Στο ελληνικό Κοινοβούλιο, για την τετραετία που τελειώνει αυτές τις ημέρες, συμμετείχαν έξι κόμματα. Όπως όλα δείχνουν, τόσα θα παραμείνουν και μετά τις κάλπες της 21ης, εκτός κι αν υπάρξει κάποια (όχι και τόσο απίθανη, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις) έκπληξη ως προς την Ελληνική Λύση του κυρίου Βελόπουλου. Οι θεατρινισμοί (για να χαρακτηρίσω ευγενικά) του debate, προφανώς κοστίζουν και μάλιστα ακριβά...

Όπως και να έχει, είτε το όριο του 3% επιτύχουν όλα, είτε κάποια από αυτά, όλα ακολουθούν μια κοινή στρατηγική. Αν και οι τακτικές με τις οποίες κατευθύνονται προς την κάλπη της απλής αναλογικής δείχνουν να διαφέρουν, επί της ουσίας πρόκειται για ενιαίο σχεδιασμό! Ο οποίος μπορεί να συνοψισθεί σε μια και μοναδική φράση: "Επιβίωση πριν και πάνω απ’ όλα, με κάθε τρόπο και κόστος"!

Βλέπετε, η ιδιομορφία της παρούσας εκλογικής αναμέτρησης όπου οι δύο κύριοι πόλοι-κόμματα εξουσίας θ’ ασκήσουν τρομακτικές "πιέσεις" στους γειτονικούς τους πολιτικούς χώρους και θα δώσουν λυσσαλέο αγώνα για να συγκεντρώσουν όλες τις ψήφους που είναι δυνατόν να συγκεντρώσουν, δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια. Χωρίς να διστάσουν στιγμή λοιπόν και χωρίς να χαρίσουν ούτε σταγόνα εκλογικής δύναμης, θα μετέλθουν όλων των μέσων για να μπουν στη Βουλή.

Οι μεγάλοι όμως εφαρμόζουν ήδη τακτικές εξοβελισμού. Γεγονός που φυσικά, έχει σαν αποτέλεσμα, τη "σύνθλιψη" των μικρών. Κάτι απόλυτα φυσιολογικό, από τη στιγμή που οι πολίτες βλέπουν ξεκάθαρα ότι, λαμβανομένων υπόψη των επικρατουσών συνθηκών, η προτίμηση προς κάποιο από αυτά αποτελεί τον ορισμό της "χαμένης ψήφου". Εξ ου και όλα τα υπερφίαλα περί μη συμμετοχής σε κυβέρνηση "αν βγαίνουν τα νούμερα" (λες και μπορεί να γίνει κυβέρνηση συνεργασίας αν "δεν βγαίνουν τα νούμερα") και η γενικότερη μπουρδολογία περί "ανατροπής", διαφορετικότητας και λοιπών μεγάλων λόγων με μηδενική ουσιαστική αξία, μιας και θα... εξαερωθούν το επόμενο λεπτό από το κλείσιμο της κάλπης. Ένα από τα ελάχιστα σημεία όπου έχει δίκιο ο Αλέξης Τσίπρας, κατ’ εξοχήν μαέστρος του "παραμυθιού"...

Μοναδική πιθανή εξαίρεση το ΚΚΕ αλλά κι αυτό, μιας και έχει σχετική "προϊστορία" και ως γνωστόν "η εξουσία είναι μέλι", δεν μπορεί να αποκλειστεί κατά 100%! Πολλώ δε μάλλον τα ΜέΡΑ25 και "Ελληνική Λύση". Είναι σχεδόν αυτονόητο ότι όλες οι μεγαλοστομίες Βαρουφάκη και Βελόπουλου, έχουν την ίδια ισχύ και διάρκεια με τη γραφή σε ανοιξιάτικο χιόνι, λίγο πριν βγει ο καλοκαιρινός ήλιος.

Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν όλα τα μικρά κόμματα είναι προφανώς ένας και μοναδικός, αυτός της ολοκληρωτικής εξαφάνισης, κάτω από την τρομακτική πίεση των δύο κομμάτων εξουσίας. Και δεν μπορούν να κάνουν πολλά για να τον αποφύγουν, πέρα από το αρνούνται μετά βδελυγμίας ότι θα "δεθούν" σε κάποιο από τα δύο "κύρια" (sic) άρματα. Διότι τότε οι ψηφοφόροι θα θεωρήσουν ότι πρόκειται για χαμένες ψήφους και θα ψηφίσουν απευθείας τους μεγάλους. Αλλά οι αμυντικές τους δυνατότητες, εξαντλούνται σε αυτό ακριβώς το σημείο, χωρίς περαιτέρω ατού.

Κάποια μικρότερα, μη κοινοβουλευτικά έως τώρα και πιθανότατα ούτε μετά την 21η Μαΐου, κόμματα προσθέτουν την… ιδεολογική τους διαφοροποίηση από τους δύο "μεγάλους". Ξεχνούν όμως πως η εμπειρία έχει αποδείξει περίτρανα ότι είναι αδύνατον για τους junior εταίρους μιας κυβέρνησης συνεργασίας να επιβάλλουν την θέλησή τους στους "κύριους" εταίρους. Επομένως, οι ψηφοφόροι δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο για να προτιμήσουν αυτούς και όχι τον επικυρίαρχο εταίρο εξ αρχής, ώστε να υπάρχει και μεγαλύτερη σταθερότητα στο (όποιο) σχήμα. 

Είναι ζήτημα κοινού νου, ενστίκτου αυτοσυντήρησης και ο λόγος που τα μικρότερα κόμματα δεν διαθέτουν ουσιαστικά ατού. Όπως επίσης του γεγονότος ότι, στην  συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν μακροημερεύουν…     

Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr