Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 04-Ιουν-2020 18:07

    Πώς ο Ερντογάν προσπαθεί να μηδενίσει την επιρροή του Μουσταφά Κεμάλ στην Τουρκία

    Πώς ο Ερντογάν προσπαθεί να μηδενίσει την επιρροή του Μουσταφά Κεμάλ στην Τουρκία
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η Τουρκία έχει χρησιμοποιήσει την ανθρωπιστική βοήθεια ως μέρος ενός παιχνιδιού "ήπιας δύναμης" για να επεκτείνει τη διεθνή επιρροή της κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ενώ ο Τούρκος πρόεδρος επεξέτεινε τον έλεγχό του εντός των συνόρων, κατά τη διάρκεια της καραντίνας, είπε ο Μαρκ Πιερίνι, πρώην πρέσβης της ΕΕ στην Τουρκία και συμμετέχον μέλος στο Carnegie Europe, την Πέμπτη.

    Η Τουρκία έχει με προμηθεύσει μάσκες, στολές ατομικής προστασίας και απολυμαντικό τζελ, περίπου 116 χώρες, σε μια προσπάθεια να χρησιμοποιήσει την πανδημία για να υποστηρίξει χώρες που έχουν ανάγκη και να βελτιώσει την εικόνα της στη διεθνή σκηνή.

    "Οι εγχώριες ευκαιρίες που βλέπει η Τουρκία, ωστόσο, είναι αρκετά διαφορετικές. Όπως και άλλοι παγκόσμιοι ηγέτες, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει εντείνει την εντός των τειχών καταστολή και φίμωση του Τύπου", δήλωσε ο Πιερίνι σε άρθρο του στο Carnegie Europe. Η κυβέρνηση έχει επιτεθεί με σκληρότερο τρόπο στα πρόσωπα της αντιπολίτευσης και τους αντιφρονούντες, όπως δήμαρχοι του αριστερού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP), βουλευτές και δημάρχους του σοσιαλδημοκρατικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), δικηγόρους και δημοσιογράφους. Μετά τη θέσπιση ειδικού νόμου που επιτρέπει την πρόωρη απελευθέρωση των κρατουμένων ώστε να περιοριστεί η εξάπλωση του κορονοϊού, δόθηκε προτεραιότητα στα αφεντικά της μαφίας και σε άλλους βίαιους εγκληματίες, ενώ οι κρατούμενοι δημοσιογράφοι ή αντιφρονούντες αφέθηκαν εν μέσω κινδύνων πίσω από τα κάγκελα.

    Μια πιο αποφασιστική Τουρκία

    Εν τω μεταξύ, η Τουρκία έχει προχωρήσει περαιτέρω στην παγκόσμια σκηνή. Πρώτον, χτίζει έναν ισχυρότερο αμυντικό τομέα για να ενισχύσει τις στρατιωτικές του δυνάμεις. Για παράδειγμα, η στρατιωτική βιομηχανία της χώρας προωθεί το οπλισμένο αεροσκάφος Bayraktar Akinci μεγάλης αντοχής, ένα είδος μη επανδρωμένου αεροσκάφους που είχε κατασκευαστεί προηγουμένως μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Σύντομα θα γίνει κρίσιμο πλεονέκτημα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

    Δεύτερον, η Τουρκία είναι περισσότερο από πρόθυμη να προβάλλει στρατιωτική δύναμη στη Λιβύη, το Κατάρ, τη Σομαλία και τη Συρία και να κάνει την εξουσία της αισθητή πέρα ​​από την πρώην οθωμανική επικράτεια, σε αυτό που θεωρεί τώρα ζώνη επιρροής της. Η πολιτική αυτή περιλαμβάνει την αμφισβήτηση της Ρωσίας στη Συρία, όπου η Τουρκία επιδιώκει να εκδικηθεί την ταπείνωση που προκλήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο από ρωσικές και συριακές δυνάμεις οι οποίες επιτέθηκαν σε ένα τουρκικό τάγμα στην επαρχία Ιντλίμπ, και στη Λιβύη, όπου οι πρόσφατες στρατιωτικές επιτυχίες της Τουρκίας ωθούν σε σημαντικές νίκες τις δυνάμεις της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης. Τούτου λεχθέντος, ο ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας στη Λιβύη δεν έχει τελειώσει.

    Τρίτον, η Τουρκία αμφισβητεί την τάξη της Ανατολικής Μεσογείου, προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσει τα θαλάσσια σύνορα μέσω συμφωνίας με την Κυβέρνηση του Σάρατζ και διενεργώντας επιχειρήσεις γεώτρησης φυσικού αερίου σε αμφισβητούμενες περιοχές στα ανοιχτά της Κύπρου. Η Τουρκία επιδιώκει να διαπραγματευτεί με τους δικούς της νέους κανόνες στην περιοχή, θέτοντας το ένα τετελεσμένο μετά το άλλο. Ο υπουργός Εξωτερικών, Mevlüt Çavuşoğlu δήλωσε το Μάιο: "Η Τουρκία είναι εδώ. Πρέπει να εργαστείτε με την Τουρκία".

    Τέταρτον, η Τουρκία καταφεύγει σε προκλήσεις και μάλιστα υποτιμά. Το Υπουργείο Εσωτερικών έχει στοχεύσει την Ελλάδα με το να "βομβαρδίζει" με πρόσφυγες τα σύνορα και ο Ερντογάν έχει φτάσει στο σημείο να αποκαλέσει την ελληνική κυβέρνηση "Ναζί" όταν προσπάθησε να τους απομακρύνει. Σε επίσημες δηλώσεις, η τουρκική κυβέρνηση χαρακτήρισε τη θέση της ΕΕ στα θαλάσσια σύνορα ως "επαναλαμβανόμενη και... άγονη" και ισχυρίστηκε ότι η Γαλλία έχει γίνει "ο προστάτης ενός άξονα κακίας", έχοντας "πέσει σε παραλήρημα" με την Κύπρο και την Ελλάδα για περιφερειακές διαφορές. Έχει επανειλημμένα απεικονίσει την ΕΕ ως "αποτυχημένη" οργάνωση, ειδικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού.

    Συνολικά, η Τουρκία θέλει να επιστρέψει στη θέση της στη γειτονιά της. Παρά τις ελπίδες για το αντίθετο, η Τουρκία φαίνεται απίθανο να αλλάξει την πολιτική της στη Συρία για να επιδιορθώσει τους δεσμούς με την ΕΕ. Όπως εξήγησε πρόσφατα ένας αρθρογράφος της κυβέρνησης, "Ο τουρκικός γεωπολιτικός άξονας εξουσίας γίνεται αισθητός από τον Περσικό Κόλπο στη Βόρεια Αφρική και την Ερυθρά Θάλασσα, από τα Βαλκάνια έως τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία".

    Οι προεδρικές και η διαγραφή του Κεμάλ

    Η επιθετικότητα της Τουρκίας προς την ΕΕ έρχεται καθώς η δημοτικότητα του Ερντογάν μειώνεται, η εγχώρια πολιτική κρίση της Τουρκίας βαθαίνει και οι οικονομικές προοπτικές της χώρας γίνονται πιο θλιβερές. Εν μέρει, οι εμπρηστικές δηλώσεις εξωτερικής πολιτικής βοηθούν στην απόκρυψη των εσωτερικών δεινών.

    Ο Ερντογάν έβαλε όλα τα αυγά του σε ένα καλάθι, αυτό των προεδρικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί το 2023 -έτος της επετείου των 100 ετών από την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, σύμφωνα με τον αναλυτή.

    "Ο πρόεδρος σκοπεύει να ξεπεράσει -και με κάποιους τρόπους να διαγράψει- την κληρονομιά του Κεμάλ Ατατούρκ, κάνοντας τις επόμενες εκλογές, τις οποίες δεν τον παίρνει να χάσει", έγραψε ο Πιερίνι.

    Προς το σκοπό αυτό, οι κρίσιμες αποφάσεις της τουρκικής ηγεσίας -από νέα νοσοκομεία, γέφυρες, σήραγγες και αεροδρόμια μέχρι ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο, νέα υποβρύχια, μαχητικά αεροσκάφη και αποστολές στρατευμάτων στο εξωτερικό- ακολουθούν ένα μονοπάτι, αυτό της στρατηγικής του 2023.

    Αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν αναπόφευκτο. Μια τέτοια εκστρατεία θα μπορούσε πράγματι να εφαρμοστεί βάσει διαφορετικών αρχών -είτε ένα βελτιωμένο ρεκόρ ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια βαθύτερη οικονομική συνεργασία με την Ευρώπη, ή ένας ισχυρότερος ρόλος για την Τουρκία στο ΝΑΤΟ- αλλά οι εγχώριες πολιτικές συμμαχίες και οι προσωπικές επιδιώξεις του Ερντογάν έχουν ωθήσει τη χώρα στην αντίθετη κατεύθυνση.

    Αντιμετωπίζοντας τα πολλά προβλήματα που θέτει η Τουρκία για τις κυβερνήσεις της ΕΕ και την ίδια την ΕΕ, ορισμένα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ενδέχεται να μπουν στον πειρασμό να ικανοποιήσουν τα αιτήματα της Άγκυρας, ενώ άλλα θα βασίζονται στην αλληλεγγύη της ΕΕ για να εμποδίσουν τις αρνητικές κινήσεις της Τουρκίας. Δεδομένου ότι η Τουρκία διέπεται αποτελεσματικά από one-man-rule, αυτόν του Ερντογάν, οποιαδήποτε θετική υπέρβαση της ΕΕ, θα ενίσχυε και θα νομιμοποιούσε την έλλειψη κράτους δικαίου του τουρκικού συστήματος και πιθανότατα θα ερμηνευόταν στους κυβερνητικούς κύκλους ως υποστήριξη του Ερντογάν.

    Πέτρος Κράνιας

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ