Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 29-Ιαν-2010 09:40

    Φταίμε κι εμείς, φταίνε κι αυτοί, φταίει κι ο Χατζηπετρής

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου


    Μέγαρο Μελά, γωνία Αιόλου και πλατεία Δημαρχείου, πρώτη στέγη Χ.Α., μέχρι το 1881


    Ο  κ α π ε τ ά ν ι ο ς  ε γ κ α τ α λ ε ί π ε ι  τ ο  κ α ρ ά β ι  τ ε λ ε υ τ α ί ο ς

    Άλλο να ακούς τον ισχυρισμό πως «ο καπετάνιος εγκαταλείπει τελευταίος το πλοίο» κι άλλο να κρέμεσαι κυριολεκτικά απ΄ τα χείλη κοσμογυρισμένου καραβοκύρη ακούγοντας την ιστορία ανώνυμου καπετάνιου που βρέθηκε, πριν πενήντα τόσα χρόνια, μισοπνιγμένος στο νερό, μόλις έχασε πλέον και την ύστατη ελπίδα του να σώσει το πλοίο.

    «Είχε διώξει πια και το δεύτερό του από το μισοβυθισμένο πλοίο στο λιμάνι της Γένοβας κι έμεινε μόνος του επάνω σ΄ αυτό, μέσα στη δίνη μιας σφοδρής θαλασσοταραχής, που το χτύπαγε λυσσαλέα, για πολλές ώρες πάνω στο λιμενοβραχίονα, φορτωμένο μάλιστα με ένα υλικό που, αν βρεχόταν, θα προκαλούσε έκρηξη, (στο τέλος ούτε το ναυάγιο ούτε η έκρηξη αποτράπηκαν) κι έπεσε τελευταίος στο νερό όταν βυθίστηκε το καράβι, εγκαταλείποντας κάθε απέλπιδα προσπάθεια σωτηρίας του σκάφους.

    Κατάπιε κάμποσο νερό μαζί με πετρέλαιο, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, του έγινε πλύση στομάχου, έζησε για λίγο καιρό και μετά πέθανε. Δεν πέθανε απ αυτό, αλλά πέθανε μετά απ΄ αυτό… Λίγους μήνες πριν τη συνταξιοδότησή του».

    Ένας αφανής ήρωας που η παροιμιώδης αυτοθυσία του δίνει ένα καλό πάτημα για να αναλογιστεί κανείς πως αυτή τη στιγμή το κλυδωνιζόμενο σκάφος της χώρας έχει επειγόντως ανάγκη από τιμονιέρη τέτοιου αναστήματος καθώς βολοδέρνει έρμαιο στη μανία της χρηματοπιστωτικής καταιγίδας των αγορών, στα πρόθυρα του ναυαγίου της πτώχευσης.

    Όταν ο ηγέτης καλείται να μπει μπροστάρης για τη σωτηρία της πατρίδας από ένα όλεθρο, το πολιτικό κόστος παραμερίζεται μπροστά στο εθνικό χρέος. Βάζει το σκούφο του σαν το Βούλγαρο πρόεδρο Μπορίσοφ και κατεβαίνει στα μέτωπα, εκεί όπου πλήττονται τα συμφέροντα του κράτους του. Ή απλώνει το χέρι σε διακομματική συνεργασία όπως έκανε, ως γνωστόν, ο πρόεδρος της Πορτογαλίας José Sócrates πρόσφατα για τη σύνταξη του προϋπολογισμού της χώρας του.



    Π ρ ό τ υ π ο  α ν τ ι μ ε τ ώ π ι σ η ς  τ η ς  κ ρ ί σ η ς

    Είμαστε στην προνομιακή θέση ως χώρα να έχουμε στις ιστορικές παρακαταθήκες μας το μοντέλο αντιμετώπισης και αυτής της κρίσης. Αρκεί να προσαρμοστούν αρχαίες, επιτυχημένες πρακτικές στις σύγχρονες χαοτικές απαιτήσεις.

    Το πρόγραμμα διάσωσης περιέχεται στο φάκελο που φέρει το όνομα του Αθηναίου σοφού: «Σόλων». Ο σοφός άνδρας κλήθηκε με έκτακτη διαδικασία από το Δήμο ως νομοθέτης για την άρση των οξύτατων προβλημάτων της χρεοκοπημένης Αθήνας και για την αποτροπή εμφύλιας διαμάχης.

    Το ριζοσπαστικότερο ιστορικό μέτρο του ήταν η «σεισάχθεια» (σείω + άχθος), που σήκωνε δηλαδή τα βάρη των δανείων και των χρεών από τις πλάτες του φτωχού λαού. Το παράδειγμα του Σόλωνα κρίνεται για δύο λόγους κατάλληλο τουλάχιστον για μελέτη στην παρούσα περίσταση:

    Πρώτον, διότι και σήμερα προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για άρση των βαρών του λαού και όχι για προσαύξηση του φορτίου του με νέους φόρους και μείωση εισοδήματος.

    Δεύτερον διότι ο νομοθέτης Σόλων, ολοκληρώνοντας το έργο του προχώρησε σε εθελούσια αυτοεξορία, αναχωρώντας για την Αίγυπτο, προς αποφυγή μεταβολών της νομοθεσίας του και για τη μη ανάμειξή του στην εφαρμογή της.

    Οι εποχές ασφαλώς είναι διαφορετικές μα η πρόκληση παραμένει η ίδια. Πραγματικός ηγέτης θα αναδειχθεί ο σύγχρονος πολιτικός που θα μπορέσει στο τέλος να ομολογήσει μετά λόγου γνώσεως αυτό που δήλωσε και ο Σόλων:

    "Ω πατρίς, βεβοήθηκά σοι και λόγω και έργω".

    Ε θ ν ι κ ή  σ υ σ π ε ί ρ ω σ η

    Οικονομικά, πολιτικά και εθνικά ζητήματα σ΄ αυτόν τον τόπο είναι αλληλένδετα, όπως ο συρμός του τρένου. Όποιο βαγόνι αποκοπεί παρασύρει σε εκτροχιασμό και τα άλλα.

    Από το ίδιο ελάττωμα διακατέχονται οι εκάστοτε κυβερνώντες της Νεότερης Ελλάδας. Τα αργά αντανακλαστικά. Τις πληγές της οικονομίας πασχίζουν κάθε φορά να γιατρέψουν με κομματική εσωστρέφεια φέροντας στους μικρούς τους ώμους, σαν μοναχικοί Άτλαντες το βάρος του ουρανού, πριν πέσει να μας πλακώσει.


    [[pagebreak]]
    Κι αυτό δεν αποτελεί δείγμα αυτοθυσίας αλλά κομματικής υπεροψίας. Εφόσον η έννοια της εθνικής συσπείρωσης παραμένει ανενεργή με παυσίπονα και υποκατάστατα δεν γιατροπορεύονται τα ματωμένα χώματα. Ματωμένα για άλλους ταπεινούς λόγους…

    Ο καπετάνιος της χώρας, την ύστατη ώρα, κουμαντάρει μόνος το σκάφος της «Εθνικής Σωτηρίας» φορτωμένο Ελλάδα. Ευθύνη; Ασύλληπτη! Οι μηχανές σβηστές. Στερνή ελπίδα να βάλει όλους τους Αργοναύτες να τραβάνε κουπί. Προς το παρόν πολλοί που μπορούν να βοηθήσουν βρίσκονται παροπλισμένοι και στοιβαγμένοι μονόπαντα στο αμπάρι. Κι όμως έχει τεράστιες δυνάμεις ο τόπος. Σε έμψυχο και άψυχο υλικό.

    Για την ανάγκη της ομόνοιας, ωστόσο, μόνο κάποιες φωνές από αιθεροβάμονες «Δον Κιχώτηδες» υψώνονται, εις μάτην. Το σκάφος πήρε επικίνδυνη κλίση. Και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να το οδηγήσει στο βυθό αύτανδρο!

    Μερικοί αποκαλούν την ανάγκη για πανελλαδική σύμπλευση «Νέο Πατριωτισμό», άλλοι «Οικουμενική κυβέρνηση» άλλοι «Φωτισμένη Δεσποτεία» κ.ο.κ. Όπως και να το λένε - φαντάζομαι - πως εννοούν όλοι τους «ομονοούντες» Έλληνες, το ιδανικό του Πλάτωνα, όταν έλεγε πως: “Εμείς οι Έλληνες ηνωμένοι και ομονοούντες και μακράν εσωτερικών διχονοιών, είμεθα αήττητοι έναντι εξωτερικών κινδύνων. Μόνον εις το εσωτερικόν - αλλοίμονο - μέτωπον, νικώμεν και ηττούμεθα”.



    Σ τ ο  δ ι α  τ α ύ τ α

    Πρόσφατα είχα μια καλή ευκαιρία να ρωτήσω ένα σύγχρονο, επιτυχημένο και συνετό «Νέστορα» επιχειρηματία, απ΄ αυτούς που είναι τύχη να ακούσει κανείς έστω και μια φορά στη ζωή του για το τι μέτρα έχει να προτείνει για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Δεν μου απάντησε με στομφώδεις δηλώσεις ούτε με δημαγωγικούς λαϊκισμούς όπως οι πολλοί συνηθίζουν. Πολύ μετρημένα μου είπε:

    «Δεν ομονοούμε. Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του. Είναι πολύς καιρός αυτό. Άρχισε από τους διοικούντες, βεβαίως και η αρρώστια αυτή έγινε πανδημία. Αυτή η πανδημία κακών, ατομιστικών προθέσεων θα πρέπει να εκλείψει.

    Για μέτρα εξόδου από την κρίση επιγραμματικά, δεν μπορεί κανείς να πει τίποτα. Είναι μία σειρά ιδεών που μπορεί να προτείνει κανείς αλλά τίποτα το καινοφανές ή κάτι που δεν το γνωρίζουν. Απλώς πρέπει να επιβεβαιώσουμε τις σωστές αντιλήψεις που υπάρχουν σε όλους μας, τις οποίες όμως, λόγω συνθηκών και λόγω του ότι θέλουμε να είμαστε αρεστοί δεν μας επιτρέπετε να προφέρουμε.

    Όλοι στρογγυλεύομε τα λεγόμενά μας για να είμαστε ευχάριστοι. Ίσως πρέπει να πάψουμε να είμαστε ευχάριστοι, να γίνουμε, ας πούμε, λιγότερο ευχάριστοι, για να μην πούμε δυσάρεστοι αλλά να πούμε ορισμένες αλήθειες και αυτό, βεβαίως πρέπει να προέλθει από υπεύθυνα χείλη.

    Ξεχνάμε το γεγονός ότι η χώρα μας παράγει πάρα πολύ λίγα και απαιτεί πολλά και λέω η χώρα μας για να μην πω ο Έλληνας. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου και πάψουμε να προβάλουμε τις ατομικές επιδιώξεις μας, όποιες κι αν είναι αυτές με απόλυτη προτεραιότητα, τότε ίσως επιτύχουμε του σκοπού μας που είναι η γενικότερη ευημερία, θα έλεγα, του Ελληνισμού!».

     

    «Η ατομική ευμάρεια θα μπορούσε να είναι μέρος της ευμάρειας του τόπου, του Ελληνισμού γενικότερα, εάν και εφόσον αυτό μας γίνει συνείδηση».

     


    Στοιχεία για την Ιστορία του Χρηματιστηρίου Αθηνών σε συνάρτηση με την Ελληνική Ιστορία θα βρείτε στο λεύκωμα:

    «Αγώνας Ευθύνης
    Σωματείον Χρηματιστηρίου Αθηνών»



    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων