Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 05-Ιουλ-2022 00:03

    Ένα ευρωπαϊκό δόγμα κυρώσεων

    Άλμα διετίας για το ιταλικό spread
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Filip Medunic

    Η ιδέα του σχηματισμού μιας συμμαχίας για την οικονομική άμυνα παρόμοια με το ΝΑΤΟ, υπάρχει εδώ και καιρό. Αλλά ποτέ δεν είχε τόσο καλή πιθανότητα να τύχει τόσης προσοχής όπως συμβαίνει τώρα. Οι χώρες της G7 βιώνουν μια άνευ προηγουμένου περίοδο ενότητας και με εκπληκτική ταχύτητα, έχουν επιβάλει τις ισχυρότερες κυρώσεις στην ιστορία τους στη Ρωσία -ως απάντηση στον πόλεμο της στην Ουκρανία. Η Βρετανίδα υπουργός Εξωτερικών Λιζ Τρας, έχει ζητήσει ρητά από την ομάδα να ενεργήσει ως ένα "οικονομικό ΝΑΤΟ”, δεσμευόμενη να υπερασπιστεί συμμάχους που αποτελούν στόχο επιθετικών καθεστώτων.

    Ευρωπαίοι ηγέτες και σχολιαστές έχουν δίκιο που αναγνωρίζουν τη σημασία της συντονισμένης οικονομικής άμυνας. Αλλά το ΝΑΤΟ και η δέσμευση του για τη συλλογική άμυνα δεν είναι η σωστή αναλογία για τις μελλοντικές γεωοικονομικής πολιτικές. Η ΕΕ αντιθέτως χρειάζεται ένα καθεστώς κυρώσεων -ένα πλαίσιο που να καθορίζει τους στόχους, τα μέσα και τους κινδύνους από τη χρήση των αμυντικών οικονομικών μέτρων. Ο κόσμος έχει μπει σε μια περίοδο που θα καθορίσει την επόμενη παγκόσμια εμπορική τάξη. Η ΕΕ θα πρέπει να δράσει για να διαμορφώσει αυτή την τάξη προτού συρθεί πιο βαθιά στη δίνη του οικονομικού πολέμου.

    Ο κλασικός σχηματισμός του ΝΑΤΟ για στρατιωτική άμυνα είναι εδαφικός. Αντίθετα, η οικονομική άμυνα επικεντρώνεται στα δίκτυα. Τα οικονομικά μέτρα αντιποίνων μπορούν να δημιουργήσουν κόστος σε τομείς διαφορετικούς από εκείνους που είχε αρχικά στοχεύσει μια χώρα. Αυτό ανοίγει πάντα ένα δεύτερο μέτωπο σε έναν οικονομικό πόλεμο -ο οποίος σε μια οικονομική συμμαχία Τύπου ΝΑΤΟ, θα οδηγούσε σε δύσκολα ερωτήματα σχετικά με τον επιμερισμό των βαρών και την αποζημίωση, καθώς θα αφορούσε στις ιδιωτικές εταιρείες και όχι στον στρατό. Μια τέτοια συμμαχία θα δυσκολευόταν επίσης να δημιουργήσει συνεκτικά κριτήρια ένταξης, τα οποία θα μπορούσαν να αποκλείουν κράτη που είχαν προσφάτως πέσει θύματα οικονομικού εξαναγκασμού ή να περιλαμβάνουν κράτη που να είχαν ασκήσει οικονομικό εξαναγκασμό εναντίον μελών της συμμαχίας. Και θα ήταν δύσκολο να προσδιοριστεί ένα έναυσμα για συλλογική δράση εάν τα μέλη του ακολουθούσαν διαφορετικές αρχές -πόσο μάλλον εάν θα έπρεπε να εστιάσουν σε άδικες εμπορικές πρακτικές ή επίσης σε ευρύτερους πολιτικούς στόχους.

    Παρόλα αυτά, οι Ευρωπαίοι φορείς χάραξης πολιτικής έχουν επιτακτικούς λόγους να κωδικοποιήσουν κανόνες σχετικά με το πότε και γιατί καταφεύγουν σε οικονομικές κυρώσεις. Αυτά τα μέτρα έχουν γίνει πολύ περισσότερα από ένα μέσο περιορισμένου εξαναγκασμού ή για να σηματοδοτούν την αποδοκιμασία σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Οι κυρώσεις τώρα συχνά καθορίζουν τους κανόνες δέσμευσης με το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα -και μπορεί να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα στο εμπόριο. Αλλά ο μεγαλύτερος περιορισμός στην παγκόσμια οικονομική και εμπορική τάξη, θα μπορούσε να συμβάλει στην μακροπρόθεσμη αστάθεια εκτός κι αν οι φορείς χάραξης πολιτικής έχουν μια κοινή κατανόηση του σκοπού αυτών των μέτρων και των κινδύνων που ενέχουν. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποτραπεί οι ανοιχτές κοινωνίες και οικονομίες που εξαρτώνται από το ελεύθερο εμπόριο να διαβρώσουν το περιβάλλον από το οποίο επωφελήθηκαν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα -και να μην επιβάλουν αυξημένο κόστος σε άλλες.

    Επομένως, η ΕΕ θα πρέπει να σχηματίσει ένα κοινό δόγμα κυρώσεων. Θα πρέπει να καθορίζει τους στόχους, τις ικανότητες, και τα κατώτατα όρια για την εφαρμογή των κυρώσεων καθώς και τις τεχνικές για την άρση τους. Το δόγμα θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα πλαίσιο για την ανάλυση της παράπλευρης ζημιάς που προκαλείται από τις κυρώσεις. Αν και αυτό το ζήτημα συχνά παραμελείται στις αξιολογήσεις των εξαναγκαστικών οικονομικών μέτρων, οι κυρώσεις μπορεί να έχουν σοβαρό αντίκτυπο στους αμάχους μακροπρόθεσμα χωρίς να πετύχουν κανένα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι οι φορείς χάραξης πολιτικής κάποιες φορές δεν μπορούν να άρουν κυρώσεις όταν -επειδή τα μέτρα ήταν είτε μη ρεαλιστικά είτε ανεπαρκώς καθορισμένα- αποτυγχάνουν να επιτύχουν τους στόχους τους. Σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, οι κυρώσεις πετυχαίνουν τους στόχους τους στο 30%-40% των περιπτώσεων (αν και αυτό εξαρτάται από διάφορες συνθήκες).

    Ένα δόγμα κυρώσεων θα βελτίωνε τη διαδικασία χάραξης πολιτικής και θα έδινε στους εταίρους παγκοσμίως σαφήνεια για τα μέτρα που θα εφαρμόσει υπό ορισμένες συνθήκες. Όπως ένα στρατιωτικό δόγμα, θα μπορούσε να βοηθήσει στην αποτροπή της κλιμάκωσης. Η ΕΕ θα πρέπει να αξιοποιήσει την άφθονη ερευνητική βιβλιογραφία για τη χρήση των κυρώσεων, μαζί με άλλους τομείς ειδίκευσης, για να καταλήξει σε ένα δόγμα βασισμένο σε στοιχεία.

    Η Ένωση αυτή τη στιγμή συζητά για ένα μέτρο κατά του εξαναγκασμού, το οποίο θα είναι το πρώτο μέτρο παγκοσμίως, για τη συλλογική οικονομική αποτροπή. Επομένως, η ΕΕ είναι ήδη πολύ πιο μπροστά στη διαδικασία θεσμοθέτησης της προσέγγισης της για τα οικονομικά αντίποινα από οποιοδήποτε άλλο κράτος ή ομάδα κρατών. Η δημόσια συζήτηση για το μέσο δείχνει ότι το ζήτημα του πότε πρέπει να εφαρμοστεί, είναι εξαιρετικά σύνθετο -και ότι, για την ώρα, αυτό είναι μόνο σε επίπεδο ΕΕ και απλώς για αποτροπή. Ως εκ τούτου, προτού επιχειρήσει να εμπλέξει μια μεγαλύτερη ομάδα κρατών, η ΕΕ θα πρέπει πρώτα να αποσαφηνίσει τους δικούς της στόχους κυρώσεων και να αξιολογήσει με ειλικρίνεια τη δυναμική και τους περιορισμούς των κυρώσεων σε ένα ευρύτερο δόγμα.
    Η εσωτερική αγορά της ΕΕ, η τεχνολογική της ισχύς και η δέσμευση της για ανοιχτό εμπόριο, σημαίνουν ότι έχει τεράστια γεωπολιτική δυναμική. Αλλά η ένωση θα πρέπει να κατανοήσει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του οικονομικού εξαναγκασμού προτού μπορέσει να εκπληρώσει αυτή τη δυνατότητα σε παγκόσμια κλίμακα.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://ecfr.eu/article/code-of-coercion-a-european-sanctions-doctrine/

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ