Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 22-Ιουν-2017 00:01

    Οι αγορές δεν "αγοράζουν" το success story

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Λοιπόν επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και κάπου έχει παραγίνει το πράγμα με τα success stories επί εποχής Μνημονίων, το πράγμα έχει κάπως έτσι. Μετά από 7 χρόνια σκληρής λιτότητας, υπερφορολόγησης – ιδίως την τελευταία διετία –  και απανωτών χαρατσιών κάθε είδους, η αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας προς τις αγορές παραμένει πολύ χαμηλότερη από τότε που ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια...

    Γίνεται σήμερα πολλή συζήτηση για το αν θα καταφέρει να βγει η χώρα στις αγορές, μόνη της γιατί αν είναι να περιμένει πρώτα το QE μάλλον θα καθυστερήσει η ώρα αυτή. Θεωρητικά λοιπόν γιατί όχι; Μόλις ολοκληρώθηκε η δεύτερη αξιολόγηση, οι ξένοι απευθύνουν διθυραμβικά σχόλια για την επιτυχία της ελληνικής προσαρμογής, η χώρα έχει περάσει από τα ελλείμματα σε πλεονάσματα και μάλιστα δεσμεύεται για πλεονάσματα 2%... until the end of time. 

    Κι όμως, οι αγορές δεν δείχνουν να συναινούν. Ή μάλλον για να το πούμε πιο σωστά δείχνουν να υπολογίζουν ακόμη ως υψηλό το ρίσκο για την Ελλάδα. Γιατί διαφορετικά πώς μπορεί να ερμηνευθεί το spread του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου που κυμαίνεται στις 530 μονάδες; Υπερβολικό δεν είναι για μία χώρα με τόσο αξιοθαύμαστα οικονομικά επιτεύγματα, τουλάχιστον όπως παρουσιάζονται εντός και εκτός συνόρων; Τι τους χαλάει τους διαχειριστές και τους αναλυτές; 

    Να θυμίσουμε ότι στο τέλος Ιανουαρίου του 2010, τότε που οι αγορές... χάριζαν λεφτά στον κ. Παπακωνσταντίνου και εκείνος δεν τα ήθελε (...) και ενώ μάλιστα είχε προηγηθεί και η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Ecofin περί της αναξιοπιστίας των Ελλήνων αναθεωρώντας τα στοιχεία για το τότε έλλειμμα η οποία και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, το spread του δεκαετούς είχε σκαρφαλώσει μετά από ράλι (τον περασμένο Οκτώβριο ήταν μόλις 135 μονάδες όταν... λεφτά υπήρχαν...) στις περίπου 350 - 400 μονάδες. Στη συνέχεια βέβαια μπήκαμε στο Μνημόνιο (ποιος δεν θυμάται το Καστελόριζο τον Απρίλιο του 2010...) και τα πράγματα άλλαξαν, τα spreads εκτοξεύθηκαν σε ύψη ρεκόρ, αλλά τότε που αναφερόμαστε ακόμη δεν ήταν καν στις 400  μονάδες. 

    Κι όμως, τότε η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας δεν είχε καμία σχέση με εκείνην στην οποία υποτίθεται ότι βρίσκεται σήμερα. Θυμίζουμε ότι το έλλειμμα  γενικής κυβέρνησης το 2009 έκλεισε στο 15,1% του ΑΕΠ και το 2010 ήταν στο 11,2% του ΑΕΠ. Και επαναλαμβάνουμε, το spread του δεκαετούς ομολόγου στις αρχές του 2010 ήταν ακόμα στις 400 μονάδες. 

    Μετά από όσα μεσολάβησαν και τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν, το 2016 η Ελλάδα βρέθηκε για πρώτη φορά (από το 1995 που υπάρχουν συγκρίσιμα στοιχεία) με δημοσιονομικό πλεόνασμα (μαζί με τόκους) στο  0.7% του ΑΕΠ. Δηλαδή με βάση το πρωτογενές πλεόνασμα (αν αφαιρεθούν οι τόκοι) το οποίο  μετρούν οι θεσμοί, η χώρα βρέθηκε το 2016 με πλεόνασμα κοντά στο 4% του ΑΕΠ έναντι 10,1% πρωτογενούς ελλείμματος το 2009... Επίσης θυμίζουμε ότι οι θεσμοί περιμένουν πρωτογενή πλεονάσματα 2% του ΑΕΠ φέτος και 3,9% το 2018. Αλλά και οι αποφάσεις του  Eurogroup  προβλέπουν πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ έως και το 2022 και μεσοσταθμικά στο 2% του ΑΕΠ ή λίγο πιο ψηλά έως το 2060.

    Παρ’ όλα αυτά, το spread του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου βρίσκεται στις 530 μονάδες (τουλάχιστον την ώρα που γραφόταν το κείμενο...). Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί δεν πείθουν τα πλεονάσματα; Γιατί δεν πείθει η ελληνική οικονομία και οι προοπτικές της; Γιατί οι αγορές δεν αποδίδουν στην προσπάθεια τα... εύσημα που θεωρητικά θα έπρεπε; Τι φταίει; Μήπως γιατί η περιοριστική πολιτική διέλυσε και κάθε δυνατότητα υγιούς ανάπτυξης; Μήπως δεν θεωρούν άξια εμπιστοσύνης την ελληνική κυβέρνηση;

    Μήπως γιατί οι αγορές θεωρούν ότι η πολιτική που ακολουθήθηκε, της σκληρής λιτότητας, των χαρατσιών και της υπερφορολόγησης, χωρίς κανένα αναπτυξιακό αντιστάθμισμα, αντί να βελτιώσει, υπονόμευσε μακροπρόθεσμα το μέλλον της χώρας; Ως προϋπόθεση σοβαρής ανάπτυξης βεβαίως και όχι απλά ως "πλιάτσικο" για συμφέροντα εγχώρια και διεθνή για ρευστότητα που αξιοποιούν τις εξευτελιστικές αποτιμήσεις...

    Μήπως λοιπόν, στην περίπτωση της χώρας οι αγορές αναγνωρίζουν τη γνωστή ιατρική ατάκα… "η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απέθανε"; Μήπως δείχνουν με τον δικό τους τρόπο το πόσο λάθος ήταν το μείγμα της πολιτικής που ακολουθήθηκε διαχρονικά και ιδιαίτερα την τελευταία διετία; Και γι αυτό ανησυχούν για το μέλλον;

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ