Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 04-Νοε-2019 00:05

    Άνθρωποι - δέντρα, άνθρωποι-πουλιά

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη

    Σε ό,τι αφορά την αποδοχή της κυβέρνησης, τα ευρήματα της δημοσκόπησης που διεξήγαγε η εταιρεία Marc και δημοσίευσε χθες η εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Το πιάνεις στην ατμόσφαιρα, το αντιλαμβάνεσαι από την αυξημένη κίνηση στους δρόμους και στα μαγαζιά, ότι οι Έλληνες, μετά από δέκα ζοφερά χρόνια, επιτέλους ξεμουδιάζουν. Πως νοιώθουν πλέον αρκετά ασφαλείς ώστε να ζουν και να προγραμματίζουν. Να απολαμβάνουν -κατά το βαλάντιό του ο καθένας- το παρόν, να κάνουν όνειρα για το μέλλον. Ακόμα κι αν δεχτούμε πως η κρίση νομοτελειακά κάποτε θα τελείωνε και ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης καβάλησε απλώς το κύμα, πώς να μην το πιστωθεί από τους ψηφοφόρους; Τι θα μπορούσε να σκιάσει τον παρατεταμένο μήνα του μέλιτος που ζει στο Μέγαρο Μαξίμου; Κάποιες άστοχες δηλώσεις υπουργών και βουλευτών, προερχόμενες μάλλον από απειρία ή ευήθεια; Κάποιες γκάφες που τροφοδοτούν το πενάκι των γελοιογράφων; Ακόμα και αν έχει ήδη πέσει η κυβέρνηση σε σοβαρά ολισθήματα, αυτά δεν έχουν γίνει μέχρι στιγμής αντιληπτά από την κοινή γνώμη, καθώς δεν αντανακλούν στην καθημερινότητά της. Η καθημερινότητα -κακά τα ψέμματα- των πολιτών κρίνει τη δημοτικότητα τής κάθε κυβέρνησης. 

    Αναμενόμενο είναι η συμπολίτευση να ικανοποιείται από τη δημοσκόπηση τής Marc. Λάθος θα ήταν να επαναπαύεται. Βρισκόμαστε στην αρχή της τετραετίας, τα δύσκολα δεν μπορεί παρά να παραμονεύουν στη στροφή του δρόμου. 

    Εκείνη που θα έπρεπε να έχει θορυβηθεί σφόδρα είναι η μείζων αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να χάνει από τον Ιούλιο επτά ποσοστιαίες μονάδες, η ψαλίδα ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο κόμμα να ανοίγει στο 18%.

    Ούτε αυτό εντούτοις προξενεί έκπληξη. Παρατηρώντας την κατ’ ευφημισμόν στρατηγική και τακτική του ΣΥΡΙΖΑ από τη μέρα που στερήθηκε την εξουσία, μάλλον θα έπρεπε να απορεί κανείς πώς και δεν έχει κατρακυλήσει ακόμα χαμηλότερα.

    Η κριτική που ασκεί συνίσταται ουσιαστικά στην ανακύκλωση τριών ισχυρισμών: 

    α) "Ο Μητσοτάκης λαμβάνει λαοφιλή μέτρα χάρη σε εμάς – επειδή εμείς τού αφήσαμε γεμάτα τα ταμεία..." "Οι θεσμοί σάς ανάγκασαν" απαντά ο στοιχειωδώς ενημερωμένος πολίτης "μετά την κωλοτούμπα του 2015 να γίνετε από τζίτζικες μέρμηγκες ώστε να βγάλετε σε πέρας το τρίτο μνημόνιο. Εσείς επιπροσθέτως δεν κάνατε την τρίχα τριχιά, δεν καμαρώνατε σαν τα παγώνια κάθε φορά που μοιράζατε επιδόματα;"

    β) "Εμείς προετοιμάζαμε μείωση του ΕΝΦΙΑ, φορολογικές ελαφρύνσεις μα δεν προφτάσαμε…" "Ας προφταίνατε!" καγχάζει ο πολίτης.

    γ) "Εμείς είμαστε κατά των παρελάσεων…" "Και γιατί δεν τις καταργήσατε όταν μπορούσατε;" "Δεν πιστεύουμε σε ταινίες "ακατάλληλες για ανηλίκους”…" "Δικός σας είναι ο ισχύων νόμος!" "Ούτε στην αστυνόμευση της νεολαίας…" "Δεν το είχατε γενικά με την αστυνόμευση! Πενήντα αστυφύλακες φρουρούσαν νυχθημερόν το σπίτι τού Αλέκου Φλαμπουράρη, ουδείς περιπολούσε εκατό μέτρα παρά πέρα!"

    Η αντιπολίτευση κοντολογίς που ασκεί μέχρι στιγμής ο ΣΥΡΙΖΑ βούτυρο αποτελεί στο ψωμί της Νέας Δημοκρατίας. Μπούμερανγκ γίνεται καθώς υπενθυμίζει τις δικές του αστοχίες, τη δική του κυβερνητική ανεπάρκεια.

    Λίγο με νοιάζουν -και σας νοιάζουν, υποθέτω- τα αδιέξοδα του κυρίου Τσίπρα, τα οποία τον ωθούν σε σπασμωδικές κινήσεις, που τον κάνουν να ορύεται στο βήμα τής Βουλής περί όνου συνήθως σκιάς. Αλλού έγκειται το κρίσιμο. Η χώρα έχει ανάγκη από σοβαρή αντιπολίτευση. Το παιχνίδι τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας χρειάζεται δύο τουλάχιστον. Έναν να πράττει κι έναν να κρίνει αυστηρά μεν, συγκροτημένα δε. "It takes two to tango” που λένε στα αγγλικά. 

    Πώς θα μπορούσε η αντιπολίτευση να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων στην τόσο θολή και ρευστή εποχή μας; Τι λόγο θα’ πρεπε να αρθρώνει, ώστε να μην ηχεί αφόρητα μπανάλ, σωστό απολίθωμα; (Οι περί "νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς – επιστροφής στο μετεμφυλιακό κλίμα" καραμέλες του ΣΥΡΙΖΑ λίγο απέχουν από την φωτογραφία του κυρίου Κουτσούμπα πλάι στο πορτρέτο του Στάλιν.)

    Εκτός από τον Ιβάν Κράστεβ -επιφανή Βούλγαρο δημοσιολόγο και αρθρογράφο στους New York Times- και άλλοι οξυδερκείς παρατηρητές των καιρών μας υποστηρίζουν ότι το ανατέλλον κοινωνικό δίπολο δεν είναι μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ούτε βεβαίως προλεταρίων και κεφαλαιοκρατών. Μα μεταξύ "anywheres” και "somewheres”. 

    Ως "anywhere” χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο εκείνο που μπορεί να τα καταφέρει παντού. Χάρη στις φυσικές του δεξιότητες, τη μόρφωση που είχε την τύχη να αποκτήσει, κυρίως όμως χάρη την προσαρμοστικότητα που διαθέτει. Ο "anywhere” όχι απλώς επιβιώνει μα και αναπτύσσει την προσωπικότητά του και απολαμβάνει τη ζωή του ανεξαρτήτως σχεδόν εξωτερικών συνθηκών. "Anywhere” μπορεί να είναι ένας ερευνητής περιζήτητος από τα πανεπιστήμια όπου γης. Αλλά και ένας πολυμήχανος πρόσφυγας, ένας δαιμόνιος τυχοδιώκτης, που βρίσκει την άκρη όπου και αν τον ρίξει η μοίρα.

    Το πεπρωμένο αντιθέτως του "somewhere” είναι συνυφασμένο με το οικείο περιβάλλον του. Με τον τόπο όπου έχει γεννηθεί και μεγαλώσει, με τις σχέσεις τις οποίες έχει παγιώσει, με τη συντεχνία στην οποία ανήκει – συνδικάτο, κόμμα, μέχρι και αθλητικό σωματείο. Ένας τεχνίτης που προστατεύεται νομοθετικά απέναντι στους φθηνότερους -ίσως και ικανότερους- αλλοδαπούς συναδέλφους του. Ένας κρατικός υπάλληλος που δυσκολεύεται τρομερά να αλλάξει όχι δουλειά μα ακόμα και γραφείο. Κάποιος που ταξιδεύει στο εξωτερικό ακολουθώντας την ποδοσφαιρική ομάδα της οποίας είναι οπαδός και αναζητά μετά το ματς στο Μόναχο της Γερμανίας μπουζουξίδικο.

    Εάν μεταφράζαμε τους όρους στα ελληνικά, θα πρότεινα για τους "anywhere” το "άνθρωποι-πουλιά" και για τους "somewhere” το "άνθρωποι-δέντρα".

    Οι άνθρωποι-πουλιά είναι προφανώς οι μεγάλοι προνομιούχοι της παγκοσμιοποίησης, όπως και κάθε μάλλον ιστορικής περιόδου. Οι άνθρωποι-δέντρα υπερτερούν ωστόσο αριθμητικά και συνιστούν τη ραχοκοκκαλιά της κάθε κοινωνίας, εκτός της οποίας δεν αντιλαμβάνονται καν τον εαυτό τους. Εικάζουμε γενικεύοντας ότι οι άνθρωποι-πουλιά υποστήριξαν στο βρεττανικό δημοψήφισμα το bremain - δεν φοβήθηκαν τον Πολωνό υδραυλικό, εδώ δεν φοβούνται τον Κινέζο μεγιστάνα που αγοράζει τα φιλέτα του Λονδίνου… Ενώ οι άνθρωποι-δέντρα τάχθηκαν σθεναρά υπέρ του brexit. Και πλειοψήφησαν.

    Στις 8 Ιουλίου στην Ελλάδα, συγκροτήθηκε μια κυβέρνηση μεταρρυθμιστικών προθέσεων με φιλελεύθερο πυρήνα. Μια κυβέρνηση που χαίρεται να εκφράζει τους ανθρώπους-πουλιά και τείνει να απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας σαν να έχει φτερά. 

    Η πρόκληση για την αντιπολίτευση είναι οφθαλμοφανής. Να αγκαλιάσει τους ανθρώπους-δέντρα. Να τους προστατεύσει όσο γίνεται όχι από την αντίπαλη παράταξη αλλά από τις κοσμογονικές αλλαγές που έρχονται με την τέταρτη τεχνολογική επανάσταση και απειλούν να τους σαρώσουν. Να τους δώσει τον απαραίτητο χρόνο, τα αναγκαία εφόδια για να εξελιχθούν κι εκείνοι -ή έστω τα παιδιά τους- σε πουλιά. Αυτή θα ήταν μία ιστορική προσφορά προς την κοινωνία μας.

    Λυπάμαι ειλικρινά που ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν διανοείται κάτι τέτοιο. Παρά κατασπαταλά το πολιτικό του κεφάλαιο πότε εναγκαλιζόμενος τη μικρή Γκρέτα -για να την ξεχάσει την επομένη-, πότε αποθεώνοντας τις Μόντυ Πάιθον της Νέας Φιλαδέλφειας… Η φύση -είναι το μόνο βέβαιο- δεν παραδέχεται κενά. Εάν ο κύριος Τσίπρας δεν ξέρει ή δεν θέλει ή δεν μπορεί να παίξει έναν τέτοιο κρίσιμο ρόλο, μοιραία κάποιος άλλος θα βρεθεί.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων