Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 21-Φεβ-2007 08:20

    Βιαιότητες για το τίποτα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

    Προσπαθώ να καταλάβω τους λόγους που οδηγούν χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους προκαλώντας συγκρούσεις με την αστυνομία και καταστροφές σε μαγαζιά, σπίτια και αυτοκίνητα. Παραδοσιακά οι νέοι αποτελούσαν το πιο προοδευτικό και προχωρημένο τμήμα μιας κοινωνίας. Διότι μην έχοντας εμπλακεί ακόμη στα γρανάζια της καθημερινότητας και στις συμβατικότητες των επαγγελματικών δεσμεύσεων και οικογενειακών υποχρεώσεων, ήσαν ανεξάρτητοι από συμφέροντα και σκοπιμότητες.

    Το τι άραγε έχει συμβεί και στη σημερινή Ελλάδα οι νέοι φοιτητές κυρίως αλλά και οι εργαζόμενοι εμφανίζονται να εκφράζουν τα πιο οπισθοδρομικά και αντιδραστικά κομμάτια της κοινωνίας είναι περίπου ακατανόητο. Γιατί, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είναι ακριβώς η παραδοσιακή Αριστερά σήμερα (ΚΚΕ και ΣΥΝ) που εκφράζουν την πολιτική ακινησία, το "όχι" σε κάθε βήμα προς τα εμπρός και την επιστροφή σε πρακτικές του παρελθόντος.

    Τι είναι ακριβώς εκείνο που η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος θα επιφέρει ώστε η νεολαία να βγαίνει στους δρόμους αγωνιζόμενη γι’ αυτό που σήμερα υπάρχει; Στόχος της αναθεώρησης είναι η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην παροχή ανώτατης παιδείας στη χώρα μας. Η πανεπιστημιακή παιδεία στην Ελλάδα, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι προαιρετική. Στις ανώτατες σχολές εισέρχονται μονάχα όσοι το επιθυμούν και όσοι βέβαια επιτυγχάνουν στις σχετικές εισαγωγικές δοκιμασίες.

    Στη μέση παιδεία, γυμνάσια δηλ. και λύκεια, η φοίτηση είναι στις περισσότερες βαθμίδες υποχρεωτική. Και εκεί επιτρέπεται η λειτουργία ιδιωτικών σχολείων και λυκείων. Μάλιστα, κατά γενική ομολογία, σε κάποια από αυτά (Κολέγιο Αθηνών, Pierce College, Ανατόλια, Ουρσουλίνες, Αρσάκειο, Λεόντειος κ.λπ.) παρέχεται η καλύτερη μέση παιδεία στη χώρα. Το σύστημα αυτό μήπως έχει κάνει ζημιά στην υπόθεση "παιδεία" της χώρας; Ή μήπως έχει βοηθήσει να ξεφύγουμε κάποιες φορές από το τέλμα και να αποφοιτήσουν από τα σχολεία αυτά σημαντικά μυαλά, που στη συνέχεια έκαναν θαύματα σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια;

    Γιατί λοιπόν ένα σύστημα που έχει αποδείξει την αξία του σε ένα μέρος της παιδείας, που είναι υποχρεωτικό για όλους τους Έλληνες, δε θα πρέπει να εφαρμοστεί και στην ανώτατη εκπαίδευση που, σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι υποχρεωτική και οφείλει να δίνει στους νέους πολλαπλές επιλογές και δυνατότητες;

    Τι διακινδυνεύουν οι Έλληνες φοιτητές αν καταργηθεί τελικά το κρατικό μονοπώλιο στην ανώτατη παιδεία; Να έχουν λιγότερες προσβάσεις στη γνώση γενικά, αποκλείεται, διότι τα δημόσια πανεπιστήμια δεν πρόκειται να καταργηθούν. Υποχρεωτικά θα γίνει προσπάθεια να αναβαθμιστούν, ώστε να μπορούν να αντέξουν στον καινούριο ανταγωνισμό που θα υπάρξει.

    Και βέβαια αυτό θα σημάνει τρία βασικά πράγματα. Πρώτον, εισαγωγή του ανταγωνισμού ανάμεσα στις κρατικές σχολές. Δεν μπορούν όλα τα πτυχία να είναι ίδια. Πανεπιστήμια –κρατικά– με υποδομές και βιβλιοθήκες δεν είναι δυνατόν να δίνουν το ίδιο πτυχίο με σχολές που στεγάζονται σε παλιά σχολεία οικοκυρικής, δίχως βιβλιοθήκες και την όποια τεχνολογική υποδομή. Δεύτερον, θα πρέπει να αποκτήσουν απόλυτη αυτονομία. Η κάθε σχολή θα αποφασίζει για το πόσους νέους φοιτητες θα δεχτεί, με τι προσόντα και με ποιες προϋποθέσεις.

    Επίσης, μόνες τους οι σχολές θα αποφασίζουν για τα προσόντα των καθηγητών που θα διορίζονται, για τη διάρκεια και τα κριτήρια της θητείας τους καθώς και για προγράμματα σπουδών που θα εφαρμόζουν. Μόνα τους τα πανεπιστήμια θα αποφασίζουν για το αν θα μετέχουν φοιτητές στα πρυτανικά συμβούλια και στα διάφορα άλλα διοικητικά τους όργανα. Για να γνωρίζουν οι μελλοντικοί εργοδότες από τι σχολές ακριβώς αποφοίτησαν οι υποψήφιοι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις τους. Κι ανάλογα, να παίρνουν τις σχετικές τους αποφάσεις. Τρίτον, θα πρέπει να καταργηθούν τα λογής νομοθετήματα που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις των απασχολουμένων στα ΑΕΙ, καθώς και ζητήματα εσωτερικών τους διαδικασιών. Ανάμεσα σε αυτά είναι και το περίφημο "άσυλο". Το κάθε πανεπιστήμιο θα αποφασίζει μόνο αν οι χώροι του θα είναι απαγορευμένοι για τις δημόσιες αρχές ασφαλείας. Θα πρέπει να παίρνει όμως, σε διαφορετική περίπτωση, μέτρα από μόνο του για τη διασφάλιση της τάξης και για τη μη πραγματοποίηση εγκληματικών πράξεων στους χώρους του. Με ιδιωτική αστυνομία, αν χρειαστεί. Διαφορετικά για κάθε παρανομία ή καταστροφή δημόσιας περιουσίας θα καταλογίζονται τα πάντα προσωπικά στα μέλη των συγκλήτων.


    Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προηγηθούν της ίδρυσης ή αναγνώρισης ιδιωτικών ΑΕΙ. Διότι έτσι θα έχει σηκωθεί ουσιαστικά ο πήχης για τη λειτουργία ενός σωστού ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Και κάθε αεριτζίδικη δουλειά θα απορρίπτεται άμεσα απο την ίδια την αγορά εργασίας. Και βέβαια, και τα ιδιωτικά ΑΕΙ θα υπάγονται στο γενικό σχήμα αξιολόγησης των ΑΕΙ από ελεγκτές διεθνούς εμβέλειας που θα προσλαμβάνει για το σκοπό ακριβώς αυτόν η κυβέρνηση. Και μέσα στα περιθώρια της αξιολόγησης δε θα πρέπει να είναι μονάχα οι καθηγητές, η διδασκαλία, τα μαθήματα και τα ακαδημαϊκά αποτελέσματα. Αλλά και οι χώροι του πανεπιστημίου, η κτιριακή του υποδομή, οι χώροι άθλησης, οι βιβλιοθήκες και γενικότερα οι υποδομές. Κριτήρια όμως που θα πρέπει να ισχύουν για τα ιδιωτικά αλλά και για τα κρατικά ΑΕΙ. Μονάχα έτσι θα φτιάξουμε παιδεία υψηλού επιπέδου. Που θα παράγει στελέχη ικανά να σηκώσουν στους ώμους τους τη χώρα στις δύσκολες ημέρες που έρχονται.


    Τι από όλα τα παραπάνω θα μπορούσε να ενοχλήσει τους νέους – φοιτητές και εργαζόμενους; Οχι στη βάση βέβαια αφηρημένων θεωρητικών κατασκευών. Αλλά πάνω στην ουσία της πραγματικότητας. Μονάχα οι οργανωμένοι σε κόμματα θα είχαν λόγους διαμαρτυρίας. Γιατί θα χαθούν τα προνόμια της συνδιοίκησης ορισμένων πανεπιστημίων που κάποιες νεολαίες εξασφαλίζουν με το σημερινό σύστημα. Και προσφέρουν στις ηγεσίες των κομμάτων τους τη δυνατότητα ανάμειξης στα πανεπιστημιακά γενόμενα και στην εκλογή ακόμη και καθηγητών. Επίσης, κάποιες ομάδες αναρχικών μπορούν ίσως να ενοχλούνται διότι θα χάσουν τα καταφύγιά τους σε φάσεις συγκρούσεών τους με την αστυνομία. Και ίσως και κάποιοι καθηγητές και λοιποί διδάσκοντες των οποίων τα προσόντα και γενικότερα οι ικανότητες δεν προσομοιάζουν με αυτές ενός ικανού και αποτελεσματικού πανεπιστημιακού διδασκάλου. Επίσης, υπάρχουν και εκείνοι που βολεύονται από το σημερινό χάλι της ανώτατης παιδείας. Κάνοντας τις δουλίτσες τους είτε με κοινοτικά προγράμματα είτε με εξω-πανεπιστημιακές απασχολήσεις.


    Αξίζει για όλους αυτούς, να βγαίνουν οι νέοι στους δρόμους υποστηρίζοντας το σημερινό τέλμα και την αναπαλαίωση; Σε μια εποχή μάλιστα γεμάτη προκλήσεις για όσους διψάνε πράγματι για γνώση;

    * Το άρθρο του κ. Ανδριανόπουλου δημοσιεύεται ταυτόχρονα και στο περιοδικό "Κεφάλαιο".

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων