Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν ξεκίνησε τη β’ φάση του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας κανείς, και πολύ περισσότερο ο ίδιος, δεν φανταζόταν πως αυτή θα κατέληγε στη σημερινή κατάσταση. Όλοι όσοι γνωρίζουν σε μεγαλύτερο βάθος την κατάσταση στη Ρωσία των 2 τελευταίων δεκαετιών, δεν πίστευαν ούτε κατά διάνοια πως τα ρωσικά υπερφίαλα σχέδια για blitzkrieg 48 ωρών και η κατάληψη του Κιέβου σε αντίστοιχους χρόνους θα μπορούσαν να επιτύχουν, αλλά ήταν βέβαιοι για την τελική ρωσική επικράτηση.

Οι περισσότεροι όσων είχαν άποψη για το ζήτημα χωρίς όμως να γνωρίζουν σε βάθος τα ρωσικά ή/και τα ουκρανικά πράγματα, της στήλης συμπεριλαμβανομένης, περίμεναν ότι η προέλαση του ρωσικού στρατού θα είχε αντίστοιχη τύχη, με εκείνην που είχε πραγματοποιηθεί στην α’ φάση της ρωσικής εισβολής, το 2014. Δηλαδή θα είχαμε κατάληξη μια γρήγορη και σχετικά αναίμακτη επικράτηση των Ρώσων με την επίτευξη όλων ή της συντριπτικής πλειοψηφίας των αντικειμενικών τους στόχων.

Κούνια που μας κούναγε όλους! Είχαμε λογαριάσει χωρίς τον "ξενοδόχο" Ζελένσκι και την κάτι παραπάνω από αξιοθαύμαστη γενναιότητα του ουκρανικού λαού! Μέσα σε λίγες ημέρες είχαμε "αναγκαστεί" να τους χειροκροτούμε και να τους υποστηρίζουμε, έχοντας αλλάξει άποψη για την κατάληξη του πολέμου, κατά 180ο. Καθόλου άδικα ή λανθασμένα. 

Με τη συνεχή γενναιόδωρη υλική βοήθεια της Δύσης, οι Ουκρανοί αρχικά απέκρουσαν και στη συνέχεια απώθησαν και συνεχίζουν ν’ απωθούν όλο και περισσότερο κοντά στα ρωσοουκρανικά σύνορα τους εισβολείς. Φθάσαμε μέχρι του σημείου οι Ρώσοι να εγκαταλείψουν εδάφη που είχαν ήδη καταλάβει, μερικές ημέρες πριν (Μαριούπολη). Τα στρατιωτικά επιτεύγματα των Ουκρανών είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά. Ό,τι και να προσπαθούν να "περάσουν" η προπαγάνδα του Κρεμλίνου και τα φιλοπουτινικά αντιδημοκρατικά φερέφωνα της, τα γεγονότα είναι αδιάψευστος μάρτυρας του τι συμβαίνει πραγματικά. Η προχθεσινή ομιλία – διάγγελμα του Ρώσου προέδρου (αλήθεια γιατί επέλεξε να την κάνει 2 ημέρες πριν την επέτειο της εισβολής;), μιλά από μόνη της. Όσοι την παρακολούθησαν, είδαν ένα ακατάσχετο και ανορθολογικό παραλήρημα αντιδυτικών ψεμάτων. Το οποίο είχε ως μοναδικό στόχο τη δικαιολόγηση των αδικαιολόγητων, δηλαδή της ρωσικής αποχώρησης από τη Συνθήκη περιορισμού των πυρηνικών όπλων (New Start)! 

Το ζητούμενο φυσικά, δεν είναι η πολύ κακή κατάσταση της πάλα ποτέ κραταιάς υπερδύναμης. Αυτή θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη, τα επόμενα πολλά χρόνια. Η αρκούδα έχει χάσει τα περισσότερα δόντια της και όσα της απομένουν είναι γερασμένα και αναποτελεσματικά. Εάν δεν υπήρχε συμπαράσταση άλλων θηρίων (Ιράν, Κίνα κυρίως και Ινδία, Τουρκία δευτερευόντως), θα είχε παρουσιάσει την πραγματική παρακμή της, οικονομική, πολιτική, στρατιωτική, επιστημονική κ.λπ. που είναι σημαντικά μεγαλύτερη.

Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις ρωσικές και ουκρανικές στέπες αλλά και όλες τις πρωτεύουσες του ανεπτυγμένου κόσμου, αφορά μόνο τη διάρκεια του πολέμου και τις πιθανές συνθήκες τερματισμού του. 

Σε αυτό το σημείο βρίσκονται τα πραγματικά δύσκολα. Αφενός διότι όσο γερασμένη και ξεδοντιασμένη κι αν είναι η αρκούδα, έχει δυνατότητες πυρηνικών πληγμάτων οπότε δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα: "Μπορεί να υπάρξει πυρηνική κλιμάκωση;". Βέβαια, η Δύση, αν και υπερτερεί τρομακτικά σε δύναμη πυρός και σχετική τεχνολογία, δεν έχει λόγο να χρησιμοποιήσει πυρηνικά πρώτη ή, έστω, να δώσει σχετική δυνατότητα στην Ουκρανία και ο Ρώσος πρόεδρος έχει αποκλείσει την πρώτη χρήση πυρηνικών. Το ίδιο όμως είχε πει και για την εισβολή, λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν δώσει την εντολή να ξεκινήσει. Ενώ οι ηγέτες στη Δύση αλλάζουν και δεν θα είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που ένας ανισόρροπος θα αναλάβει τα ινία μιας πυρηνικής δύναμης. Οπότε, όταν ανθρωπίνως εφικτή σιγουριά δεν υφίσταται, απομένουν μόνον ευχές και ελπίδα. 
Ευχές να μην αυξηθεί  περαιτέρω η βλακώδης παράνοια, που ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο και ελπίδα να τον δούμε να τελειώνει στο ορατό μέλλον…

Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr