Του Γ. Αγγέλη

Πίσω από τις δηλώσεις του κ. Ντάισελμπλουμ, σύμφωνα με τις οποίες "δεν μπορέσαμε να κλείσουμε ένα πιθανό χάσμα ανάμεσα σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει και σε αυτό που κάποιοι από εμάς προσδοκούσαν ότι θα έπρεπε ή θα μπορούσε να γίνει" κρύβεται το παρασκήνιο της νέας -αλλά αναμενόμενης- αναβολής της απόφασης για τις 15 Ιουνίου.

Οι δυνατότητες "συμφωνίας" που παρουσίασε η γερμανική πλευρά και ο κ. Σόιμπλε στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις της τετραμερούς κατά την χθεσινή συνάντηση του Εurοgroup, οδηγούσαν σε μία κατ' αρχήν φόρμουλα συμμετοχής του ΔΝΤ που "χάλαγε" το δυνάμει προεκλογικό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα στα τέλη του 2018 αρχές του 2019. 

Η φόρμουλα αυτή υποχρέωνε την Ελλάδα στην αποδοχή μίας συμφωνίας για την χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ, η οποία επέβαλε ένα νέο, μεσοπρόθεσμης διάρκειας, πρόγραμμα εποπτείας από το Ταμείο. Εποπτεία η οποία είναι πολύ πέραν των απαιτήσεων του Συμφώνου Σταθερότητας, που έτσι κι αλλιώς θα ισχύει και για την Ελλάδα μετά το τέλος του ισχύοντος μνημονίου. 

Το ΔΝΤ έθεσε την "λύση" αυτή στην διάθεση της τετραμερούς (Βερολίνο, Παρίσι, ΔΝΤ και πρόεδρος Eurogroup) λόγω της επιμονής του Βερολίνου να διατηρήσει αυξημένη την πίεση των απαιτήσεων για υψηλά (σχετικά χαμηλότερα του 3,5% του ΑΕΠ) πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2022. 

Η εύκολη λύση βέβαια -αυτή που επιδιώκει ο κ. Ντάισελμπλουμ και στηρίζει το Παρίσι – είναι η ελαφρά υψηλότερη πρόβλεψη για την πορεία του ΑΕΠ για την περίοδο μετά το 2023 που... τετραγωνίζει τον κύκλο της διαφοράς μεταξύ Ταμείου και Βερολίνου. 

Το ΔΝΤ όμως επιμένει για περισσότερο ρεαλιστικές προβλέψεις που υπολείπονται κατά μία περίπου μονάδα εκείνης των Ευρωπαίων όσον αφορά το ΑΕΠ. 

Σ' αυτό το παιχνίδι της οικονομικό-πολιτικής "τρίλιζας", η Αθήνα δεν θέλει να βρεθεί με ενα άσχημο περιβάλλον νέων δεσμεύσεων σε μία δυνάμει προεκλογική περίοδο (αμέσως μετά τον Αύγουστο του 2018), ενώ το Βερολίνο εξακολουθεί με την στάση αυτή να καλλιεργεί για το εσωτερικό προεκλογικό κοινό του CDU ένα κλίμα σκληρής στάσης απέναντι στην Ελλάδα που διευκολύνει και σταθεροποιεί το πολιτικό κοινό του κ. Σόιμπλε. Χαρακτηριστικά άλλωστε είναι τα σχόλια του γερμανικού τύπου (ΤΑΖ), ο Εμανουέλ Μακρόν το θέλει, ο Γκάμπριελ το θέλει: η Αθήνα πρέπει να ανακουφιστεί. Μόνο ο Σόιμπλε επιμένει στην άρνηση... 

Και οι δύο πλευρές, όπως και το ΔΝΤ, γνωρίζουν βέβαια εξ αρχής ότι όλα αυτά έχουν ημερομηνία λήξης την 15η Ιουνίου, οπότε θα πρέπει να ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις που θα επιτρέψουν την εκταμίευση των δόσεων και θα δρομολογήσουν την τελική φόρμουλα για το χρέος η οποία είχε, έχει και θα έχει σε κάθε περίπτωση τα όρια των αποφάσεων του Μαΐου του 2016. 

Δηλαδή νέα επιμήκυνση του χρέους, μικρή επέκταση της περιόδου χάριτος όσον αφορά την πληρωμή των τόκων, χρήση των κεφαλαίων του δανείου των 86 δισ. ευρώ που έχουν περισσέψει από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, όπως επίσης και εκείνων που συσσωρεύονται στον ειδικό λογαριασμό του ESM από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων που έχουν οι κεντρικές τράπεζες (ENFAs, SMPs). 

Μέχρι τότε η πολιτική διελκυστίνδα για το ποιος θα κερδίσει κάποια παραχώρηση περισσότερο από τον άλλον θα συνεχίζεται μέχρι τα μέσα του Ιουνίου. 

Μετά τα "ψέματα" τελειώνουν και οι αποφάσεις πρέπει να "τρέψουν" για την ομαλή εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους και την νέα "ρύθμιση" που θα νομιμοποιεί την περιβόητη βιωσιμότητά του, η οποία όπως επισημαίνεται σε χθεσινό σημείωμα του capital.gr προβλέπει την "λογιστική" απομείωση του ελληνικού χρέους κατά 20% του ΑΕΠ από τα βραχυπρόθεσμα μέτρα και ένα επιπλέον 20% του ΑΕΠ από τα μεσοπρόθεσμα μέτρα...