Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 17-Ιουλ-2017 00:03

    Με τον Κυριάκο και τις προτάσεις του

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου

    Αυτές τις ημέρες παίζεται στους κινηματογράφους μια ιταλική κωμωδία, "Τα παράπονα στον Δήμαρχο", που μοιάζει να γυρίστηκε και σε ελληνική κωμόπολη και να μεταγλωττίστηκε στα ιταλικά, όπως εύστοχα έγραψε ένας κριτικός.

    Σύμφωνα με το σενάριο λίγο πριν την ημέρα των δημοτικών εκλογών, ο εν ενεργεία Δήμαρχος συλλαμβάνεται λόγω οικονομικών σκανδάλων. Και έτσι οι κάλπες φέρνουν ανατροπή: στη θέση του διεφθαρμένου, παλαιοκομματικού δημοτικού άρχοντα, εκλέγεται ένας ιδεαλιστής εκπαιδευτικός, ο οποίος υπόσχεται ισονομία και πάταξη της διαφθοράς. 

    Ο νέος Δήμαρχος εκλέγεται, ενώ ελάχιστοι έχουν διαβάσει τις προγραμματικές του θέσεις. Πολύ σύντομα, λοιπόν, έρχεται αντιμέτωπος με όσους θίγονται από τις μεταρρυθμίσεις του, μεταξύ άλλων την Εκκλησία, την Κυβέρνηση και τα τοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Έτσι γρήγορα χάνει την υποστήριξη των πολιτών και αναγκάζεται να παραιτηθεί.

    Το συμπέρασμα που βγάζουν πολλοί από αυτή την ταινία είναι ότι η διαφθορά είναι τόσο ριζωμένη σε εκείνο τον τόπο (όπως και στην Ελλάδα), που κανείς δεν μπορεί να την νικήσει, ότι οι πολίτες ουσιαστικά την επιζητούν και την υπερψηφίζουν. Ξεχνούν όμως μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια της ιστορίας, ο ιδεαλιστής εκπαιδευτικός εξελέγη ως η μόνη λύση μετά την κατάρρευση του παλιού συστήματος εξουσίας, ενώ το πολιτικό του πρόγραμμά δεν υπερψηφίστηκε, καθώς έμεινε άγνωστο. Πολύ σύντομα, έμεινε λοιπόν να δίνει έναν αγώνα μόνος του.

    Ας έλθουμε στα καθ’ ημάς και ας θυμηθούμε τι έλεγαν τα προεκλογικά προγράμματα των Πρωθυπουργών που κλήθηκαν να εφαρμόσουν μνημονιακές πολιτικές και με ποιους κλήθηκαν να το πράξουν. Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου εξελέγη Πρωθυπουργός το 2009 λόγω της προεδρικής εκλογής, με κεντρικό σύνθημα το "Λεφτά Υπάρχουν" και σχημάτισε μια μονοκομματική κυβέρνηση απαρτιζόμενη από πολλούς υπουργούς με ελάχιστη εμπειρία. Ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε στην εξουσία με τον ίδιο τρόπο το 2015, ανακοινώνοντας το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που υποσχόταν παροχές 12 δισ. και σχημάτισε μια δικομματική Κυβέρνηση, από την οποία προγενέστερη υπουργική εμπειρία είχαν μόνο οι Γ. Δραγασάκης - Π. Καμμένος και ο Π.Κουρουμπλής ως γενικός γραμματέας.

    Ο Λουκάς Παπαδήμος, αφενός δεν προέκυψε μετά από εκλογές, αφετέρου επέλεξε ελαχίστους από το κυβερνητικό σχήμα του οποίου ήταν επικεφαλής, κάτι που ισχύει και για τους υπηρεσιακούς Πρωθυπουργούς Πικραμένο και Θάνου. Αντίθετα, ο Αντώνης Σαμαράς κατόρθωσε να είναι αποτελεσματικότερος σε σχέση με τους προκατόχους του στην εφαρμογή των μνημονιακών υποχρεώσεων, χρησιμοποιώντας έμπειρα στελέχη με θητεία σε προηγούμενες κυβερνήσεις. Επίσης, είχε προηγηθεί της εκλογής του η στροφή στον ρεαλισμό, αλλά και οι εκλογές του 2009, όταν ο Κώστας Καραμανλής παρουσίασε μια πλατφόρμα περικοπών.

    Άλλωστε, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ασχολείται με την πολιτική τις προεκλογικές περιόδους. Τότε παρακολουθούν, ενημερώνονται για τις θέσεις τον κομμάτων και αποφασίζουν αν και τι θα ψηφίσουν. Επίσης στην προεκλογική περίοδο και στα πρώτα 24ωρα της εκλογής οι Πρωθυπουργοί αποφασίζουν ποιους θα αξιοποιήσουν σε ένα κυβερνητικό σχήμα. Και μάλιστα μετά το 2009, μέρος της κυβέρνησης προέρχεται από τους ελάσσονες κυβερνητικούς εταίρους, οπότε η επιλογή γίνεται ακόμη πιο σύνθετη, σε ένα βαθμό και τυχαία.

    Όπως όλα δείχνουν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, ενώ φαίνεται ότι θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία. Έχει τον χρόνο να κτίσει συμμαχίες, να επιλέξει τους συνεργάτες με τους οποίους θα κυβερνήσει από όλους τους πολιτικούς χώρους και να γνωστοποιήσει τις προγραμματικές του θέσεις, πρώτα στον δικό του χώρο και μετά στο σύνολο του εκλογικού σώματος. Να καταστήσει τη σχηματιζόμενη πολιτική πλειοψηφία υποστηρικτές όχι μόνο του προσώπου, αλλά και των πολιτικών που προτείνει. 

    Αυτό που φαίνεται να λείπει από τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, είναι η ενεργός υποστήριξη των πολιτών στις πολιτικές τους. Αυτό έλειψε και από τον εκπαιδευτικό που έγινε Δήμαρχος στην ταινία, αλλά και σε ένα βαθμό από τον Αντώνη Σαμαρά μετά το 2011. Αυτό, πιθανώς, θα έλειπε και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν γινόταν Πρωθυπουργός μέσα στο 2016 ή το 2017, μετά από αποτυχία κλεισίματος της αξιολόγησης και μια εθνική καταστροφή.

    Από εδώ και πέρα, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας καλείται να πείσει τους Έλληνες να μιλήσουν για πολιτικές σε μη προεκλογική περίοδο. Είναι ένα δύσκολο στοίχημα, αλλά αν το πετύχει, θα έχει τη δυνατότητα, μετά την εκλογή του, να τους πείσει και για την εφαρμογή τους.

    * Ο κ. Δημήτρης Σ. Παπαγγελόπουλος είναι Σύμβουλος Στρατηγικής & Επικοινωνίας και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.

    Μπορείτε να τον ακολουθήσετε στο twitter: @dpapangel

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    00:03 20/07

    Βόλτα σε μια "ονειρεμένη" Ελλάδα

    Στην πόλη μου, όπως και σε όλες τις πρωτεύουσες της Δύσης, το ιστορικό κέντρο είναι το καλύτερο κομμάτι. Ασφαλές, καθαρό, φωτεινό...

    11:05 15/07

    Ο Γ. Ζουγανέλης και η συμβολική θυσία

    Η αντιμνημονιακή ρητορική μας παίδεψε όλους τόσο πολύ που υπήρχε η ανάγκη μιας "συμβολικής θυσίας", για να δανειστώ έναν όρο του Λευτέρη Κουσούλη.

    00:04 13/07

    Η μάθηση στα χρόνια της πτώχευσης

    Από την εκπαιδευτική οπτική, οι στάσεις και συμπεριφορές στα φαινόμενα φτωχοποίησης, μπορούν να φωτίσουν όψεις που έχουν εκπαιδευτική αξία.

    00:04 13/07

    Στροφή στην μικροοικονομία;

    Το ενδιαφέρον των οικονομολογούντων της Κυβέρνησης δεν έχει στραφεί ακόμη στο κύτταρο της πραγματικής οικονομίας που αφορά τις επιχειρήσεις.

    00:05 12/07

    Είναι εφικτή η έξοδος στις αγορές;

    Το στοίχημα είναι η Ελλάδα να βγει σταδιακά από το καθεστώς διεθνής επιτήρησης. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να καταπολεμήσει τις χρόνιες παθογένειες.

    00:04 12/07

    Το (αριστερό) ελληνικό Πανεπιστήμιο

    Η αλλοπρόσαλλη Πανεπιστημιακή πολιτική της κυβέρνησης μου φέρνει στο νου πόσα λίγα έχουν αλλάξει τα τελευταία 40 χρόνια στο ελληνικό Πανεπιστήμιο.