Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 25-Νοε-2017 08:16

    Γιατί νιώθει σαν τον Οδυσσέα ο Αλ. Τσίπρας;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Το Politique Internationale απένειμε στον Αλ. Τσίπρα το βραβείο "πολιτικού σθένους". Magnanime, όπως θα έλεγε γαλλιστί ο πρωθυπουργός, μας το επέστρεψε. Ανήκει στον ελληνικό λαό, είπε. Απόλυτα δίκαιο... Θέλει σθένος για να υπομένεις αδιαμαρτύρητα τους πειραματισμούς του "τσούρμου" και τη φοροκαταιγίδα που επέβαλαν.

    Ο ιδρυτής του περιοδικού, P. Wajsman, εξήγησε στους έκπληκτους Έλληνες τους λόγους που τον οδήγησαν να απονείμει το βραβείο στον κ. Τσίπρα: "Παρά τη διαφορετική κατεύθυνση που είχε αρχικά η πολιτική του οικογένεια, αυτός βρήκε το κουράγιο να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ και την Ευρώπη, αποφεύγοντας καταστροφικές συνέπειες για όλους". Σωστό.

    Ορισμένοι "σατανάδες", βέβαια, εδώ στην Αθήνα μετέφρασαν διαφορετικά τις δηλώσεις Wasjman: "Βραβεύουμε τον Τσίπρα γιατί είχε το κουράγιο να κάνει kolotoumba", έγραψαν, αλλά οκ... Εδώ που τα λέμε δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια...

    Δεν ξέρω αν έχει λόγους να νιώθει υπερήφανος ο Αλ. Τσίπρας για το γεγονός ότι εισήγαγε στο ευρωπαϊκό πολιτικό λεξιλόγιο και ταυτίστηκε με τον όρο kolotoumba, αλλά περί υπερηφάνειας κολοκυθόπιτα.

    Ο ίδιος έδειχνε προχθές να το απολαμβάνει. Και δήλωσε στους πάντα έκπληκτους Έλληνες ότι νιώθει λίγο σαν τον Οδυσσέα. (Τρέμω στην ιδέα με τι θα παρομοίαζε τον εαυτό του αν έπαιρνε ένα λίγο πιο σοβαρό βραβείο από ένα λίγο πιο γνωστό περιοδικό, αλλά μπορεί και να υπερβάλω...) Νιώθει, λοιπόν,  λίγο σαν τον Οδυσσέα. Που ως μυθολογικό πρόσωπο δεν έχει γράψει ιστορία για το σθένος του, μάλλον για την πονηριά του είναι γνωστός, αλλά είπαμε... περί μυθολογίας κολοκυθόπιτα.

    Και πρόσθεσε ότι: "Θαρρώ πως πολλές φορές βρισκόμουν κι εγώ ο ίδιος μέσα στον μύθο του Οδυσσέα, που είπε στους συντρόφους του να τον δέσουν στο κατάρτι, προκειμένου να μην αντιδράσει ακούγοντας το τραγούδι των σειρήνων". Ωραιότατα, τουλάχιστον είπε σωστά τον μύθο, δεν είναι και λίγο... Une première που θα έλεγε γαλλιστί ο κ. Τσίπρας.

    Τι εννοεί όμως ο ποιητής; Προφανώς ότι άντεξε και δεν υπέκυψε στον πειρασμό να μας βγάλει από το ευρώ. Βέβαια δεν τον είχαν δέσει στο κατάρτι οι σύντροφοί του. Αυτοί φώναζαν ρυθμικά "Merkel go back" και τραγουδούσαν αντάρτικα. Οι Ευρωπαίοι τον είχαν δέσει χειροπόδαρα, εξηγώντας του τι θα συμβεί στη χώρα αν υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, αλλά μη χαλάσουμε τον οίστρο του ποιητή. Ως γνωστόν, περί οίστρου κολοκυθόπιτα.

    Το ερώτημα όμως παραμένει. Εδικαιούτο το βραβείο ο κ. Τσίπρας; Εκ πρώτης όψεως, ναι. Γιατί, ναι, είχε την ευφυΐα να αντιληφθεί ότι η έξοδος από το ευρώ που προωθούσαν διάφοροι τσαρλατάνοι σύμβουλοί του, θα οδηγούσε τη χώρα κατευθείαν στον Τρίτο Κόσμο. Στην ουσία, όμως, όχι. Γιατί πραγματικό σθένος θα επεδείκνυε αν αναλάμβανε πραγματικά το κόστος της kolotoumba. Και αν ομολογούσε, αναλαμβάνοντας την ευθύνη (και προσφέροντας υπηρεσίες έτσι στην υπόθεση της εθνικής αυτογνωσίας), ότι όλα όσα υποσχέθηκε και είπε προεκλογικά ήταν πομφόλυγες και καθαρή απάτη. Όχι δήθεν αυταπάτες...

    Ενώ τώρα το νέο παραμύθι που σερβίρει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό του συμβιβασμού. Του συμβιβασμού στην υλοποίηση μιας πολιτικής που δεν πιστεύει, δεν αποδέχεται αλλά ακολουθεί εξ ανάγκης και, μόλις το επιτρέψουν (δήθεν) οι συνθήκες, θα την ανατρέψει.

    Πώς το είπε να δείτε ο Σκουρλέτης μόλις προχθές... "Η κυβέρνηση υλοποιεί ένα πρόγραμμα που είναι αποτέλεσμα του συμβιβασμού του 2015, αλλά η διαφορά είναι ότι εμείς έχουμε συνείδηση αυτής της αντίφασης. Δηλαδή να εφαρμόζεις με εκβιαστικά διλήμματα μια πολιτική της οποίας δεν αναγνωρίζεις την πατρότητα". Και την πίτα και τον σκύλο...

    Τέλος πάντων. ο κ. Wajsman για να μας πείσει ότι ο κ. Τσίπρας δικαιούται το βραβείο, μας θύμισε τον Β. Ντε Κλερκ, τον πρώην πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής. Που αν και προϊόν του απαρτχάιντ, είχε το σθένος να καταργήσει το απάνθρωπο ρατσιστικό καθεστώς στη χώρα του. Και τιμήθηκε με το ίδιο βραβείο. Μόνο που το παράδειγμα μάλλον μπερδεύει...

    Δηλαδή αν ο Ντε Κλερκ δήλωνε ότι το απαρτχάιντ είναι ένα ιδανικό στο οποίο πιστεύει πάντα, αλλά λόγω των πιέσεων του έξω κόσμου δεν "αντέχει" άλλο, γιατί έχει τεράστιο κόστος για την απομονωμένη χώρα του, που οφείλει έτσι "εκών άκων" να αλλάξει την ρατσιστική της νομοθεσία, θα τον βράβευαν; Θα του αναγνώριζαν σθένος;

    Ή θα του απένειμαν το βραβείο της μεγάλης υποκρισίας; Le prix de la grande hypocrisie, που θα έλεγε ο κ. Τσίπρας.

    Υ.Γ.: Μιλώντας στον δικηγορικό σύλλογο Παρισίων, ο κ. Τσίπρας είπε ότι ο ελληνικός λαός, αν και είχε τη δυνατότητα το καλοκαίρι του 2015 να ανοίξει το κουτί της πανδώρας, ποτέ δεν αμφισβήτησε τη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Ο ίδιος όμως λοιδορούσε τους "Μένουμε Ευρώπη" και πρότεινε "όχι" στο δημοψήφισμα. Αν αυτό δεν είναι υποκρισία, πείτε μου εσείς πώς λέγεται...

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ