Καθένας τον εθνάρχη του...

Από τον Γιώργο Λακόπουλο

Ερώτηση κρίσεως, όπως έβαζαν παλιά οι καθηγητές στα διαγωνίσματα: Πόσοι εθνάρχες υπάρχουν; Απάντηση: Σύμφωνα με τον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τουλάχιστον τρεις. Του Κέντρου ο Ελευθέριος Βενιζέλος, της Δεξιάς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τώρα τελευταία της Αριστεράς ο Αλέξης Τσίπρας. Αργότερα μπορεί να προκύψει και κανένας άλλος: της Εκκλησίας, των Ρομά, ή των απανταχού απογοητευμένων οπαδών του Παναθηναϊκού.

Κακό είναι; Μάλλον. Οι εθνάρχες "δεν είναι για χόρταση", που έλεγε η Γεωργία Βασιλειάδου στην "Ωραία των Αθηνών". Με τόση γαλαντομία από τον πρώην εισαγγελέα και πρώην διοικητή της ΕΥΠ, ακυρώνεται η έννοια. Εθνάρχης είναι όποιος αναγνωρίζεται ως υπεράνω των παρατάξεων. Αν έχει κάθε παράταξη τον δικό της, παύει να είναι εθνάρχης. Είναι παραταξιάρχης.

Για φανταστείτε τι θα άκουγε αν ζούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τον έβαζε ίσα κι όμοια με τον Τσίπρα! Αλλά και για τον σημερινό πρωθυπουργό δεν είναι ό,τι καλύτερο να του πετάει ο υπουργός του "μεγάλε, είσαι μεγάλος" και να σπέρνει ότι το πάει για εθνάρχης. Ψιλοπροβοκάτσια ακούγεται για έναν εν ενεργεία αριστερό που δεν είναι από τζάκι και έγινε πρωθυπουργός στα 40 του, που λέει ο λόγος.

...και τον εγγυητή του

Μετά τους εθνάρχες, ο υπουργός μας όρισε και εγγυητές – λες και θα πάρουμε δάνειο: Ο Προκόπης Παυλόπουλος μαζί με τον Τσίπρα και τον Καραμανλή αποτελούν "εγγύηση για την καλή λειτουργία της δημοκρατίας". Τώρα γιατί, ας πούμε, βασίζεται η δημοκρατία σε έναν πρώην πρωθυπουργό και όχι στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, άβυσσος η ψυχή του εισαγγελέα.

Ειδικά ο Καραμανλής, δεν πρέπει να πέταξε από τη χαρά του ακούγοντας, παραμονές εσωκομματικών εκλογών, έναν υπουργό από την αντίπαλη παράταξη της Ν.Δ. να του λέει ότι αποτελεί τη "χρυσή εφεδρεία". Σαν αυτά που τσουλάνε διάφοροι στην πιάτσα ότι "υποστηρίζει τον Τσίπρα" δεν ακούγεται;

Ανάλογα πρέπει να το πήραν και στο Προεδρικό Μέγαρο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως ρυθμιστής του πολιτεύματος και αρχηγός του κράτους, είναι από μόνος του εγγύηση – δεν το μοιράζεται.

Πάρε το... 090!

Πολλοί πιστεύουν στη μεταθανάτιο ζωή. Σαν να λέμε, χονδρικά, όποιος αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο μετακομίζει αλλού και "θα κάαααθεται", που έλεγε κι ο Μίμης Φωτόπουλος. Μπορεί να είναι κι έτσι. Υπάρχει περίπτωση, όμως, ο μεταστάς να κόβει κίνηση από εκεί που βρίσκεται και να παρεμβαίνει αναλόγως; Γίνεται να επικοινωνείς μαζί του για οδηγίες; Κάπως σαν τα 090, ας πούμε, που παίρνεις τηλέφωνο και ακούς ό,τι τραβάει η ψυχή σου;

Σε όσους όλα αυτά ακούγονται παλαβομάρες, θα αλλάξουν γνώμη αν πέσει στα χέρια τους το νέο συγγραφικό πόνημα της κυρίας Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου, συζύγου Νο 3 του Ανδρέα Παπανδρέου – ή άλλως πώς "αεροσυνοδού", κατά το ίσης αξίας πόνημα της συζύγου Νο 2, που προηγήθηκε. Και η σύζυγος και το πόνημα.

Καθώς τα γράφει η μαντάμ –η Νο 3–, ο Ανδρέας βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή μαζί της, την καθοδηγεί και στην ουσία το βιβλίο είναι σαν να το έγραψε ο ίδιος, για να ρίξει μπινελίκια στους πασόκους. Δεν φτάνει που δεν τηρούν τις παρακαταθήκες του, αλλά εγκατέλειψαν στους πέντε δρόμους και τη χήρα του. Παρά τις εντολές που τους άφησε στη διαθήκη του – και σ' αυτό έχει δίκιο.

Με την "Οργή του Ανδρέα" –εκδόσεις Λιβάνη–, πάντως, θα βγάλει κανένα φράγκο, γιατί, από όσα λέει από εδώ και από εκεί, από την περίφημη βίλα της Εκάλης, που έκοψε μεζονέτες, δεν έχει μείνει ούτε για μελομακάρονα, μέρες που είναι.

Μεταξύ μας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και επιστήμονας ήταν, και καλή ανατροφή είχε, και ωραίος άνδρας ήταν, και κοσμογυρισμένος, και λαϊκός ηγέτης υπήρξε, και πρωθυπουργός έγινε. Αλλά από συζύγους ψώνισε από σβέρκο. Την έχουν δει συγγραφίνες. Κάτι τριγμοί που ακούγονται τώρα τελευταία μόλις μπαίνεις στο Α' Νεκροταφείο αριστερά μάλλον από τα κόκκαλά του θα είναι.

Καμμένος, πώς λέμε Γκόρτσος

Τίποτε στη ζωή δεν κρατάει αιώνια, και μάλιστα στην πολιτική ζωή. Π.χ., η αδελφική σχέση του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο κλονίζεται. Όχι γιατί ο πρωθυπουργός πήρε κάτι ψιλοαρμοδιότητες από τον υπουργό Άμυνας και τις έδωσε στον αναπληρωτή υπουργό, που είναι του κόμματος. Αυτά δεν χαλάνε φιλίες. Είναι ότι κάποιοι απ' έξω βάζουν λόγια για τον Καμμένο στον Τσίπρα.

Πρώτος-πρώτος ο Γερμανός. Όχι αυτός με τις μπαταρίες, ο άλλος, ο Μάρτιν Σουλτς, ο σοσιαλιστής, που είναι αφεντικό στο Ευρωκοινοβούλιο, που να μην έσωνε. Σε κάνα χρόνο φεύγει από το Στρασβούργο –θα αναλάβει άνθρωπος από το Λαϊκό Κόμμα στη θέση του– και θέλει να πάει για καγκελάριος. Λογικό: Δεν θα τη βαρεθούν τη Μέρκελ οι Γερμανοί κάποια στιγμή;

Σε αυτόν τον ιερό σκοπό καλό είναι να έχεις με το μέρος σου πρωθυπουργούς σε άλλες χώρες. Άρα, εδώ του είναι πιο χρήσιμος ο Τσίπρας από τη Φώφη, ας πούμε, που είναι και της ίδιας ιδεολογίας. Αλλά και ο Τσίπρας θέλει να ξεκολλήσει από τους Ιγκλέσιας αυτής της ζωής και να πιάσει παρτίδες με τον καλό κόσμο, όπως είναι οι ευρωσοσιαλιστές, "να ούμε", που θα έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν.

Ο Σουλτς, όμως, βάζει έναν όρο: να κόψει ο δικός μας με τον Καμμένο. Στη Γερμανία δεν θεωρείται πρέπον σοσιαλιστής άνθρωπος να έχει λακριντί με κυβέρνηση στην όποια μετέχει κόμμα σαν τους ΑΝΕΛ – να μην εξηγούμε τώρα γιατί και πώς.

Ο πρωθυπουργός το μελέτησε, λένε, και κατέληξε ότι μάλλον δίκιο έχει ο Μάρτιν. "Α, ρε, κατακαημένε Γκόρτσο, τι όνειρο να είδες", που έλεγε και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στην ταινία "Τζένη, Τζένη". Μένει να αποφασίσει πώς θα λύσει το θέμα της πλειοψηφίας χωρίς τον "αδελφό" του. Να ρίξει τα μούτρα του στον Σταύρο, που είναι πάντα διαθέσιμος, ή να το δει με τον Λεβέντη; Αν όχι με τον ίδιο προσωπικώς, ίσως με κάποιους από τους βουλευτές του. Το πιάσατε το υπονοούμενο;

Σαμαράς, όπως λέμε Σαρκοζί

Περί της επιθυμίας του Αντώνη Σαμαρά να πάρει πίσω το αίμα του από τον Τσίπρα δεν γεννάται θέμα. Μόνο ταμπέλα στο στήθος του δεν κρέμασε ακόμη. Αλλά τώρα τελευταία δεν κρατιέται, λένε οι δικοί του. Ο λόγος; Η καλή επίδοση του Σαρκοζί στις περιφερειακές εκλογές των Γάλλων. Αυτός είναι πλέον το πρότυπό του –μετά τον Παύλο Μελά εννοείται–, εξού και έκανε και δήλωση για να τονίσει την αξία της επιτυχίας του και να ευχηθεί και στα δικά μας.

Το εννοεί κάπως έτσι: Όπως οι Γάλλοι σοσιαλιστές και λοιπές δυνάμεις συντάχθηκαν με τον πρώην πρόεδρο για να φράξουν τον δρόμο στη Λεπέν, έτσι και στην Ελλάδα να συνταχθούν με τον πρώην πρωθυπουργό, τον Σαμαρά δηλαδή, για να φράξουν τον δρόμο στον Τσίπρα. Όπως τον είχε φράξει παλιότερα ο ίδιος, άραγε;

*Αναδημοσίευση από το "Κεφάλαιο" που κυκλοφορεί.