Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 25-Ιαν-2023 00:03

    Μαραθώνιοι και sprints!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Πολλές φορές η δημόσια συζήτηση που γίνεται γύρω από σημαντικά οικονομικά γεγονότα, ακολουθεί τον δρόμο που (κακώς) ακολουθούν πολλά διοικητικά συμβούλια: ασχολείται κυρίως με τα αποτελέσματα του επομένου τριμήνου και όχι αυτά του συνόλου της χρήσης. Με αποτέλεσμα το τελικό παραγόμενο, να απέχει πολύ και από το ζητούμενο και απ’ το ευκταίο!

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα βραχυπρόθεσμης αντιμετώπισης των οικονομικών μεγεθών και καταστάσεων στη χώρα μας, ο χειρισμός της εξόφλησης των οφειλών από το δημόσιο, οι κατά καιρούς απαιτήσεις για μειώσεις διαφόρων δαπανών ή φόρων κ.ο.κ. Π.χ. η μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα ή/και στα τρόφιμα που τόσοι ζητούσαν, θα μπορούσε πανεύκολα να προκαλέσει τεράστια ζημιά και φοβερές ανισορροπίες στον προϋπολογισμό και τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, αν είχε εφαρμοστεί. Παρόλα αυτά, επειδή παρεμφερή μέτρα εφαρμόστηκαν π.χ. στην Ισπανία, πριν λίγες εβδομάδες ακούγονταν κραυγές για την υιοθέτηση του μέτρου στην Ελλάδα. Κανείς δεν διερωτήθηκε για τις (τεράστιες και αγεφύρωτες, προς το παρόν) διαφορές μεταξύ της τέταρτης μεγαλύτερης και της ενδέκατης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης. Σαν να λέμε ότι τα μήλα και τα πορτοκάλια είναι ένα και το αυτό. Για να μην αναφερθώ στην (ορθότατη) κυβερνητική εξήγηση, πως η μείωση εμμέσων φόρων ευνοεί τα ανώτερα οικονομικά στρώματα και τους φοροφυγάδες περισσότερο...

    Αντίστοιχα βραχυπρόθεσμα και κοντόφθαλμα, αντιμετωπίζεται από πολλούς (εντός και εκτός χώρας), ο από το 2019 και μετά κυριότερος οικονομικός στόχος του Ελληνικού κράτους, η (επανα)κατάκτηση της "επενδυτικής βαθμίδας". Στην πραγματικότητα όμως, πρόκειται για έναν από τους δυσκολότερους στόχους που μπορεί να θέσει μια χώρα για την οικονομία της. Στόχος ο οποίος απαιτεί μακρόπνοο σχεδιασμό υπό το πρίσμα μιας εξαιρετικά προσεκτικής και λεπτομερούς στρατηγικής, ο δημιουργός της οποίας είναι υποχρεωμένος να συνυπολογίσει πλήθος μεγάλο παραμέτρων!  

    Τί είναι όμως η περιβόητη αυτή "επενδυτική βαθμίδα";

    Κατ’ αρχήν, αντίθετα απ’ ό,τι φαίνεται να πιστεύουν ορισμένοι, δεν αποτελεί απόφαση της εκάστοτε κυβέρνησης. Η κυβέρνηση μιας χώρας, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να βελτιώνει τις επιδόσεις της οικονομίας της χώρας. Χωρίς να είναι βέβαιο ότι οι προσπάθειες θα επιβραβευθούν με την απόδοση αξιόχρεου "επενδυτικής βαθμίδας"! Δεν μπορεί ούτε να αναβάλλει, ούτε να επισπεύσει την απόδοση του ευσήμου! ΟΚ, αγαπητή κυρία Τσαπανίδου; Ο δόλιος ο Euclid, πρέπει να έψαχνε βαθειά τρύπα να κρυφτεί όταν διάβασε την ανακοίνωσή σας

    Κάθε εκδότης και κάθε έκδοση χρέους "βαθμολογούνται". Από εξειδικευμένες εταιρίες, τους οίκους αξιολόγησης (rating agencies), ώστε να μπορούν να κρίνουν τον βαθμό ρίσκου που αναλαμβάνουν οι επενδυτές, αγοράζοντας το συγκεκριμένο χρέος. Υπάρχουν περίπου 10 οίκοι σε ολόκληρο τον πλανήτη, αλλά την Ελλάδα ενδιαφέρουν μόνο τέσσερις. Οι Αμερικανικοί Moody’s, Standard & Poor’s, Fitch και η Καναδική DBRS Morningstar. 

    Αφενός διότι είναι οι πλέον αξιοσέβαστοι και σημαντικοί παγκοσμίως, αφετέρου διότι τη "βαθμολογία" αυτών των τεσσάρων μόνο αναγνωρίζει η ΕΚΤ, για να κατατάξει και τιμολογήσει το χρέος των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, που αποδέχεται ως εγγύηση για τη χρηματοδότηση της ρευστότητας των εμπορικών τραπεζών. Πιο συγκεκριμένα, η Φρανκφούρτη απαιτεί τουλάχιστον δύο από τους τέσσερις, να αξιολογούν το κρατικό χρέος σαν "ελαχίστου κινδύνου". Η συγκεκριμένη απαίτηση της Κεντρικής Τράπεζας επηρεάζει την οικονομική κατάσταση κάθε κατοίκου της Ευρωζώνης, καθώς καθορίζει το κόστος χρήματος με βάση το οποίο οι τράπεζες χρηματοδοτούν επιχειρήσεις, διαθέτουν επιχειρηματικά και καταναλωτικά δάνεια και εκδίδουν πιστωτικές κάρτες κ.λπ. 

    Όμως δεν είναι αυτός ο σημαντικότερος λόγος που όλες οι χώρες επιδιώκουν την κατά το δυνατόν υψηλότερη πιστοληπτική ικανότητα και την κατάταξη στα υψηλότερα κλιμάκια της κλίμακας αξιολογήσεων (κάθε οίκος έχει τη δική του κλίμακα διαβαθμίσεων ρίσκου), την πολυδιαφημισμένη "επενδυτική βαθμίδα". Η αιτία που όλοι "κυνηγούν" υψηλή πιστοληπτική ικανότητα, βρίσκεται στο γεγονός πως με αυτόν τον τρόπο καθορίζεται το κόστος χρήματος για το ίδιο το κράτος. 

    Δηλαδή, για να το πούμε απλά, με την απόκτηση επενδυτικής βαθμίδας χαμηλού κινδύνου αυξάνονται οι επενδύσεις, τόσο δημόσιες, όσο και ιδιωτικές, τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό της χώρας. Με άλλα λόγια, όταν μία χώρα έχει υψηλή πιστοληπτική ικανότητα, μπορεί και αναπτύσσεται πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά.

    Όσοι νομίζουν ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί με σχέδια στο γόνατο, πάνω σε χαρτοπετσέτες, με "ένα νόμο κι ένα άρθρο" και με προγράμματα "πάρε εσύ €2 δις, εσύ 3 κι εσύ εκεί 5, επειδή είσαι πιο όμορφος και λεφτά υπάρχουν", καλύτερα να προσέξουν πως αλλάζουν πλευρό εκεί πάνω στα σύννεφα που κοιμούνται! Γιατί τους βλέπω να πέφτουν ξαφνικά κι απότομα κι από μεγάλο ύψος!

    Όχι τίποτε άλλο, αλλά εδώ κάτω στη γη έχει και κάτι λάκκους με κάτι… κροκόδειλους, ΝΑ! Με το συμπάθιο…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    Σ.Σ. Στο άρθρο της Δευτέρας, εκ παραδρομής ανέφερα ότι ο κύριος Κατρούγκαλος είχε μιλήσει στον ΣΚΑΪ και τον Παύλο Τσίμα. Ενώ στην πραγματικότητα είχε πει όσα ανεκδιήγητα είχε πει, στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε. Απολογούμαι στον Αγαπητό Άρη, όπως επίσης και στην κυρία Βασιλική Σιούτη και τον κύριο Γιάννη Σουλιώτη που έκαναν καταπληκτική δουλειά με τα άρθρα τους, ώστε να αποκαλυφθεί το "παραμύθι". Δεχθείτε την ταπεινή συγνώμη μου, κυρία και κύριοι!

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ