Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 02-Σεπ-2019 00:05

    Ας μας ανοίξουν γήπεδο για να παίξουμε μπάλα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    Μού ήρθε ο ΕΝΦΙΑ. Σημαντικά μειωμένος. Πανηγύρισα. Όπως πανηγυρίσατε κι εσείς, εσείς ιδίως που την τελευταία οκταετία φορολογήστε για ακίνητα τα οποία λίγα -ίσως και απολύτως τίποτα- σάς αποφέρουν. Εσείς που δεν έχετε σπίτια με θέα την Ακρόπολη (έστω κι από την άκρη-άκρη του μπαλκονιού) για να τα βγάλετε στο Airbnb. Που δεν μπορείτε να ανακαινίσετε εκ βάθρων το προικώο τής μάνας σας ώστε να το νοικιάσετε ή να το κατοικήσετε. Εσείς που ζήσατε στο πετσί σας -ένεκα η κρίση- την καταβαράθρωση τής έγγειας ιδιοκτησίας, την παταγώδη διάψευση τής φράσης "κανείς δεν ζημιώθηκε αγοράζοντας γη" με την οποίαν είχαν γαλουχηθεί γενεές Ελλήνων. Η μείωση του ΕΝΦΙΑ αποτελεί, σε συλλογικό επίπεδο, το πιο χαρμόσυνο γεγονός του φθινοπώρου. Βεβαίως πιστώνεται στην κυβέρνηση που τη νομοθέτησε κι όχι σε εκείνους που κατόπιν εορτής -κατόπιν εκλογών- διαβεβαιώνουν από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι θα έπρατταν το ίδιο.

    Πώς θα αξιοποιήσουμε το ποσό που εξοικονομούμε από τον ΕΝΦΙΑ; 

    Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια να το φάμε -να το φάμε κυριολεκτικώς- μαζί με την παρέα μας σε ωραία εστιατόρια, συνοδεία γλυκόπιοτου κρασιού. Ή να εκδράμουμε σε κοντινούς και μακρινότερους προορισμούς. Ή να ψωνίσουμε εκείνα τα παπούτσια, εκείνο το παλτό που από την προπερασμένη σεζόν ζαχαρώνουμε κοντοστέκοντας στη βιτρίνα της Ερμού. 

    Το πιθανότερο είναι –έτσι δεν μάς συμβαίνει, πλην εξαιρέσεων, απ’ τη χρεοκοπία του 2010; – το πιθανότερο είναι η ανάγκη να επιβληθεί στο κέφι μας. Όσα γλυτώσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να βουλώσουμε τρύπες. Για να έρθουμε κανά-δυό μήνες πιο κοντά στην αποπληρωμή του δανείου. Για να αλλάξουμε επιτέλους λάστιχα στο αμάξι. Άντε να αγοράσουμε στο παιδί μας το λαπτόπ που μάς ζητάει από πέρυσι, τού είναι –ισχυρίζεται – απαραίτητη η περιήγηση στο διαδίκτυο για τις σχολικές εργασίες...

    Τι θα αποτελούσε ευχής έργο; Το χρήμα το οποίο –καθώς επιστρέφουμε σταδιακά στη χιλιοτραγουδισμένη "κανονικότητα" – μένει στις τσέπες των φορολογούμενων να μην το ρουφάνε άλλες υποχρεώσεις. Ούτε όμως και να πέφτει ολοζούμπητο στην κατανάλωση, μια κατανάλωση που στην Ελλάδα –κακά τα ψέμματα– συνήθως ενισχύει τις εισαγωγές παρά ζεσταίνει την εγχώρια οικονομία.

    Το ιδανικό θα ήταν να τροφοδοτούνται εκ του περισσεύματος σχέδια και όνειρα, ατομικού ίσως χαρακτήρα μα γενικής ωφέλειας.

    Ένα από τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας τα τελευταία διακόσια σχεδόν χρόνια ήταν ο προγραμματισμός. Η επένδυση στο μέλλον. Και οι φτωχές ακόμα οικογένειες έφτιαχναν, φασούλι το φασούλι, ένα κομπόδεμα, προορισμένο να τις σώσει σε μιά δύσκολη στιγμή ή –Θεού θέλοντος – να εγγυηθεί το ξεκίνημα της νέας γενιάς από καλύτερη αφετηρία. Δεν διέθεταν, πλην εξαιρέσεων, ταμπεραμέντο επενδυτών. Είχαν ωστόσο ήθος αποταμιευτικό. Έκαναν σχέδια και –σε πείσμα των εθνικών αναταράξεων– συνήθως τα πραγματοποιούσαν. Να σπουδάσει το σπλάχνο. Να επεκταθεί το μαγαζί. Να αγοραστεί ένα χωράφι ακόμα για να αυγατέψει η σοδειά...

    Μιλάω για τους νοικοκύρηδες, τους μετρημένους, μονόχνωτους ανθρώπους, που στις παλιές ταινίες ενσάρκωναν συχνά ο Βασίλης Λογοθετίδης ή ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Που ο συντηρητισμός τους συνιστούσε εξ αντιδιαστολής την προϋπόθεση για τα ανατρεπτικά τινάγματα των παιδιών τους. Εάν δεν έχεις ένα στιβαρό κατεστημένο ως σάκκο του μποξ –αλλά και ως δίκτυ ασφαλείας– εναντίον τίνος θα εξεγερθείς; Ευτύχησα να έχω παππού έναν επιφανή κομμουνιστή του Μεσοπολέμου. Η επαναστατική για την εποχή του ιδεολογία συμβάδιζε, σάς το ορκίζομαι, σε θαυμαστή σύμπνοια (ή σε θαυμαστή αντίφαση), με τη μικρασιάτικη νοικοκυροσύνη του...

    Ένα από τα πιο πολύτιμα που χάθηκαν κατά την κρίση είναι η δυνατότητα επένδυσης στο μέλλον. 

    Έστω –για να το κάνω πιο λιανά–, έστω πως τα εξοικονομηθέντα από την πτώση του ΕΝΦΙΑ δεν σάς τα απαιτούν άλλες ανάγκες τής καθημερινότητας. Ούτε και σάς προστάζει η ψυχή σας να τα ξοδέψετε. Έστω ότι φιλοδοξείτε κάπως να τα επενδύσετε. Τι θα τα κάνετε στην Ελλάδα του 2019; 

    Θα τα βάλετε στην τράπεζα, με τα αστεία της επιτόκια και την αντικειμενική δυσκολία της να λειτουργήσει –και με το δικό σας κεφάλαιο– ως μοχλός επιχειρηματικότητας;

    Θα ποντάρετε στην πτώση της στερλίνας λόγω Brexit ή στο χρηματιστήριο, το οποίο σάς έκαψε τη γούνα ήδη από το 1999;

    Θα τα δανείσετε στον μπατζανάκη σας; Θα αιμοδοτήσετε την ατομική του επιχείρηση που πήγε κι ήρθε τα τελευταία χρόνια σαν ταψί λούνα-παρκ, που ούτε κι ο ίδιος ξέρει αν έχει ορθοποδήσει οριστικά ή αν τα πόδια της παραμένουν πήλινα; 

    Σάς βλέπω τελικά, εξαντλημένους από την αγχώδη σκέψη, να τα παραχώνετε στο μαξιλάρι...

    Το αίτημα των μεγάλων ξένων επενδύσεων στοιχειώνει τον δημόσιο λόγο. Τις περιμένουμε να πέσουν –μάννα εξ ουρανού– στα κεφάλια μας, χαμογελάμε, εν μέρει από συνήθεια, κάθε που κάποιος μεγαλόσχημος τις εξαγγέλλει.

    Ζητούμενο εντούτοις –ίσης αν όχι και μεγαλύτερης σημασίας – είναι εμείς, οι ημεδαποί πολίτες, να επενδύσουμε το ατομικό μας μικρό πλεόνασμα. Μαζί με το ταλέντο και με τις φιλοδοξίες μας. Ας μάς ανοίξουν επιτέλους οι κυβερνώντες γήπεδο για να παίξουμε μπάλα.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων