Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 08-Νοε-2018 00:04

    Το ανέκδοτο της Δημόσιας Τάξης στην Ελλάδα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Δούβλη, Ph.D*

    Σήμερα θα ξεκινήσουμε κινηματογραφικά! Στην ταινία "ο συνήγορος του Διαβόλου" ο υπέροχος Αλ Πατσίνο υποδυόμενος τον διάβολο λέει μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες του παγκόσμιου κινηματογράφου:  "God is an absentee landlord!” (="Ο Θεός είναι ένας σπιτονοικοκύρης που απέχει/αδιαφορεί!")
    Υπάρχει καλύτερος χαρακτηρισμός για το σύγχρονο Συριζαϊκό ελληνικό κράτος;

    Ένας αδιάφορος, κυνικός σπιτονοικοκύρης που ενδιαφέρεται μόνο για τη δημόσια εικόνα του, που φοράει το καλύτερό του χαμόγελο προς τους ξένους, ενώ έχει παραδώσει τον οίκο του στην ανομία και την παρακμή.

    Δημιούργησε ένα "κενό" και ως γνωστόν η κοινωνία τρέχει αμέσως να καλύψει με κάθε τρόπο...

    Είναι γνωστό, ότι η σημερινή κυβέρνηση βαυκάλισε και ανέδειξε τα ελαττώματα της φυλής μας για να ανέλθει στην εξουσία. 

    Πρώτα από όλα, καβάλησε (αντί να τιθασεύσει) το κύμα της οργής που κυρίευσε την κοινωνία στις αρχές της οικονομικής κρίσης.

    Ο μέσος Έλληνας ως κακομαθημένος έφηβος αντί να αναλογιστεί που έφταιξε και να αλλάξει νοοτροπία, προτίμησε να οργιστεί και να φωνάξει "να καεί το μπ….. η βουλή" και οι σημερινοί κυβερνώντες έκαναν τις ύβρεις, τις μούντζες και τους προπηλακισμούς πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα. 

    Ο μέσος Έλληνας επίσης θεωρεί, ότι οι Νόμοι ισχύουν μόνο για τους… άλλους. Άμεσα ανταποκρίθηκε η κυβέρνηση αναβαθμίζοντας το κοινωνικό αίτημα για ανομία σε κρατική υπόθεση. Κανένας νόμος δεν ισχύει για κανέναν!

    Ρουβίκωνες αναβαθμίζουν τις κακοποιές τους πράξεις (συγγνώμη, τους ακτιβισμούς τους...) και ιδρύουν φοιτητική παράταξη!

    Το κοινό έγκλημα αποκτά συστημικά χαρακτηριστικά, αφού έχει ακόμα και πιάτσες, γνωστές σε όλους τους πολίτες.

    Το οργανωμένο έγκλημα από το περιθώριο έρχεται στο προσκήνιο με μπράβους να αλληλοεξοντώνονται όχι στα βουνά και στις ερημιές αλλά σε πολυσύχναστους δρόμους με τους πολίτες να παρακολουθούν αμήχανοι σαν να πρόκειται για γύρισμα αστυνομικής ταινίας.

    Το πράγμα όμως έχει και μια άλλη διάσταση που έχει ξεφύγει της προσοχής των αναλύσεων, δημοσιογραφικών και επιστημονικών.

    Το κράτος είναι ο πιο ισχυρός παιδαγωγός.

    Δια του έντονου συμβολισμού των πράξεων και των παραλείψεών του διαμορφώνει κοινωνικές πεποιθήσεις. Οτιδήποτε δεν αστυνομεύει ενεργά, το αθωώνει στα μάτια της κοινωνίας. 

    Το απενοχοποιεί και του προσδίδει στοιχεία κανονικότητας.

    Η αστυνομία ως κρατικός αλλά και κοινωνικός θεσμός ("πολίτες με στολή", κατά τον ιδρυτή της Scotland Yard Sir Rober Peel) έχει απαξιωθεί τόσο που τα ήδη πολλά κρούσματα ανομίας στη πόλη έχουν οξυνθεί.

    Και εδώ δεν μιλάμε για κακοποιούς αλλά για απλούς πολίτες. Που όμως παίρνουν το μήνυμα που στέλνει η απούσα πολιτεία.

    Όλοι μας έχουμε διαπιστώσει τελευταία όλο και περισσότερα κρούσματα "χαμηλής" παραβατικότητας στην καθημερινότητα μας. 

    Μηχανάκια που μπαίνουν ανάποδα σε μονοδρόμους και μεγάλα οχήματα που κλείνουν προκλητικά και για πολλή ώρα κεντρικούς δρόμους. Σύμφωνοι, πάντα υπήρχαν αλλά οι συμπεριφορές έχουν μεταβληθεί επί τα χείρω.

    Ο παράνομος παλαιότερα –υπό το βάρος του κοινωνικού στιγματισμού–προσπαθούσε ή να δικαιολογηθεί ή να φύγει γρήγορα. Πλέον όποιος μπαίνει ανάποδα σε μονόδρομο διεκδικεί το... δικαίωμα του στην παρανομία! Φωνασκεί ενίοτε και ασχημονεί απέναντι στον νόμιμο!

    Όλη αυτή η σταδιακή απενοχοποίηση των παραβατικών πράξεων, αυτός ο κοινωνικός μιθριδατισμός για τον οποίο έγραψα παλαιότερα, έχει προσδώσει χαρακτήρα φυσιολογικού σε παραβατικές πράξεις.

    Όλοι οι παράνομοι απενοχοποιούνται κοινωνικά σε σημείο που πλέον γίνεται δυσδιάκριτη η διαφορά νόμιμης και παράνομης/παράτυπης συμπεριφοράς.

    Όλοι έχουν "δίκαιο" στο όνομα κάποιας επείγουσας προσωπικής ανάγκης, που πάντα υπερβαίνει την κοινωνική μας ευθύνη (βιαζόταν ο άνθρωπος) ή κάποιας ισοπεδωτικής προσέγγισης, σύμφωνα με την οποία είμαστε όλοι παράνομοι και άρα όχι εις θέση να ασκούμε κριτική (εσύ δεν πέρασες ποτέ stop;).

    Αυτή η κοινωνική ζημία είναι μια βραδυφλεγής βόμβα στα κοινωνικά θεμέλια την οποία θα δούμε να εκρήγνυται χρόνια αργότερα, στη συμπεριφορά των παιδιών μας...

    Η βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του μέσου πολίτη έννοια της ανομίας, είναι ο λόγος που τίποτα δεν αλλάζει στη δημόσια τάξη.

    Που κουνάμε το κεφάλι μας σε ένδειξη απογοήτευσης και συνεχίζουμε να συζητάμε για άλλα θέματα.

    Οι περισσότεροι δεν θεωρούμε τα θέματα της παραβατικότητας "σοβαρά", αν δε μας αγγίξουν προσωπικά. Ακόμα και τα τελευταία χρόνια που το πρόβλημα της ασφάλειας είναι κομβικό, υπάρχει η εσφαλμένη κοινωνική αίσθηση, ότι η παραβατικότητα άφορα κάποιους περιθωριακούς που κινούνται σε στενά και ανήλιαγα μέρη...

    Από τη μια το ανομικό μας θυμικό που σφυρηλατήθηκε εδώ και αιώνες πολιτικής και κοινωνικής μας "διαπαιδαγώγησης" με τη στρεβλή έννοια ότι έχουμε μόνο δικαιώματα και ποτέ υποχρεώσεις.

    Από την άλλη, η εντέχνως φιλοτεχνηθείσα ταύτιση της νομιμότητας με τη συντήρηση και την αστυνομοκρατία που διαπερνά κάθετα τις κοινωνικές τάξεις και την συναντάς ακόμα και σε αστούς.

    Ιδού λοιπόν το κοινωνικό αποτέλεσμα. 

    Ρίχνουμε ανάθεμα στον "νοικοκύρη που απουσιάζει". Αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε ότι ο σπιτονοικοκύρης είμαστε εμείς...

    * Ο Κωνσταντίνος Δούβλης είναι εγκληματολόγος, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας της Αστυνόμευσης.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων