Γιατρέ μου, χρειάζομαι επειγόντως διακοπές!

Αναγνώστης έγραψε χτες στο φόρουμ ότι χρειάζομαι επειγόντως διακοπές. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε όλοι διακοπές, αφού το σκηνικό των τελευταίων μηνών έχει επιδράσει καταλυτικά στην ψυχοσωματική μας κατάσταση. Ολόκληρη η κοινωνία έχει πέσει σε βαθειά κατάθλιψη και η απαισιοδοξία έχει γίνει το αλατοπίπερο στο καθημερινό υποχρεωτικό γεύμα της μιζέριας.  Ή καλύτερα, θα θέλαμε να ξυπνάγαμε και όλα αυτά να αποδειχτούν ένα κακό όνειρο.

Γράφει, λοιπόν, ο reallive: «κύριε Μαυρίδη δεν θα σχολιάσω τα λεγόμενα σας άπλα θέλω να σας πω ότι χρειάζεστε επειγόντως διακοπές μακράς διαρκείας. Ηρεμήσετε και εσείς και εμείς.

Όχι γιατί αυτά που λέτε δεν έχουν συνοχή και δομημένη σκέψη, αλλά γιατί κάθε άρθρο σας βλέπει τα πράγματα από διαφορετική οπτική σκοπιά!!!
Μια χρεοκοπούμε, μια όλα καλά.
Από την μια να κλείσουν οι τράπεζες, από την άλλη καλές οι τράπεζες.
Από την μια ανίκανο το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη δίνουμε συγχαρητήρια.
Δευτέρα πρέπει να επενδύσουμε ,Τρίτη να φύγουμε όλοι από την χώρα.
Διαπιστώνω λοιπόν μια ψυχική διαταραχή ως καλόπιστος γιατί η άλλη προσέγγιση δεν σας τιμά».

Κατ΄ αρχάς αγαπητέ μου φίλε, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα. Θα σου πω τι πιστεύω, δίχως, φυσικά, να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα. Γράφω για την επερχόμενη κρίση εδώ και πολύ καιρό. Ήταν κάτι που φαινότανε δια γυμνού οφθαλμού και μόνο όσοι δεν ήξεραν ή είχαν λόγο γι΄ αυτό, δεν έβλεπαν. Κάποια blogs, μάλιστα,  προσκείμενα σε βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας (αν θυμάμαι καλά με έντονο το άρωμα της Μυκόνου) με είχαν χαρακτηρίσει τις τελευταίες εκείνες ημέρες της ιστορικής διακυβέρνησης Καραμανλή ως... δάκτυλο του ΠΑΣΟΚ. Μετά τις εκλογές συνέχιζα να γράφω για την κρίση (όταν ακόμη στο ΠΑΣΟΚ δήθεν την υποψιαζόντουσαν) και κάποιοι άλλοι με κατηγορούσαν για... αντιπολίτευση στην κυβέρνηση.

Λοιπόν, φίλε μου, θέλω να πιστεύω ότι είμαι Έλληνας και ως Έλληνας προσδοκώ στη σωτηρία της χώρας μου. Αυτή την κυβέρνηση έχουμε σήμερα, με αυτή οφείλουμε να πορευτούμε. Νιώθω την ανάγκη να ταυτιστώ με την προσπάθεια του Έλληνα πρωθυπουργού. Θα ήθελα, λοιπόν, το μνημόνιο να αποτελεί πράγματι την ευκαιρία για τη χώρα μας να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Κι όμως! Τόσους μήνες είναι στην κυβέρνηση ο κ. Παπανδρέου και αισθάνομαι σαν να βρισκόμαστε ακόμη στις ημέρες της διακυβέρνησης του κ. Καραμανλή. Σαν να μην πέρασε μία μέρα. Ατολμία, αδράνεια, ανικανότητα. Λυπάμαι, αλλά είναι φυσικό να δημιουργείται ένα χάσμα. Ένας διχασμός προσωπικότητας. Από την μία να θέλεις να πεις «ζήτω», «προχώρα» και από την άλλη να θέλεις να τους... πνίξεις...

Μιλήσατε για το θέμα της χρεοκοπίας. Πιστεύω ότι αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε με χρέος 450 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα πρόκειται για κάτι περισσότερο από ένα θαύμα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν πρέπει να προχωρήσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές, ότι δεν πρέπει να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Κι σε ό,τι αφορά τις επενδύσεις, νομίζω ότι οι τοποθετήσεις σε μετοχές, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι πιο «ασφαλές» απ’ οτιδήποτε άλλο.

Κάνατε αναφορά στο θέμα των τραπεζών. Η κρίση δημιουργήθηκε πράγματι από το τραπεζικό σύστημα. Όχι όμως το ελληνικό! Οι ελληνικές τράπεζες δεν προκάλεσαν την κρίση στην ελληνική κοινωνία, αλλά χρεώθηκαν το λογαριασμό του δημοσίου χρέους. Θέλετε από προνοητικότητα, θέλετε από «λάθος», η ουσία είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες, οι περισσότερες από αυτές, δεν ήταν η αιτία του κακού.

Να με συγχωρέσουν οι φίλοι αναγνώστες για το προσωπικό ύφος του σημερινού σημειώματος, αλλά κάπου ήθελα να τα πω. Όπως ο αμαρτωλός τα λέει στον εξομολόγο του.

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr