγής” στον "Ανορθόδοξο Πόλεμο”. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η έννοια της αποτυχίας, διότι απλά δεν είναι αποδεκτή. Αν κάτι δεν συμβαδίζει με τον στόχο που έχουμε θέσει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως σε κάποιες στιγμές η πορεία της ζωής και η ίδια η ζωή δεν απαιτούν να κινηθούμε προς μια άλλη κατεύθυνση, αλλά να εστιάσουμε σταθερά και χωρίς αμφιβολίες στον στόχο που έχουμε θέσει.

    -Δημιουργούμε στόχους. Οι στόχοι αποτελούν τα σταθερά βήματα που μπορούν να μας υποστηρίξουν και συνδράμουν να οργανωθούμε καλύτερα και πιο αποτελεσματικά, ώστε να δώσουμε προτεραιότητα σε ό,τι είναι πιο σημαντικό για τη συνειδητή πορεία προς το πεπρωμένο  που επιλέξαμε.

    -Παραμένουμε ευγενικοί με τον εαυτό μας. Όσο περισσότερη αγάπη και κατανόηση δείχνουμε προς τον εαυτό μας, τόσο πιο πολύ κινούμαστε προς το πεπρωμένο που στοχεύουμε. 

    -Ελέγχουμε τις αρνητικές σκέψεις, αφήνοντάς τες να περάσουν, χωρίς να επηρεάσουν τους σχεδιασμούς για την πορεία μας προς τον υπέρτατο στόχο που έχουμε θέσει.

    -Παραμένουμε ο εαυτός μας. Ο καθένας μας είναι μοναδικός σαν το δακτυλικό αποτύπωμα. Δεν υπάρχει μετά βεβαιότητος κάποιος άλλος ακριβώς όπως εμείς σε αυτόν τον πλανήτη. Αντί λοιπόν να μιμούμαστε τους άλλους, ξεκινάμε να ερευνούμε τη δική μας φύση. Η πλειονότητα των ανθρώπων αντιγράφουν κάποιον ή κάποιους δίπλα και γύρω τους, με αποτέλεσμα να μην είναι ο εαυτός τους. Εμείς καλό είναι παραμένουμε ο εαυτός μας, όσο κι αν αυτό μπορεί να ενοχλεί το σύστημα, πάνω στο οποίο έχει δομηθεί η περίεργη και ανάδελφη κοινωνία στην οποία είμαστε παγιδευμένοι. 

    -Εξερευνούμε τον τρόπο ζωής και το στυλ μας. Απολαμβάνουμε την εσωτερική γαλήνη που προκύπτει όταν δεν χρειάζεται να παριστάνουμε κάτι που ούτε είμαστε, ούτε ενστερνιζόμαστε.

    -Ας αναρωτηθούμε τι θέλουμε τελικά από τη ζωή, τι θέλουμε περισσότερο και ας αφιερώσουμε την προσοχή μας στο σύνολό της στο να εκπληρώσουμε αυτόν τον μοναδικό στόχο. Θέλουμε ελευθερία, γαλήνη, επιτυχία και αγάπη; Όλα τελικά καταλήγουν στην εσωτερική επιθυμία για ευτυχία και στην αναζήτησή της με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως το κυνήγι της ευτυχίας στην πραγματικότητα μπορεί να δημιουργήσει ταλαιπωρία. Η ευτυχία δεν μπορεί να βρεθεί στο παρόν ή στο μέλλον. Βρίσκεται μόνο σε παρούσα στιγμή που έρχεται από το μέλλον και αμέσως γίνεται παρελθόν. Επομένως, η αρχική ερώτηση τροποποιείται: "Πώς θα μπορέσω να απολαύσω τη ζωή τώρα;”.  

    Μην ξεχνάτε, όμως, πως όλα αυτά που αναφέρθηκαν έχουν άμεση επίδραση σε κάθε πτυχή της ζωής. Στην προσωπική, την κοινωνική, την ερωτική, την επαγγελματική, την πολιτική και όποια άλλη ενδεχομένως υπάρχει... αλλά μετά βεβαιότητος έχει άμεση σχέση και στον τομέα της προστασίας και της προώθησης της υγείας.

    Καλή συνέχεια, λοιπόν, με συνειδητές επιλογές και το κεφάλι ψηλά!

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής

    email: theogiannaros@gmail.comTwitter: @theogiannaros1, FaceBook: Theo Giannaro

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ