Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 23-Σεπ-2020 00:05

    Φιλελεύθερα διδάγματα από το φιάσκο με τις μάσκες - αλεξίπτωτα

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή 

    Η αλήθεια είναι ότι το θέμα προσφερόταν για μεγάλη πλάκα. Οπως έγραψε μία συνάδελφος στα social media, "δεν είναι οι μάσκες μεγάλες, οι μαθητές βγήκαν μικροί”. Αλλά η υπόθεση με τις μάσκες - αλεξίπτωτα που μοίρασε το Υπουργείο Εσωτερικών, σε συνεργασία με τους Δήμους και τις Κοινότητες στους μαθητές των σχολείων, εκτός από πλάκα, προσφέρεται και για πιο ουσιώδη συμπεράσματα.

    Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γιατί έγινε αυτή η "κοινωνική παροχή”. Οχι γιατί ήταν απαραίτητο. Αλλά για να μην φωνάζει η αντιπολίτευση και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ για τον ανάλγητο Μητσοτάκη που αφήνει τα παιδάκια έρμαια στον κορονοϊό και στον Ηρώδη και τους γονείς να καλύψουν μόνοι τους το δυσβάσταχτο κόστος. Μπούρδες φυσικά.

    Το κόστος της μάσκας ήταν μικρό, πολύ μικρότερο από τα μολύβια και τις γομολάστιχες -που δεν μοιράζει ο κ. Θεδωρικάκος στους μαθητές- ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι αρκεί σε κάθε οικογένεια ένα κομμάτι ύφασμα και δύο λάστιχα, για να έχει ο κάθε μαθητής την απαραίτητη μάσκα.

    Η επένδυση που έκανε η κυβέρνηση στην κοινωνική παροχή που θα έκλεινε το στόμα του ΣΥΡΙΖΑ, απεδείχθη μπούμερανγκ. Και το κόστος του φιάσκου με τις μάσκες αλεξίπτωτα, ήταν ευθέως ανάλογο της επικοινωνιακής επένδυσης της κυβέρνησης στην περίφημη κοινωνική παροχή. Εκεί που υποτίθεται ότι μπριγάδες δημοτικών αρχόντων θα μοίραζαν τις μάσκες στις εισόδους των σχολείων, και κάθε μαθητής θα είχε και το παγουρίνο του, εκεί που το επιτελικό κράτος είχε το πάνω χέρι, έτρεχε η Κεραμέως να μαζέψει τα σπασμένα. Των άλλων...

    Αφήστε που το φιάσκο τροφοδότησε τους ψεκασμένους αρνητές της μάσκας και δημιούργησε αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα των μέτρων κατά του κορονοϊού, παρά την πέραν πάσης αμφιβολίας επιτυχή διαχείριση της πανδημίας στην πρώτη φάση της.

    Την πιο σωστή επισήμανση για το πώς φθάσαμε στο φιάσκο με τις μάσκες αλεξίπτωτα, την έκανε όμως ο καθηγητής Διομήδης Σπινέλης. Σημειώνοντας ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος εκεί που λειτουργεί η αγορά -και για την παραγωγή μασκών η αγορά λειτούργησε ικανοποιητικά- να μπλέκεται το κράτος. Είναι δεδομένο ότι θα ακολουθήσει μπάχαλο.

    Εχοντας ζήσει εκ των έσω τι σημαίνει δημόσιο και δημόσιο λογιστικό, περιέγραψε το κομφούζιο που ακολουθεί τέτοιες πρωτοβουλίες. Οπως σημείωσε, οι σκόπελοι που εμφανίστηκαν στη διαδικασία ήταν απολύτως αναμενόμενοι:

    "Εύρεση και κατανομή κονδυλίων, σύνταξη προδιαγραφών, δημόσιος διαγωνισμός, ενστάσεις των προμηθευτών, αδυναμία ενός προμηθευτή να ικανοποιήσει τις (αναγκαστικά) φαραωνικές προδιαγραφές του έργου, παραιτήσεις των μελών της επιτροπής εξέτασης ενστάσεων, έγκριση από το Ελεγκτικό Συνέδριο, συμβασιοποίηση, καθυστερήσεις. Ευτυχώς, μέχρι τώρα, δεν έχουν εμφανιστεί καταγγελίες για διαφθορά, αν και ο κίνδυνος αυτός ελλοχεύει σε κάθε μεγάλη ή μικρή προμήθεια” έγραψε ο κ. Σπινέλης στην Καθημερινή της Κυριακής (13/09/20).

    Η αλήθεια είναι βέβαια ότι όλα αυτά τα προβλήματα θα είχαν αποφευχθεί, αν ένας υπάλληλος είχε μπει στον κόπο να προβάρει τις μάσκες. Αλλά έτσι είναι το δημόσιο. Συνήθως.

    Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα από το φιάσκο με τις μάσκες;

    "Το δίδαγμα από την υπόθεση αυτή για τους πολιτικούς προϊσταμένους στη δημόσια διοίκηση, σημειώνει ο καθηγητής Σπινέλης, είναι ότι πρέπει να αντιμετωπίζουν με εξαιρετική δυσπιστία κάθε πρωτοβουλία ανάληψης από το κράτος λειτουργιών που ικανοποιεί η αγορά. Για διάφορους σωστούς και αρκετούς λάθος λόγους, οι κρατικές προμήθειες είναι συνήθως εξαιρετικά αργές, αναποτελεσματικές και αντιπαραγωγικές. Ποτέ τα πράγματα δεν εξελίσσονται με το αισιόδοξο σενάριο που παρουσιάζουν συνήθως οι αρμόδιοι αξιωματούχοι. Οι κρατικές προμήθειες είναι ορισμένες φορές απαραίτητες για να κινητοποιηθούν μεγάλοι πόροι ή να αναληφθούν έργα σε τομείς που δεν τολμά ή δεν μπορεί να δράσει η αγορά. Ομως, η πρώτη αντίδραση των πολιτικών όταν έρχεται στο γραφείο τους μια πρόταση για άλλο ένα δημόσιο έργο, θα πρέπει να είναι η εξέταση του πώς μπορεί αυτό να αποφευχθεί. Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν πολλές: επιδοτήσεις, κουπόνια, αυτοχρηματοδότηση, εθελοντισμός, συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), χορηγίες, αποκέντρωση, ρυθμιστικές και κανονιστικές παρεμβάσεις. Μόνο αφού εξαντληθούν και αποκλειστούν όλα αυτά τα περιθώρια θα πρέπει να αναλαμβάνει απευθείας δράση η, δυστυχώς, δυσκίνητη κρατική μηχανή μας”.

    Να το θυμόμαστε για την επόμενη φορά.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ