Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 05-Οκτ-2019 08:19

    Ο Μητσοτάκης, οι λίγοι και οι πολλοί

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Έξαλλοι ήταν προχθές -την ημέρα της απεργίας- οι σύντροφοι στον ΣΥΡΙΖΑ με τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι "για μια ακόμα φορά απεργούν οι λίγοι και ταλαιπωρούνται οι πολλοί". Αλλά αυτό φυσικά δεν μας κάνει εντύπωση. Ο κ. Μητσοτάκης γενικά τους κάνει έξαλλους. Ακόμα και όταν πετάει με την πτήση της γραμμής και δεν χρησιμοποιεί το πρωθυπουργικό αεροσκάφος. Πλάκα μας κάνει;

    Φυσικά δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για το πόσο λίγοι ειναι αυτοί που απήργησαν. Τα συνδικάτα  φρονίμως ποιούντα αποφεύγουν τέτοιες επικίνδυνες ανακοινώσεις. Αλλά το πόσο πολλοί ταλαιπωρήθηκαν ήταν ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Το έβλεπες στις στάσεις των λεωφορείων.

    Εντύπωση θα έπρεπε πάντως να μας κάνει το αντίθετο. Ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε πρωθυπουργός να σχολιάσει αυτό που συζητούν σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση όλοι οι Αθηναίοι. Ότι κάποιοι συνδικαλιστές, ταλαιπωρούν όλους τους υπόλοιπους. Ή ότι μια πορεία μερικών εκατοντάδων ατόμων καταταλαιπωρεί χιλιάδες αυτοκινητιστές. Ή ότι μερικές εκατοντάδες αγρότες ταλαιπωρούν μια ολόκληρη χώρα.

    Τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο διστακτικούς να εκφράσουμε δημοσίως αυτό που συζητούμε και μας εξοργίζει ιδιωτικώς; Γιατί το θέμα είναι/ήταν  ταμπού;

    Σε μια ομιλία του το 2012, ο καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης είχε δώσει μια πολύ οξυδερκή ερμηνεία για το πώς οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε τα δικαιώματα, από την εποχή της πτώσης της δικτατορίας και μετά:

    "Το δικαίωμα στην απεργία", είχε πει, "στη συνάθροιση, στην ένωση, τα διαφορά κοινωνικά δικαιώματα, επικράτησε να θεωρούνται ως υπερδικαιώματα... Η προτεραιότητα που δόθηκε στην άσκηση αυτών των δικαιωμάτων -ας τα πούμε συλλογικά για τις ανάγκες της συζήτησης- θεωρήθηκε ότι αποτελεί την ουσία της δημοκρατίας μας. Κάθε οικονομική διεκδίκηση και ανεξαρτήτως του τρόπου εκδήλωσής της, θεωρείτο δίκαιη και δημοκρατική. Δεν υπήρχε αίτημα που να θεωρείται άδικο, ουτε τρόπος διεκδίκησης που να ειναι αντιδημοκρατικός".

    Σε αυτήν τη συλλογική αντίληψη, μια "σοσιαλίζουσα" αντίληψη με ρίζες από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, "πατούν" τα συνδικάτα και τα κόμματα της αριστεράς, εκβιάζοντας τη συναίνεσή μας, έστω κι αν αδιαφορούν και καταπατούν τα δικαιώματα των υπολοίπων.

    Και με αυτήν την έννοια, η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν η παραβίαση ενός μεταπολιτευτικού ταμπού.

    Η απεργία προχθές ήταν φυσικα και μια επιστροφή στην αριστερή κανονικότητα. Τα "μουγκά συνδικάτα" και οι σιωπηλοί -όλα τα χρόνια του μνημονίου Τσίπρα- συνδικαλιστές, ξαναπρόβαραν τα επαναστατικά τους κοστούμια, κατέβασαν τα πανό, έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τις ντουντούκες και ετοιμάστηκαν για τη μάχη που θα δώσουν με τον νεοφιλελευθερισμό. Ο Αλέξης Τσίπρας, απασχολημένος με τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, απλά επανέλαβε τη γνωστή του δήλωση ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι αυταρχικός, νεοφιλελέ και φλερτάρει με την ακροδεξιά.

    "Ούτε ο Όρμπαν στην Ουγγαρία δεν θα το έγραφε καλύτερα", σημείωσε. Γιατί δεν προσέθεσε και τον Σαλβίνι δεν έγινε γνωστό. Ίσως γιατί δεν έκανε ρίμα. Πάντως το θέαμα ήταν ολίγον απογοητευτικό και μετρίως ρετρό. Το πλήθος δεν ήταν ακριβώς πλήθος, τα συνθήματα μας γύριζαν στη δεκαετία του '90 και το μόνο "ενστατανέ" που συγκράτησαν τα média ήταν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος παρέα με την Αννέτα Καβαδία, κάτω από μια σινιέ ομπρέλα benneton.

    Να που και η αριστερά σπάει λοιπόν τα ταμπού.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων