Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 05-Φεβ-2009 06:50

    Οι παράπλευρες απώλειες μίας κρίσης (όχι μόνο) οικονομικής

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Του Κωνσταντίνου Λάμπρου

    Η ένταση με την οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με ειδήσεις που σχετίζονται με τις επιπτώσεις της κρίσης, τις εκτιμήσεις για την διάρκεια και το εύρος της και τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες αντιμετώπισής της, νομίζω ότι τελικά μας «βοηθά» να ανησυχούμε λιγότερο για πράγματα για τα οποία θα έπρεπε να ανησυχούμε μάλλον πολύ περισσότερο.

    Η χώρα μας βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Χτυπημένη και απροστάτευτη επί μακρόν από τις εγγενείς της αδυναμίες και ανεπάρκειες, βαυκαλίζεται επιχειρώντας να αποδώσει τα τεράστια προβλήματά της στη διεθνή – εισαγόμενη οικονομική κρίση, όταν όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν ισχύει, τουλάχιστον στο βαθμό που κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε.  

    Σύμφωνοι, η κρίση μάς χτυπά άσχημα, τα ασφαλιστικά ταμεία αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους προς τους ασφαλισμένους, τα νοσοκομεία και οι προμηθευτές τους φορούν ο ένας στον άλλον ένα διαρκώς αυξανόμενο φέσι, τα λιμάνια, οι εθνικές μας οδοί και οι δρόμοι των πόλεων μας καίγονται ή είναι αποκλεισμένοι, οι εταίροι μας στο ευρωπαϊκό «μαντρί» μάς  ξαναβάφουν με χρώμα μαύρο για να ξεχωρίζουμε από τα λοιπά γκρίζα πρόβατα (άσπρα δεν υπάρχουν πια), η Ολυμπιακή θυμίζει τις γεροντοκόρες των ασπρόμαυρων φιλμ της δεκαετίας του 1960... Η λίστα των προβλημάτων σίγουρα τελειωμό δεν έχει.

    Την ίδια στιγμή, όμως, κάποιες παράπλευρες απώλειες –πολύ σημαντικότερες κατά την ταπεινή μου άποψη– ελάχιστα φαίνεται να μας απασχολούν μπροστά στο γενικευμένο εθνικό «μούδιασμα» που βιώνουμε. Η μαζική μας αποχαύνωση, η ομαδική μας παραίτηση, η συλλογική μας απογοήτευση και απαξία δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι όντας ανίσχυροι οικονομικά δεν πληρώνουμε μόνο το μάρμαρο της οικονομικής κρίσης. Χάνουμε ταυτόχρονα τη δυνατότητα να υπερασπιστούμε στοιχειωδώς τα εθνικά μας συμφέροντα και κεκτημένα. Χωρίς ισχυρή οικονομία, με ένα μέγεθος ελάχιστο ως χώρα και με έναν γεωπολιτικό ρόλο προ πολλού υποβαθμισμένο, γινόμαστε εθνικά όλο και πιο ευάλωτοι.  Η πολιτική ρευστότητα επιτείνει το πρόβλημα.

    Σταχυολογώ ορισμένες μόνο ειδήσεις που λίγο μας απασχόλησαν:

    - Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφασίζει ότι πρέπει η πΓΔΜ να μπει σε διαδικασία ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Οι γείτονές μας συνεχίζουν τα χαβά τους και βαφτίζουν το χρηματοδούμενο κυρίως από την Ελλάδα (!) τμήμα του Διευρωπαϊκού Άξονα X (Άξονας 10) ως «Αλέξανδρος ο Μακεδών»...

    - Η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και όχι μόνο διαρκώς αυξάνεται, ενώ παρά τα εσωτερικά της προβλήματα η γειτονική χώρα κάνει όλο και πιο αισθητή τη διεθνή της παρουσία και αναβαθμίζει το γεωπολιτικό της ρόλο. Όσο «λαϊκίστικη» κι αν θεωρείται από ορισμένους η στάση Ερντογάν απέναντι στο Ισραήλ και τα πρόσφατα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, νομίζω ότι όλοι μας γελάσαμε πικρά βλέποντας στις ειδήσεις τον Ερντογάν να γίνεται... Τούρκος.  

    - Οι άλλοτε περιχαρακωμένοι στον κομμουνιστικό τους κόσμο Βούλγαροι γείτονές μας, μας εγκαλούν γιατί αδυνατούμε να κρατήσουμε τα σύνορά μας ανοικτά και παρεμποδίζουμε την ελεύθερη διακίνηση ατόμων και προϊόντων... αδυνατώντας να αντιμετωπίσουμε το αγροτικό μπλόκο του Προμαχώνα.

    - Οι μικρότερες βαλκανικές χώρες ή έστω οι οικονομικά ασθενέστερες διαπιστώνουν όλο και πιο έντονα ότι δεν μπορούν να στηριχθούν σε εμάς ούτε σε διπλωματικό, ούτε σε οικονομικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να ψαλιδίζεται συνεχώς η κάποτε κυρίαρχη θέση μας στα Βαλκάνια. 

    - Στο εσωτερικό μέτωπο η τρομοκρατία –στην πλέον ανεξέλεγκτη μορφή της– κάνει ξανά αισθητή την εμφάνισή της και η κοινωνική ένταση λαμβάνει εξαιρετικά ανησυχητικές διαστάσεις.  

    Όλα αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να τινάξει αυτονόητες αξίες και κεκτημένα δεκαετιών στον αέρα. 

    Ξέρετε, στο «Λεξικό του Έξυπνου Λόγου» ο συνάδελφος Πάσχος Μανδραβέλης έχει περιλάβει τον εξής «ορισμό» για την οικονομική ύφεση: «Οικονομική ύφεση είναι η περίοδος κατά την οποία πρέπει να ζήσουμε χωρίς εκείνα τα πράγματα τα οποία οι παππούδες μας δεν είχαν καν ονειρευτεί». Τείνω να συμφωνήσω απόλυτα με τον «Ανώνυμο» στον οποίο αποδίδεται ο ορισμός αυτός.

    Στην παρούσα συγκυρία διακυβεύονται πολλά περισσότερα από την πολύ καλή ζωή που μάθαμε να ζούμε. Ίσως οι οικονομικές συνέπειες σύντομα να φαντάζουν ελάχιστες μπροστά στις παράπλευρες εθνικές μας απώλειες...
    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων