Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 09-Απρ-2021 11:57

    Η πρώτη (επώνυμη) "σφήνα" από ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπαράθεση Καραμανλή - Σημίτη

    Η πρώτη (επώνυμη) "σφήνα" από ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπαράθεση Καραμανλή - Σημίτη
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Νίκης Ζορμπά

    Η αναβίωση της πάγιας κόντρας δυο διαφορετικών αντιλήψεων για την διαχείριση των ελληνοτουρκικών, ήρθε χθες στην επικαιρότητα, με την δήλωση- απάντηση του Κώστα Καραμανλή σε άρθρο του Κώστα Σημίτη σχετικά με το "Ελσίνκι", φωτίζοντας ουσιαστικά ένα υπάρχον -επί δεκαετίες- ζήτημα διαφορετικών "δογμάτων" στην διαχείριση της εξωτερικής Πολιτικής. 

    Ζήτημα που τέμνει οριζοντίως το πολιτικό σύστημα και κυρίως , τα δυο κόμματα εξουσίας: Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ. Σε αμφότερους τους κυρίαρχους πόλους, συνυπάρχουν "αγαστά" τόσο θιασώτες του ενός δόγματος όσο και του άλλου. 

    Στον ΣΥΡΙΖΑ δε, έχουν υπάρξει ζωηρές "αναμετρήσεις"  μεταξύ των εξ αριστερών του Αλέξη Τσίπρα και εκσυγχρονιστών που στηρίζουν εναργώς το "Δόγμα Σημίτη" ( ως πράττει εξάλλου και η "ραχοκοκκαλιά" του ΣΥΡΙΖΑ και των εκφραστών του "πατριωτικού ΠΑΣΟΚ), σε μια όχι εύκολη κατάληξη στο "δια ταύτα" της κεντρικής γραμμής. 

    Μια δύσκολη συζήτηση

    Τον περασμένο Αύγουστο δε, ξέσπασε "θύελλα" στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση που θα τηρήσει το κόμμα, στην εξωτερική πολιτική γενικώς και τα ελληνοτουρκικά, ειδικώς με εκείνο το περιβόητο άρθρο των ( τότε) "53" στο commonality, που έψεγε τον κ. Τσίπρα επί της ουσίας , ότι με τη στάση του στα ελληνοτουρκικά, φόρεσε το κόμμα ξαφνικά "περικεφαλαίες". 

    Επήλθε ανακωχή τελικώς, δυο μήνες μετά, δια απόφασης Πολιτικού Συμβουλίου, όπου συνομολογήθηκε στο κείμενό της πως ένας "έντιμος συμβιβασμός" στην βάση των πάγιων θέσεων της Ελλάδας,  δεν είναι "ενδοτισμός". 

    Από την Κουμουνδούρου δεν υπήρξε καμία αντίδραση για την κόντρα που ξέσπασε μεταξύ των Κώστα Καραμανλή και Κώστα Σημίτη μεν, ( μεμονωμένες εκτιμήσεις στελεχών μόνο πως ο πρώην πρωθυπουργός της γαλάζιας παράταξης με την αποστροφή του ότι η μοναδική διαφορά Ελλάδας -Τουρκίας είναι η ΑΟΖ ανεβάζει τον βαθμό δυσκολίας στην Κυβέρνηση ). Η πρώτη επώνυμη αντίδραση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε ωστόσο δια του Νίκου Μπίστη ( εκ του σημιτικού ΠΑΣΟΚ προερχόμενου και μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ).

    Σε άρθρο του ( ieidiseis) ο κ. Μπίστης, τάσσεται αναφανδόν ( και αναμενόμενα) υπέρ Σημίτη, επιτίθεται στον Κώστα Καραμανλή και αποφαίνεται ( στέλνοντας μήνυμα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ) πως: " Η συμφωνία των Πρεσπών ήταν  απότοκος της ίδιας φιλοσοφίας που οδήγησε στο Ελσίνκι".

    Μεταξύ άλλων, αναφέρει:

    * Η εγκατάλειψη της πολιτικής Σημίτη Κληρίδη με αποκορύφωμα την πολιτική Αναστασιάδη από το Κραν Μοντανά και μετά, έχει οδηγήσει το Κυπριακό ένα βήμα πριν την de jure διχοτόμηση. Και είναι σε μεγάλο βαθμό έργο της σχολής της ακινησίας που θεωρεί αφελώς ότι ο χρόνος τρέχει υπερ μας και την οποία υλοποιήσαν με τον τρόπο που περιγράφει ο Κώστας Σημίτης , οι Μολυβιάτης και Καραμανλής. 

    *Στο τέλος του 2004 δυστυχώς κυβέρνηση ήταν η ΝΔ και απεμπόλησε συνειδητά το κεκτημένο του Ελσίνκι. Ήταν ένα σφικτός χρονικά οδικός χάρτης με  απολύτως ευνοϊκό για την Ελλάδα πλαίσιο με κατάληξη την Χάγη.

     *Φυσιολογική συνέπεια της αδράνειας της δικής του διακυβέρνησης ( σ.σ του κ. Καραμανλή) και έμμεση υπενθύμιση  στο ΠΑΣΟΚ ( σήμερα ΚΙΝΑΛ) ότι έχει συμπράξει στην ανατροπή της κορυφαίας πράξης της δικής του  διακυβέρνησης  στην εξωτερική πολιτική. Τέλος αν επρόκειτο απλώς για ένα απολογητικό υπόμνημα , μικρή σημασία θα είχε. Όμως με δεδομένη την κατάσταση στην ΝΔ και την λεπτή φάση στην οποία βρίσκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό εν όψει πενταμερούς, είναι και μια προειδοποίηση προς τον πρωθυπουργό να μην  προχωρήσει στον δρόμο της επίλυσης των διαφορών. 

    *Η συμφωνία των Πρεσπών ήταν  απότοκος της ίδιας φιλοσοφίας που οδήγησε στο Ελσίνκι. Ευτύχησε μάλιστα σε αντίθεση με το Ελσίνκι να ευοδωθεί στο σύνολο της παρά την λυσσαλέα και πάλι αντίδραση της ΝΔ και του πολύχρωμου εθνικιστικού μετώπου.  Δεν είναι ,λοιπόν, περίεργο που θεωρώ μαζί με άλλους ότι η φυσιολογική  θέση του – παρά τις άλλες διαφορές του με την τότε κυβέρνηση- ήταν  δίπλα στην χρήσιμη και εμβληματική αυτή συμφωνία.

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ