Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 07-Ιαν-2021 11:06

    Ιδού το τερατώδες πρόσωπο του λαϊκισμού

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Σπύρου Δημητρέλη

    Η χρονιά που τελείωσε ήταν ιστορική. Έφυγε και πολλοί αναστέναξαν με μια ελπίδα ότι η επόμενη θα είναι καλύτερη. Με το καλημέρα, όμως, η νέα χρόνια μάς έδειξε τις διαθέσεις της να γραφτεί και αυτή στην ιστορία. Μας καλημέρισε με ένα απαίσιο, τερατώδες πρόσωπο. Αυτό του λαϊκισμού. Του προσώπου που ασχέτως χώρας, έθνους, χρόνου και τόπου είναι ίδιο και πάντα τερατώδες, βίαιο, αποκρουστικό.

    Στη χώρα που θεμελίωσε με αίμα τις έννοιες δημοκρατία, συμμετοχή, ισότητα, συνεργασία και ελευθερία στον νεότερο κόσμο, αυτό το αποκρουστικό πρόσωπο με τα κέρατα ταύρου και την προβιά λύκου -όπως τον δείχνει και η πιο χαρακτηριστική φωτογραφία της χθεσινής ιστορικής ημέρας στις Ηνωμένες Πολιτείες- δάγκωσε και προκάλεσε τραύμα.

    Είναι το ίδιο απαίσιο πρόσωπο που έχουμε διαβάσει ουκ ολίγες φορές στις σελίδες της ιστορίας. Ο Μουσολίνι έκανε με τους οπαδούς του την "πορεία προς τη Ρώμη”. Ο Χίτλερ προκάλεσε τη "νύχτα των κρυστάλλων” ενταφιάζοντας την ήδη ημιθανή δημοκρατία της Βαϊμάρης. Το πιο πρόσφατο πρόσωπο της επίδοξης τυραννίας είναι ο Ντόναλντ Τραμπ με τους "αγανακτισμένους” οπαδούς του στους οποίους έδωσε χθες ουσιαστικά την εντολή να εισβάλουν στον αμερικανικό ναό της δημοκρατίας και να επιβάλλουν τα ιδιοτελή και αυταρχικά θέλω του. Κόντρα στη βούληση της πλειοψηφίας του αμερικανικού λαού, κόντρα στις θεσμοθετημένες εδώ και αιώνες διαδικασίες της αμερικανικής δημοκρατίας. Δεν του πέρασε, ευτυχώς. Και δεν του πέρασε γιατί η έννοια και η ουσία της δημοκρατίας είναι βαθιά ριζωμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η πολιτική και οικονομική ελευθερία προκαλεί διάλογο, αντιπαραθέσεις, ζύμωση και εντέλει πορεία προς τα μπρος χωρίς να χρειάζεται να επικρατήσουν απόψεις δια της βίας. Η μόνη πολιτική βία που είναι αποδεκτή είναι αυτή της δημοκρατίας που προστατεύει την λειτουργία και την ουσία της.

    Βλέποντας τα χθεσινά θυμήθηκα και τα δικά μας με μια ανακούφιση από χρονική πλέον απόσταση. Η Ελλάδα έζησε δέκα χρόνια κοινωνικής και οικονομικής έντασης, αυτά που ονομάζονται "χρόνια των μνημονίων” με τους δημοκρατικούς της θεσμούς να δέχονται επίθεση αλλά τελικά να επιβιώνουν. Εικόνες "αγανακτισμένων” που στην καλύτερη φασκελώνουν το κοινοβούλιο και στη χειρότερη επιχειρούν να εισβάλουν σε αυτό για να το μαγαρίσουν με τη δυσοσμία της ωμής βίας και της κουλτούρας του όχλου. Δεν τα κατάφεραν. Η Ελληνική Δημοκρατία επέζησε και αυτή. Αμύνθηκε και νίκησε. Μέρες όμως σαν τη χθεσινή δεν μπορεί παρά να αποτελούν μια ευκαιρία για όλον τον πλανήτη να θυμάται. Το πρόσωπο και τα μηνύματα του λαϊκισμού είναι πάντα τα ίδια. Για όλα τα προβλήματα φταίνε πάντα κάποιοι "άλλοι”. Οι εβραίοι, οι μετανάστες, οι μαύροι... "Υπάρχουν λύσεις και είναι εύκολες”. "Μπορείτε να δώσετε, εσείς, ο λαός τη λύση χωρίς τις χρονοτριβές και τις καθυστερήσεις του κοινοβουλευτισμού”.

    Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, αυτή η κουλτούρα σύνθεσης απόψεων, συμφερόντων, τάσεων και αιτημάτων και επιδιώξεων είναι πολύ ανθεκτική. Μόνο που χρειάζεται καθημερινή υπεράσπιση από όλους μας. Είναι ευτύχημα που η Ελληνική Δημοκρατία είναι μέρος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Μιας οικογένειας, αν και γραφειοκρατικής, δημοκρατικής και πολύτιμης.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ