Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 13-Απρ-2018 00:02

    Η μεγάλη υποχώρηση...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    Αν και το Σύνταγμα προβλέπει δύο συνεχόμενες θητείες για τον Ρώσο πρόεδρο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ξεκινά ήδη την τέταρτη θητεία, ενώ του χρεώνεται και άλλη μια μεταξύ 2008-12 όταν έβαλε αντ’ αυτού τον Μεντβέντεφ στην θέση του προέδρου για να περιοριστεί ο ίδιος στην θέση του πρωθυπουργού. Επί της ουσίας μιλάμε τουλάχιστον για 5 συνεχόμενες θητείες...

    Ο πρόεδρος της Κίνας φρόντισε πρόσφατα να ακυρώσει το άρθρο του συντάγματος που προέβλεπε όριο στην θητεία του προέδρου. Ο Ερντογάν στην Τουρκία κυβερνά επίσης πολλά χρόνια...

    Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω ηγετών είναι πως κυβερνούν με τον τύπο φιμωμένο και τους ηγέτες και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ουσιαστικά υπό διωγμό. Η κατάσταση πριν από 20 περίπου χρόνια όπου οι ΗΠΑ ανέτρεπαν δικτάτορες στη Μέση Ανατολή προκειμένου να τους αντικαταστήσουν με δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις υποστηριζόμενες και υποστηρίζουσες τη Δύση έχει αντιστραφεί πλήρως...

    Ακόμη και ο πρόεδρος της ασπίδας του Ελεύθερου Κόσμου εμφανίζεται ως θαυμαστής των ολιγαρχιών.

    Από την αρχαιότητα, όπως το περιγράφει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά, οι δημαγωγοί φερέλπιδες δικτάτορες εκτός από πολέμιοι των δημοκρατικών θεσμών εμφανίζονται ως υπερασπιστές των μη προνομιούχων απέναντι στις διεφθαρμένες ελίτ.

    Η δημοκρατία και η ελεύθερη οικονομία υποχωρούν παγκοσμίως την τελευταία δεκαετία. Η υποχώρηση της ελεύθερης οικονομίας επιταχύνεται μετά τη νίκη Τραμπ στις ΗΠΑ και την πολιτική των δασμών...

    Η ελεύθερη οικονομία υποχωρεί σταδιακά εδώ και πολλά χρόνια καθώς κεντρικές τράπεζες και κυβερνήσεις δεν αφήνουν την οικονομία να λειτουργήσει με τους κανόνες της αγοράς. Δηλαδή, δεν αφήνουν τους οικονομικά απερίσκεπτους να χρεοκοπούν... Με τα μηδενικά επιτόκια να κρατούν στη ζωή τα "ζόμπι” και το κόστος να το πληρώνουν οι φορολογούμενοι και οι υγιείς οικονομικά μονάδες. Με τα δανεικά διατηρούν το βιοτικό επίπεδο υψηλότερα απ’ ό,τι οι συνθήκες της οικονομίας το επιτρέπουν κλπ.

    Μετά το χρηματοπιστωτικό κραχ των διεθνών αγορών το 2008 παρατηρείται μια υποχώρηση του μεριδίου ισχύος των ανοιχτών κοινωνιών και ελεύθερων αγορών στον πλανήτη. Η τραπεζική κρίση του 2008 αποδόθηκε στην ασυδοσία των αγορών και την απληστία των τραπεζιτών.

    Η αλήθεια είναι όμως πως για την τραπεζική κρίση ευθύνεται περισσότερο η κρατική παρέμβαση μέσω των εγγυήσεων που έδιναν στις εμπορικές τράπεζες οι οργανισμοί FreddieMac και FannieMae για την έκδοση στεγαστικών δανείων σε νοικοκυριά με χαμηλό και ασταθές εισόδημα και ως εκ τούτου αυξημένο ρίσκο για αδυναμία αποπληρωμής.

    Τούτο όμως είναι η αφορμή της στροφής.

    Η αναδιανομή του παγκόσμιου εισοδήματος σε βάρος της μεσαίας τάξης της Δύσης και προς όφελος της μεσαίας τάξης των αναπτυσσόμενων χωρών είναι μια βασική αιτία...

    Η άλλη αιτία είναι η δημογραφική γήρανση της Δύσης με τις όποιες οικονομικές της συνέπειες, σε συνδυασμό με τις πολιτισμικές τριβές που δημιουργεί η μεταναστευτική εισβολή στις χώρες της Δύσης.

    Όλα τούτα εντείνουν τα φαινόμενα δυσαρέσκειας απέναντι στην ανοιχτή κοινωνία και ελεύθερη αγορά.

    Μην κοιτάτε που μετά τη συντριβή του όλοι βδελύσσονταν τον Χίτλερ, πριν ξεκινήσει τις εισβολές και τις διώξεις πληθυσμών έχαιρε εκτίμησης από σημαντική μερίδα των δημοκρατικών κοινωνιών.

    Ολιγαρχικά καθεστώτα όπως της Κίνας και της Ρωσίας αρχίζουν να διευρύνουν τη δημοφιλία τους ακόμη και εντός των δυτικών κοινωνιών. Τα ίδια, μέσω δικτύων επιρροής που έχουν δημιουργήσει, φροντίζουν να αναδεικνύουν τα προβλήματα της Δύσης στρέφοντας τη δυσαρέσκεια εναντίον των ελίτ.

    Η περιουσία του Ρώσου ολιγάρχη π.χ. υπολογίζεται να ξεπερνά κατά πολύ τα 50 δισ. δολ. αλλά οι οπαδοί του σε δυτικές χώρες προβάλουν μετ’ επιτάσεως το Σαββατοκύριακο που πέρασε σε ένα ξενοδοχείο ο υπουργός κάποιας δημοκρατίας με χρέωση του κρατικού προϋπολογισμού. Με τον ίδιο τρόπο ασχολούνται με την πρόσκαιρη κλίση ενός υποβρυχίου περισσότερο από τη δύναμη πυρός του...

    Στην Ελλάδα το 30-40% προτιμούν έναν ηγέτη τύπου Πούτιν ενώ κατά καιρούς σημαντικό τμήμα της κοινωνίας εναποθέτει ελπίδες λύτρωσης στον Ρώσο ηγέτη. Το γεγονός πως ο Πούτιν έχει συνάψει μέτωπο πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας με τον Ερντογάν που επιβουλεύεται ανοιχτά την ελληνική εθνική κυριαρχία και κρατάει σε ομηρία Έλληνες στρατιωτικούς λίγο προβληματίζει τους Έλληνες ολιγαρχικούς που συνήθως είναι και υπερπατριώτες.

    Η δημοκρατία βρίσκεται σε υποχώρηση σε όλα τα μέτωπα... της Ελλάδας μη εξαιρουμένης.

    Υπάρχει κίνδυνος στην Ελλάδα

    Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μεθοδικά κατά την θητεία της προσπαθεί να ποδηγετήσει τη δικαιοσύνη, να ελέγξει τον Τύπο και με τη σκανδαλολογία να εξουδετερώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους.

    Το γεγονός πως έχει καταφέρει μέχρι στιγμής πενιχρά αποτελέσματα οφείλεται κατά βάση στην ανικανότητα που διακρίνει τα στελέχη της παρά την απουσία προθέσεων.

    Ένα ερώτημα που προβληματίζει πολλούς στην Ελλάδα είναι αν ο κ. Τσίπρας μπορεί να αλλοιώσει το δημοκρατικό πολίτευμα προς μια ολιγαρχική εξουσία.

    Το ερώτημα αυτό ετίθετο πριν ακόμη αναρριχηθεί στην εξουσία καθώς στο πολιτικό πρόταγμα του μικρού κόμματος που ηγείτο η περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών είναι έκδηλη.

    Την περίοδο της ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είχαμε γράψει ένα σχετικό άρθρο πως το κόμμα δεν διέθετε παράνομο παραστρατιωτικό μηχανισμό για να επιβάλει αντιδημοκρατικές αλλαγές. Επιπλέον η εξάρτηση της χώρας από την Ε.Ε. δεν επέτρεπε αντιδημοκρατικές παρεμβολές.

    Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι... Η Ε.Ε. ανέχεται κυβερνήσεις όπως της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που παραβιάζουν ανοιχτά ζητήματα διάκρισης των εξουσιών.

    Το Καλοκαίρι του 2015 ο κ. Τσίπρας άλλαξε πορεία και κάνει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που διακήρυττε παλιότερα, αποδεικνύοντας πως είναι ένας πολιτικός που δεν πιστεύει σε τίποτα και μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι απαιτούν οι εκάστοτε περιστάσεις προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.

    Η πρόθεση του κ. Τσίπρα και της ομάδας εξουσίας του, να παραμείνουν στην εξουσία με κάθε κόστος, είναι φανερή πλέον όσο η θητεία της κυβέρνησης πλησιάζει προς το τέλος.

    Αυτό που εμποδίζει τον κ. Τσίπρα να εξελιχθεί σε Τσάβες-Μαδούρο, Πούτιν ή Ερντογάν είναι η χαμηλή δημοφιλία του. Όσοι στην ιστορία εξελέγησαν με εκλογές και τόλμησαν στη συνέχεια να τις καταργήσουν ή να τις εξευτελίσουν είχαν όλοι ιδιαίτερα μεγάλη δημοφιλία. Πάνω από το 50% της κοινής γνώμης τους έβλεπε σαν σωτήρες.

    Ο κ. Τσίπρας μόνο για μερικούς μήνες το 2015 είχε ισχυρή δημοφιλία. Στη συνέχεια έχει καταβαραθρωθεί και κινείται κάτω από τον μέσο όρο των πολιτικών ηγετών της χώρας.

    Αντιθέτως, αυτός που έχει μεγάλη δημοφιλία και θα μπορούσε να την εκμεταλλευτεί κατά το δοκούν είναι ο "Κανένας”... Η δημοκρατία στην Ελλάδα κινδυνεύει περισσότερο από κάποιον "Κανένα” που θα εκμεταλλευτεί τη διάχυτη δυσαρέσκεια παρά από τον κ. Τσίπρα.

    Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης "πούλησε” ευημερία με δανεικά. Δανειζόταν για να καταβάλει παχυλές συντάξεις σε νέους, αργομισθίες και μίζες. Όταν η χώρα έπεσε στα βράχια και αποκαλύφθηκε πως ο "γάιδαρος” δεν πετάει, μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης μαζί με το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα στοχοποιεί και τη δημοκρατία σαν υπεύθυνη.

    Οι νοσταλγοί της δικτατορίας δεν ντρέπονται πλέον να μιλούν δημόσια... Τα επιφωνήματα θαυμασμού για πολιτικά πρόσωπα όπως ο Πούτιν, ο Ερντογάν, ο Σι Τζιπίνγκ ή ο Τραμπ απορρέουν κυρίως από τον φόβο απέναντι στην ελευθερία και τις υποχρεώσεις που προϋποθέτει...

    kostas.stoupas@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων