Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 21-Απρ-2020 00:05

    Αυτεπίστροφον

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    Η φημολογία περί εκλογών που φούντωσε την περασμένη εβδομάδα -και θα ξαναφουντώσει πιθανότατα μέσα στο καλοκαίρι- λειτούργησε και ψυχοθεραπευτικά. Όταν από τον Φεβρουάριο οι Έλληνες κατακλύζονται με ζοφερές ειδήσεις σχετικά με την πανδημία, όταν έχει γίνει σε όλους μας συνείδηση πως στην ουρά του COVID-19 παραμονεύει οικονομική κρίση, το να φαντασιώνεται κανείς τις κάλπες και τον χαβαλέ τους τού φτιάχνει αναμφιβόλως τη διάθεση. 

    Μακάρι αλήθεια το γλυκό φθινοπωράκι να είχαμε την πολυτέλεια να παρακολουθούμε τον Άδωνι Γεωργιάδη να πλακώνεται με τον Παύλο Πολάκη, τους δημοσκόπους να παρουσιάζουν τα ευρήματά τους -και τα μη ευνοούμενα κόμματα να τα αμφισβητούν-, τους εμβριθείς αναλυτές να ομιλούν από καθέδρας. Μακάρι η συλλογική μας αγωνία να τελείωνε μια Κυριακή με την καταμέτρηση των ψήφων...

    Εκλογές -φευ- δεν θα γίνουν μέσα στο 2020. Όχι επειδή τις διέψευσε ο πρωθυπουργός –μες στο παιχνίδι της πολιτικής είναι η διάψευση και των πιο κατηγορηματικών διαψεύσεων. Ούτε επειδή ο εθνικός μας ήρωας, ο προστάτης της σωματικής και ψυχικής μας υγείας, ο καθηγητής Τσιόδρας αποκλείεται να συναινέσει στον συνωστισμό που συνεπάγονται. Αλλά διότι ακόμα και αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις αποφάσιζε και ο COVID-19 -ως ψόφιος ιός- τού επέτρεπε να τις διενεργήσει, η πρωτοφανής δημοτικότητα που απολαμβάνει θα κινδύνευε να αποδειχθεί μπούμερανγκ. (Ελληνιστί "αυτεπίστροφον".)

    Λαμβάνουμε ως δεδομένο ότι οι κάλπες οψέποτε στηθούν θα είναι διπλές. Πως με το σύστημα απλής αναλογικής που νομοθέτησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα προκύψει μια Βουλή κατακερματισμένη, ανίκανη να δώσει βιώσιμη κυβέρνηση και άρα θνησιγενής. Οι δεύτερες συνεπώς εκλογές, με την ενισχυμένη αναλογική που επανέφερε η Νέα Δημοκρατία, θα καταστούν αναγκαίες και κρίσιμες. Το αποτέλεσμα των δεύτερων εκλογών θα διαμορφώσει την επόμενη μέρα. 

    Έτσι πιστεύαμε ακράδαντα απάντες, μηδενός εξαιρουμένου. Μα λογαριάζαμε, θαρρώ, χωρίς τον ξενοδόχο κύριο COVID. 

    Με την υποδειγματική διαχείριση της πανδημίας, η κυβέρνηση έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του 80% των Ελλήνων. Στην πρόθεση ψήφου, όπως καταγράφεται στην πιο πρόσφατη δημοσκόπηση, η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει το 43,6%. Βάσει του εκλογικού νόμου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ -ο οποίος διατηρεί το όριο του 3% για την είσοδο στη Βουλή και κατανέμει τις αδιάθετες ψήφους των συνδυασμών που δεν θα το περάσουν στα μεγαλύτερα κόμματα- το όριο της αυτοδυναμίας πέφτει από το 50% στο 46%. (Εφόσον τα εκτός Βουλής κόμματα θα έχουν όλα μαζί το ποσοστό του 2019, τουτέστιν το 8%...) Με άλλα λόγια, η απόσταση της Νέας Δημοκρατίας από την αυτοδυναμία με το σύστημα της απλής αναλογικής κυμαίνεται στο μάλλον εφικτό 2,5%. Ένα 2,5% ακόμα να τσιμπήσει η Νέα Δημοκρατία, λαμβάνοντας μέτρα ανακούφισης των χειμαζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, οι δεύτερες εκλογές θα είναι περιττές!

    Φανταστείτε το εξωφρενικό -κι όμως ρεαλιστικό- ενδεχόμενο: ο Κυριάκος Μητσοτάκης να έχει καταγάγει έναν εκλογικό θρίαμβο, να έχει συγκεντρώσει ποσοστό που θα έχουμε να δούμε από τη δεκαετία του 1980 κι εντούτοις η κοινοβουλευτική του δύναμη να έχει περιοριστεί. Να έχει πέσει από τους 158 στους 151 βουλευτές. Η έκφραση "Πύρρειος Νίκη" θα βρίσκεται σε όλων τα στόματα. 

    Έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης επίγνωση του παραπάνω ενδεχομένου. Θυμάται το πάθημα του πατέρα του, ο οποίος τον Απρίλιο του 1990 λαμβάνοντας το 46,19% κέρδισε μόλις 150 έδρες, ας όψεται ο εκλογικός νόμος Κουτσόγιωργα. Και εάν δεν προσχωρούσε τότε στη Νέα Δημοκρατία ο εκλεγείς με τη ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου βουλευτής Κατσίκης, η Ελλάδα θα οδηγούνταν στις κάλπες για τέταρτη φορά μέσα σε έναν χρόνο. Μα και με τον Κατσίκη, η κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ήταν τόσο εύθραυστη, που άρκεσε ένας βουλευτής Κιλκίς ονόματι Συμπιλίδης να αποστατήσει προς την Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά ώστε να χάσει τη δεδηλωμένη...

    Ας μην το βασανίζουμε άλλο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα ρίξει στους πολιτικούς του αντιπάλους ένα γάντι το οποίο θα κινδυνεύει να αποδειχθεί αυτεπίστροφον.

    Αλλού έγκειται η ειρωνεία. Εκείνοι που περισσότερο ταράζονται στη σκέψη ενός εκλογικού αιφνιδιασμού το φθινόπωρο του 2020 θα είχαν να ωφεληθούν περισσότερο από αυτόν. 

    Αναφέρομαι προφανώς στον ΣΥΡΙΖΑ. Η δύναμή του στις δημοσκοπήσεις φθίνει, η απήχηση τού πολιτικού του λόγου περιορίζεται. Και όμως επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί την από το 2012 πεπατημένη. Να εκπέμπει μισαλλοδοξία, εχθροπάθεια, ενίοτε και συνωμοσιολογία. Να σούρνεται και να αμολάει πυροτεχνήματα που περισσότερο καπνό παράγουν παρά λάμψη. Να καλλιεργεί δε στον εαυτό του την ψευδαίσθηση ότι κατά την επαχθή οικονομικά περίοδο που θα διαδεχθεί την έξαρση της πανδημίας, θα ξανακερδίσει με έωλα τεχνάσματα τις καρδιές των πολιτών. 

    "Περασμένες μου αγάπες, τού καιρού χαλάσματα…" τραγουδούσε η Μαίρη Λίντα με τον Μανώλη Χιώτη. Ακόμα κι αν υπάρξει καινούργιο κύμα λαϊκισμού στην Ελλάδα εκείνο δεν θα εκπορεύεται από την "ριζοσπαστική Αριστερά". Αλλά από την Άκρα Δεξιά. 

    Εάν έχει μια ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι -το έχω ξαναγράψει- να προχωρήσει σε μια σαρωτική εσωτερική μεταπολίτευση. Να κάνει μια γενναία αυτοκριτική, παραμερίζοντας επιτέλους τον ναρκισισμό του. Να απαλλαγεί από τους αυριανιστές και από τους κατά Ντοστογιέφσκι δαιμονισμένους που τον στελέχωσαν τον καιρό της αλματώδους ανόδου του. Να ξανασυνδεθεί με την παράδοση της Ανανεωτικής Αριστεράς. Να αλλάξει ενδεχομένως ηγεσία. Όχι γιά να ξανακυβερνήσει στο ορατό μέλλον. Μα για να αποφύγει την οριστική απαξίωση, την πολιτική περιθωριοποίηση του. Η οποία θα αποτελεί ζημιά και για τον τόπο.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται μια πολύ γερή σφαλιάρα. Εάν δεν τη δώσει ο ίδιος στον εαυτό του, θα τού τη δώσουν οι κάλπες. Οψέποτε στηθούν.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ