Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 20-Μαϊ-2019 00:05

    Άντε και καλό βόλι!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη

    Το τελευταίο ερώτημα που θα απασχολεί τους Έλληνες όταν, σε έξι μέρες από σήμερα, θα ρίξουν τον γαλάζιο φάκελο στην κάλπη θα είναι το μέλλον της ηπείρου μας. Οι Ευρωεκλογές έχουν -με ευθύνη όλων- μετατραπεί σε πρόβα τζενεράλε των προσεχών βουλευτικών εκλογών. Για να μην πω σε δημοσκόπηση με την επίσημη σφραγίδα του Υπουργείου Εσωτερικών και με τη συνδρομή τριάντα χιλιάδων δικαστικών αντιπροσώπων. Υπό αυτήν την έννοιαν, πρόκειται για το δαπανηρότερο γκάλοπ που θα έχει διενεργηθεί ποτέ στην πατρίδα μας. Οι εικοσιένας εκλεκτοί οι οποίοι θα πάρουν τον ανθόσπαρτο δρόμο για τις Βρυξέλλες θα αποτελούν το κερασάκι απλώς της τούρτας.

    Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ας εξετάσουμε με ψυχραιμία, αποστασιοποιούμενοι από τις κραυγές των ημερών, ποιά ερείσματα διαθέτει το κάθε κόμμα. Σε ποιά στρώματα του πληθυσμού απευθύνεται και διεκδικεί βασίμως την ψήφο τους.

    Ο Σύριζα εμφανίζεται πολυσυλλεκτικότερος όλων. Ο ιστορικός του πυρήνας, οι βετεράνοι της Ανανεωτικής Αριστεράς που στο όνομα των παλαιών ημερών -από οικογενειακή σχεδόν υποχρέωση- επιμένουν να τον στηρίζουν, αποτελούν ευγενή ίσως πλην ισχνή μειονότητα στις τάξεις του. 

    Ο σημερινός, μαζικός Σύριζα στοχεύει σε ένα μεγάλο ποσοστό των οικονομικά πιό αδύναμων πολιτών. Και σε ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό των κοινωνικά παραιτημένων. Σε όσους έχουν συμφιλιωθεί ή ακόμα και βολευτεί με την πραγματικότητα των επιδομάτων, των προεκλογικών μποναμάδων, της -έστω και κουτσουρεμένης- δέκατης τρίτης σύνταξης. Που έχουν μάθει να στηρίζονται στο κράτος σαν σε δεκανίκι όχι τη δύσκολη ώρα αλλά στην καθημερινότητά τους. 

    Ο Σύριζα του 2019 είναι η παράταξη εκείνων που απαιτούν να διοριστούν, υπάρχει-δεν υπάρχει οργανική ανάγκη, προκειμένου να εξοφληθεί το γραμμάτιο που τους έχει, στο φαντασιακό τους, υπογράψει η πολιτεία από τη μέρα που γεννήθηκαν. Που πέτυχαν έστω σε κάποια σχολή. Για να μη μιλήσουμε για τους καρριερίστες συνδικαλιστές, που αντί για ένσημα κολλούσαν εξ απαλών ονύχων αφίσες, στα πρότυπα του πρωθυπουργού τους... 

    Δεν είναι λίγοι όλοι οι παραπάνω. Ούτε προέρχονται αναγκαστικά από την Αριστερά. Θα έλεγα τουναντίον ότι η νοοτροπία τους προσιδιάζει περισσότερο στη λαϊκή Δεξιά, απ' την οποίαν αποστάτησαν ριζοσπαστικοποιούμενοι στις πλατείες της "Αγανάκτησης". Για να λέμε τού στραβού το δίκιο ούτε η κυρία Παπακώστα ούτε καν ο κύριος Θύμιος Λυμπερόπουλος τυχοδιωκτούν συντρέχοντας τον κύριο Τσίπρα. Μένουν συνεπέστατοι σε ό,τι πάντα εξέφραζαν. 

    Ας προσθέσουμε στους υποστηρικτές του Σύριζα και ένα σεβαστό κομμάτι της ημεδαπής άρχουσας τάξης. Δεν είδαν ασφαλώς οι έχοντες και κατέχοντες στο πρόσωπο τού Αλέξη Τσίπρα τον Μεσσία, τον ανανήψαντα έστω Αποστόλο Παύλο. Δεν γοητεύτηκαν από τις επιδόσεις του στο ψαροντούφεκο κι από τις αναφορές του στον Άρη Βελουχιώτη. Απολαμβάνουν απλώς επί των ημερών του "απ' έξω εμφάνιση κι από μέσα άνεση". Περιφρουρεί και εξυπηρετεί η παρούσα κυβέρνηση στο ακέραιο τα συμφέροντά τους, εξασφαλίζοντας προσέτι κοινωνική ειρήνη. 

    Το ίδιο συμβαίνει με τους ξένους δανειστές, τους "θεσμούς" και με τους ισχυρούς συμμάχους μας εν γένει. Πώς να μην αγαπούν εκείνον που εφάρμοσε το μνημόνιο με θρησκευτική πειθαρχία και που υπηρέτησε προθυμότατα τους γεωπολιτικούς τους σχεδιασμούς; Στα ώπα-ώπα θα τον έχουν, τουλάχιστον ώσπου να χάσει τις εκλογές... 

    Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την άλλη, σε ποιούς απευθύνεται; Στο μεδούλι, πρώτα-πρώτα, της Νέας Δημοκρατίας. Στους παραδοσιακούς της οπαδούς, στο 19% που δεν την εγκατέλειψε ούτε στις εκλογές του Μαΐου του 2012, όταν άγγιξε το ιστορικό της χαμηλό. 

    Σε εκείνους, δεύτερον, που έχοντας φρίξει με τον Σύριζα είτε λόγω τής διεθνώς διάσημης "kolotumba" είτε λόγω της συμφωνίας των Πρεσπών μετακινούνται -αντανακλαστικά σχεδόν- στο αντίπαλο κόμμα εξουσίας. 

    Σε όσους, τρίτο και κρισιμότερο, πάλεψαν για το "Ναι" στο δημοψήφισμα του 2015. Στους "ναιναίκους", τους "φιλελέδες", τους "προσκυνημένους" όπως επιμένουν να τους βρίζουν οι σημερινοί Αυριανιστές. 

    Γιατί άραγε προξενούν οι ταχθέντες με το "Ναι" τέτοια απέχθεια -έως και μίσος- στους πολιτικούς τους αντιπάλους; Διότι συνιστούν τη μοναδική κατηγορία πληθυσμού, η οποία διαχρονικά διεκδίκησε -κι ενίοτε πέτυχε- την αυτονόμησή της από την εξουσία των βλαχοδημάρχων, των κοτζαμπάσηδων αλλά και των αριστερών ινστρούχτορων. Η οποία ανέκαθεν αγωνιζόταν για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, για την εμπέδωση του κράτους δικαίου και των δημοκρατικών θεσμών, για την ανοιχτή κοινωνία.

    Μιλάμε για τη μεσαία τάξη; Σίγουρα όχι με στενά οικονομικά κριτήρια. Μπορεί να έχεις μεγαλώσει φτωχότερα από τον Παύλο Πολάκη και να μην εμφορείσαι από τη δική του τοξική ταξικότητα. Μπορεί αντιθέτως να είσαι μοσχαναθρεμμένος, το βλέμμα σου όμως να μη σταματάει στα στενά συμφέροντα της οικογένειας ή της κλίκας σου.  

    Μιλάμε για το ιστορικό Κέντρο; Με την έννοια μονάχα ότι η συγκεκριμένη μερίδα πολιτών ποτέ δεν τσιμεντώθηκε στη Δεξιά ή στην Αριστερά. 

    Στον πρώτο εθνικό διχασμό, τάχθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στην Κατοχή, πύκνωσε τις τάξεις του ΕΑΜ. Στον Εμφύλιο, συναίνεσε -με βαριά έστω καρδιά- στην επικράτηση του Εθνικού Στρατού, απορρίπτοντας διαρρήδην τον σταλινισμό. Συνετέλεσε στον θρίαμβο του Γεωργίου Παπανδρέου το 1964 και συγκινήθηκε από τη "Χαμένη Άνοιξη" των '60ς όπως την εξέφραζαν και οι Λαμπράκηδες με επικεφαλής τον Μίκη Θεοδωράκη. Το 1974, αγκάλιασε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το 1981 στήριξε τον Ανδρέα Παπανδρέου για την επούλωση των εμφυλιοπολεμικών τραυμάτων και την ομογενοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. 

    Μιλάμε για τους πολίτες που εξαρχής αντιλήφθηκαν ότι η κρίση έφερε τα μνημόνια και όχι αντίστροφα. Που αντιτάχθηκαν στον επελαύνοντα εθνικολαϊκισμό δίχως και να ασπαστούν αβλεπί τη Συμφωνία των Πρεσπών - που την έκριναν με βάση το περιεχόμενό της και όχι παρασυρόμενοι από τις φανφάρες του Σύριζα. Μιλάμε για εκείνους που έδωσαν ίσως ευκαιρία και στον παλιό Συνασπισμό και στο εκσυγχρονιστικό Πασόκ και στη Δημάρ και στο Ποτάμι, ουδέποτε ωστόσο καταδέχθηκαν να ανταλλάξουν την ψήφο τους με ρουσφέτι. Μιλάμε για εκείνους που δεν είχαν -που απεχθάνονταν να έχουν- σχέση προσωπικής εξάρτησης με την πολιτική. 

    Πόσοι είναι; Από το 7% έως το 15% των εκλογέων. Αριθμητικά λίγοι. Με καταλυτική ωστόσο δυναμική.

    Από αυτούς θα εξαρτηθεί εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα καταγάγει, σε μιά εβδομάδα, χλωμή νίκη ή συντριπτικό για τον Σύριζα θρίαμβο. Εάν το Κινάλ θα πάρει τη σωστή στροφή ή θα απισχνανθεί αναπαλαιούμενο. 

    Από αυτούς, το κυριότερο, θα εξαρτηθεί εάν η πατρίδα θα γυρίσει -σε λίγα τέρμινα- οριστικά σελίδα.

    Άντε και καλό βόλι!

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων