Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 24-Μαϊ-2013 10:38

    Ψάχνοντας για νέο Παλαιστινιακό όραμα

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Hugh Lovatt

    Σε μια εποχή που η λύση των δύο κρατών βιώνει αυτό που θα μπορούσε να είναι η τελευταία σπασμωδική κίνηση, και με τις διαπραγματεύσεις να φαίνονται ότι δεν μπορούν να πετύχουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίσουν το status quo, οι Παλαιστίνιοι χρειάζεται να αλλάξουν το τρέχον παράδειγμα που πλαισίωσε τη διαμάχη με το Ισραήλ τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αυτό αναδείχθηκε προσφάτως στη διάρκεια συζήτησης στρογγυλής τραπέζης στο ECFR με τη Nadia Hijab, συνιδρύτρια και διευθύντρια του δικτύου al-Shabaka.

    Απαιτείται μια νέα στρατηγική που είτε αναγνωρίζει μια πραγματικότητα ενός κράτους και δεσμεύεται σε έναν λαϊκό αγώνα για ίσα δικαιώματα μέσα σε ένα διεθνικό κράτος ή το χρησιμοποιεί αυτό ως απειλή προκειμένου να προκαλέσει το Ισραήλ και να εξασφαλίσει τις ευρύτερες παλαιστινιακές φιλοδοξίες με τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους και τον τερματισμό της κατοχής. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται τώρα περισσότερο από ποτέ στην ανάγκη ενός αναζωογονημένου εθνικού απελευθερωτικού κινήματος που μπορεί να προσφέρει μια ξεκάθαρη στρατηγική κατεύθυνση και μια αντιπροσωπευτική ηγεσία.

    Ένας τέτοιος λόγος έχει αποκτήσει ιδιαίτερη έλξη εντός της παλαιστινιακής κοινωνίας και των ακαδημαϊκών κύκλων, καθώς και μεταξύ των μεμονωμένων Παλαιστινίων αξιωματούχων. Ωστόσο, η προώθηση αυτής της στρατηγικής θα απαιτήσει από τους Παλαιστίνιους να σφυρηλατήσουν μια εθνική συναίνεση για τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσουν και μια σαφή στρατηγική για την εξαγωγή τους από τις παγιωμένες θέσεις στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.

    Η στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ για την Παλαιστινιακή Αρχή (ΡΑ) στην πράξη σήμαινε εναντίωση των παλαιστινιακών προσπαθειών για συμφιλίωση και παρείχε πολύ λίγα κίνητρα προς την αναδημιουργία μιας επανενωμένης παλαιστινιακής πολιτείας. Όπως υποστήριξα σε προηγούμενο κείμενο, είναι η ώρα για μια νέα πολιτική που προάγει την ενδό-παλαιστινιακή συμφιλίωση μεταξύ Fatah και Hamas και τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών για την ανανέωση των δημοκρατικών εντολών της Παλαιστινιακής Αρχής και του Νομοθετικού Συμβουλίου.

    Αλλά αυτό μπορεί να είναι μόνο ένα πρώτο βήμα. Ενώ θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να θεραπευτεί η «κόντρα» μεταξύ της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, οι εκλογές από μόνες τους θα αποδειχθούν ανεπαρκείς για να σπάσουν το status quo. Διότι το ΡΑ παραμένει ένα δημιουργήματα των Συμφωνιών του Όσλο, ικανό να διαχειριστεί την καθημερινή ζωή των Παλαιστινίων υπο κατοχή αλλά ανίκανο να φέρει ένα τέλος σε αυτή την κατοχή. Επιπλέον, η διαδικασία λήψης αποφάσεων εντός των θεσμών της ΡΑ έχει υπάρξει αδιαφανής, μη δημοκρατική και ότι εν πολλοίς βρίσκεται στα χέρια μιας μικρής ελίτ. Ούτε μπορεί η ΡΑ να ισχυριστεί να εκπροσωπήσει τους Παλαιστίνιους που ζουν εκτός των κατεχόμενων περιοχών, ιδιαίτερα τους πρόσφυγες των οποίων οι φωνές έχουν παραμείνει σταθερά στο περιθώριο στη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, παρά την κεντρική σημασία που αποδίδεται στο δικαίωμά τους για επιστροφή και τις πιθανές παραχωρήσεις που θα πρέπει να γίνουν.

    Πολλά επομένως θα εξαρτηθούν από την Παλαιστινιακή Απελευθερωτική Οργάνωση (PLO) και την ικανότητά της να προωθήσει την ατζέντα της παλαιστινιακής απελευθέρωσης για λογαριασμό των Παλαιστινίων ανθρώπων. Ωστόσο οι ισχυρισμοί της ότι είναι «η μοναδική νόμιμη εκπρόσωπος των Παλαιστινίων», πλέον έχει αποδειχθεί ότι δεν ευσταθούν. Με την εξουσία της στα κατεχόμενα εδάφη να περιορίζεται τώρα σε εκείνες τις περιοχές που ελέγχει εντός της Δυτικής Όχθης και τη θέση της στα στρατόπεδα προσφύγων να αμφισβητείται έντονα από ανταγωνιστικές ομάδες, η PLO δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή να ισχύει πολύ περισσότερο από ένα όνομα και μια σειρά διπλωματικών αποστολών στο εξωτερικό.

    Πέρα από το να μπει η Hams υπό την ομπρέλα της PLO, η εκ νέου νομιμοποίηση της PLO θα απαιτήσει συνεπώς μια ριζική αναθεώρηση της παλαιστινιακής εκπροσώπησης και μια συντονισμένη προσπάθεια για τη συμμετοχή περιθωριοποιημένων εκλογικών περιφερειών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω μιας αναζωογονημένου και ενισχυμένου Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου (PNC), μέσω μιας κοινωνικής ώθησης για απευθείας εκλογές για το PNC ή ακόμη μέσω στενότερης συνεργασίας με την αστική παλαιστινιακή κοινωνία, στη βάση ενός παρόμοιου μοντέλου με αυτό που χρησιμοποιείται από την εθνική επιτροπή του κινήματος BDS.

    Πάνω από όλα όμως, η εκ νέου νομιμοποίηση του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος, θα απαιτήσει πρώτα και κύρια, το να αντισταθεί η τρέχουσα παλαιστινιακή ηγεσία στο φυσικό της ένστικτο για την υπονόμευση ή το σφετερισμό λαϊκών πρωτοβουλιών, υπέρ μιας παλαιστινιακής στρατηγικής που εκμεταλλεύεται τη λαϊκή κινητοποίηση ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την αντιμετώπιση της ισραηλινής κατοχής.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://ecfr.eu/blog/entry/searching_for_a_new_palestinian_vision

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ