Η ώρα του λογαριασμού

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Ασφαλώς δεν ευθύνεται η ελληνική κυβέρνηση επειδή κάποιες ευρωπαϊκές χώρες παραβιάζουν τις ευρωπαϊκές αποφάσεις. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να εξηγήσει πρώτον γιατί συμβαίνει αυτό και δεύτερον γιατί διαβεβαίωσε τη Βουλή ότι δεν θα το κάνουν.

Ο Πρωθυπουργός παρουσίασε την απόφαση της τελευταίας Συνόδου Κορυφής ως  ντοκουμέντο που διασφαλίζει τη χώρα, εμφανίζοντας  την κατάσταση υπό έλεγχο. Έριξε στάχτη στα μάτια της εθνικής αντιπροσωπείας; Ή απλώς διάβασε με επιφανειακό τρόπο μια απόφαση οι διατυπώσεις της οποίας έδειχναν ότι θα υπερκεραστούν από τις εθνικές πολιτικές; 

Η ερασιτεχνική ελληνική διπλωματία αυτής της περιόδου δεν καταφέρει να το προβλέψει και να το αποτρέψει. Οι κορώνες του Αλέξη Τσίπρα για τα ιδεώδη του ανθρωπισμού, που διαπερνούν την κυβερνητική πολιτική στο προσφυγικό, έριξαν στάχτη στα μάτια και της κοινής γνώμης. Και ύστερα ήλθαν οι μέλισσες...

Η απειρία των χειρισμών, οι καουμπόικες απειλές για "όποιον κουνήσει το δάκτυλο στην Ελλάδα", η πρωθυπουργική σπουδή να χαρακτηρίσει αβασάνιστα "ξενοφοβικές" κάποιες κυβερνήσεις, απομόνωσαν ακόμη περισσότερο την ήδη απομονωμένη Ελλάδα. 

Όσοι παραβιάζουν τις αποφάσεις -εν γνώσει τους ότι επιβαρύνουν τη θέση των Ελλήνων- το κάνουν με τόση ευκολία  γιατί σ' αυτό το θέμα η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτιθέμενη στον ευρωπαϊκό χώρο. Δεν διακινδυνεύουν τίποτε απέναντι στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη όταν την αγνοούν. Για ποια άλλη χώρα μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση θα συγκαλούσε βαλκανική σύσκεψη για το προσφυγικό χωρίς αυτήν, όπως κάνουν οι Αυστριακοί για την Ελλάδα;.

Η κυβέρνηση δεν αντελήφθη εγκαίρως τον κίνδυνο να καθηλωθούν οι προσφυγικοί πληθυσμοί στη νότια πλευρά της Βαλκανικής και αντί να προσεγγίζει τους Ευρωπαίους άνοιγε καυγάδες καταλογίζοντάς τους... καθυστερήσεις. Ενώ οι μόνοι σύμμαχοι της χώρας είναι ο Γιούνκερ και η Μέρκελ, η Κομισιόν βάλλεται ως "ευθυνόφοβη γραφειοκρατία" από τον Πρωθυπουργό και οι υπουργοί του κατηγορούν τη Γερμανία για τα πάντα. Παράνοια.

Τα τελευταία γεγονότα είναι το κερασάκι στην τούρτα της απομόνωσης που ζύμωσε με τα χεράκια ότι ο Τσίπρας. Μόλις ανέλαβε Πρωθυπουργός αντί να ενισχύσει τις γέφυρες με την Ευρώπη έκοψε και αυτές που υπήρχαν. Πότε υποδηλώνοντας ότι θα ανατινάξει την Ευρωζώνη με τον Βαρουφάκη -ή θα την αλλάξει με τον... Ιγκλέσιας- πότε απειλώντας δια του Καμμένου ότι θα στείλει τζιχαντιστές και πότε παραπέμποντας τους πάντες σε... δίκες, με τη Ζωή.

Όταν μπεις μόνος σου στη γωνία σε παίρνει η κάτω βόλτα και κανείς δεν σε υπολογίζει. Σήμερα η κυβέρνηση δικαίως διαμαρτύρεται. Αλλά δεν έχει το κύρος ούτε διαθέτει συμμάχους για να δώσει στη διαμαρτυρία της πανευρωπαϊκή διάσταση. Πληρώνει το λογαριασμό των προηγούμενων λαθών της. Γιατί όπως λέγε ο Γάλλος αρχιτέκτονας Μαρκ Λεβί: "Η ζωή δεν δίνει ποτέ δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις μια καλή πρώτη εντύπωση".