Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 20-Δεκ-2018 00:24

    Τι λέει η θεωρία παιγνίων για τις επιλογές της Μέι στο Brexit

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Mohamed A. El-Erian

    Σχεδόν αμέσως μετά τη διαφύλαξη της θέσης της ως αρχηγού του Συντηρητικού Κόμματος στις 12 Δεκεμβρίου, η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι προσέγγισε τις Βρυξέλλες προκειμένου να προσπαθήσει να κερδίσει παραχωρήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση πριν από μια δεύτερη ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο επί της συμφωνίας του Brexit. Οι ασταμάτητες προσπάθειές της είναι αξιέπαινες. Αν όμως δεν σημειώσει επιτυχία τις επόμενες εβδομάδες, η διαπραγματευτική της στάση θα είναι όλο και πιο δύσκολο να επιβιώσει - οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά - ενισχύοντας το σενάριο μιας αποφασιστικής, αν και επικίνδυνης, στροφής.

    Η θεωρία των παιγνίων μπορεί να εξηγήσει σημαντικές παραμέτρους της τρέχουσας διαπραγματευτικής προσέγγισης της Μέι καθώς και το γιατί η εύρεση μιας λύσης παρέμεινε δύσκολο εγχείρημα.

    Μη μπορώντας να ενώσει το κόμμα της απέναντι στο Brexit, η πρωθυπουργός στράφηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να καταλήξουν σε έναν αποδεκτό συμβιβασμό που θα αποτελούσε καταλύτη για ένα συνεργατικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν είναι πεπεισμένοι ότι η Μέι μπορεί να επιβάλει τα θέλω της στη χώρα της και γίνονται όλο και πιο διστακτικοί στο να κάνουν παραχωρήσεις που θα σήμαιναν στην πραγματικότητα διαπραγματεύσεις εναντίον τους. Και οι απειλές είτε για μία μονομερή διάσπαση είτε για ακραίες συνέπειες, αν δεν υπάρξει συμφωνία, δεν βοηθά καμία από τις δύο πλευρές να εστιάσει σε αυτό το όλο και πιο πολωμένο και μη συνεργατικό περιβάλλον.

    Είναι δύσκολο να δούμε πώς θα μπορούσε να επιλυθεί αυτό το θέμα σύντομα, επειδή η λύση συνεπάγεται μια αόριστη ισορροπία μεταξύ ενός σκληρού Brexit και του είδους του καθεστώτος σύνδεσης που έχουν διαπραγματευτεί άλλες χώρες με την ΕΕ. Συγκεκριμένα, το Λονδίνο θα συνεχίσει να αντιστέκεται σε μια "μαλακή” επιλογή απόσυρσης, με την οποία θα διατηρούσε προτιμησιακή πρόσβαση στην αγορά, αλλά έτσι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα είχε λόγο στους κανόνες και τις διαδικασίες της ΕΕ. Οι Βρυξέλλες θα αντισταθούν σε ένα αποτέλεσμα που θα επιτρέψει στη Βρετανία να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, υπό το φόβο της δημιουργίας ενός ανεπιθύμητου προηγουμένου. Ωστόσο, η αναζήτηση μίας μέσης λύσης παραμένει στο επίκεντρο του μεγαλύτερου μέρους της συζήτησης. Χωρίς μια τολμηρή μετατόπιση πολιτικής από τη μια ή και τις δύο πλευρές, η τάση θα είναι να παραταθεί αυτή η ασυμφωνία που εξελίσσεται σε έναν πόλεμο φθοράς - όχι μόνο μεταξύ της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά και εντός της βρετανικής πολιτικής και κοινωνίας.

    Αυτή η κατάσταση "ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη" αγοράζει χρόνο βραχυπρόθεσμα, αλλά φέρει σημαντικό κόστος και κινδύνους:

    -Υπονομεύει την ικανότητα της Ευρώπης να αντιμετωπίσει μακροχρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες, οι οποίες διαβρώνουν τις προοπτικές μιας υψηλότερης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης, τόσο για τις εθνικές οικονομίες όσο και για την περιφερειακή οικονομική δομή.

    -Αποσπά την προσοχή και την ενέργεια των υπευθύνων χάραξης πολιτικής από τον σχεδιασμό και την εφαρμογή των νέων μέτρων που απαιτούνται για την αύξηση της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης σε μια περίοδο σημαντικών αλλαγών στην παγκόσμια οικονομία και στον αντίκτυπο των τεχνολογικών καινοτομιών.

    -Δημιουργεί ένα περιβάλλον που επιτρέπει στις διαιρετικές δυνάμεις να αναπτυχθούν εν μέσω αυξημένης ευαισθησίας ως προς την ταυτότητα, την κουλτούρα και τα θέματα μετανάστευσης.

    Η Μέι θα πρέπει να πάρει μια τολμηρή πολιτική απόφαση για να προχωρήσει. Μπορεί να επιδιώξει ένα σκληρό Brexit, αποδεχόμενη τις αναπόφευκτες βραχυπρόθεσμες αναταραχές σε αντάλλαγμα για την πιο μακροπρόθεσμη υπόσχεση της λειτουργίας σε ένα λιγότερο περιορισμένο και περιοριστικό περιβάλλον. 

    Εναλλακτικά, θα μπορούσε να επανεξετάσει το δημοψήφισμα της 23ης Μαρτίου 2016 για το Brexit μέσω μιας διαδικασίας τριών βημάτων. Πρώτον, να συμφωνήσει με τις Βρυξέλλες ότι αυτή η προσπάθεια θα συνεχιστεί σε ένα γενικότερο κλίμα μιας μεταρρυθμιστικής ΕΕ με την πάροδο του χρόνου. Δεύτερον, να διεξαχθεί ένα δεύτερο δημοψήφισμα, αφού θα έχουν προηγηθεί περιεκτικές και διαφανείς συζητήσεις σχετικά με το κόστος και τα οφέλη των δύο επιλογών. Τρίτον, και μόνο αν κερδίσει η επιλογή του να παραμείνει η Βρετανία στην ΕΕ, να υπάρξει η πολιτική βούληση και το θάρρος να μελετήσει η Βρετανία τη διαδικασία που θα είναι αναπόφευκτα αμφιλεγόμενη και έντονα αμφισβητούμενη από ορισμένα τμήματα της κοινωνίας.

    Πολλοί αισθάνονται ότι η πρωθυπουργός βρίσκεται ήδη πολύ μακριά από το δρόμο για συμβιβασμό, ώστε να μπορέσει να επιλέξει είτε ένα σκληρό Brexit είτε ένα νέο δημοψήφισμα για να παραμείνει η χώρα στην ΕΕ. Αλλά αν θέλει να εξασφαλίσει την κληρονομιά της και ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον για τη χώρα της, μπορεί να μην έχει άλλη επιλογή από το να στραφεί σε μία από αυτές τις δύο επιλογές. Εγώ ξέρω ποια θα διάλεγα.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων