Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 20-Ιαν-2023 00:03

    Αναθεωρητισμός και αλλαγή!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Ο μεγάλος Jack Welch (μαζί με τον Lee Iacocca της Ford και της Chrysler, θεωρούμενοι ως οι δύο καλύτεροι managers όλων των εποχών) στήριξε όλη την τεράστια καριέρα του και τη μυθική γιγάντωση της General Electric, στην πίστη του πως όλοι και όλα πρέπει ν’ αλλάζουν συνεχώς! Ήταν ακράδαντο πιστεύω του πως όλοι οφείλουν να προσαρμόζονται συνεχώς στο νέο, το σύγχρονο, το αέναα μεταβαλλόμενο. 

    Φυσικά, είχε απόλυτο δίκιο. Η συνεχής και αδιάλειπτη αλλαγή σε κάθε τομέα, σε κάθε κομμάτι της ζωής μας, αποτελεί νόμο. Τόσο της Μητέρας Φύσης γενικά, όσο και των ανθρώπινων κοινωνιών ειδικά.

    Από αυτόν τον κανόνα, δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς και τίποτα. Των γεωπολιτικών ισορροπιών συμπεριλαμβανόμενων. Μία πραγματικότητα που η Τουρκία δεν μπόρεσε να κατανοήσει, εδώ και αρκετό καιρό, με αποτέλεσμα τώρα να βρίσκεται προ εξαιρετικά δυσάρεστων εκπλήξεων. Η χθεσινή συνέντευξη Τσαβούσογλου μετά τη συνάντηση με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτή της αδυναμίας.

    Από τα χρόνια της δεύτερης τετραετίας Ομπάμα, οι αρμόδιοι εξωτερικής πολιτικής της υπερδύναμης είχαν αρχίσει να μειώνουν αργά αλλά σταθερά την "έκθεση" των αμερικανικών γεωπολιτικών συμφερόντων στη γείτονα. Η μείωση σταδιακή, αλλά ολοφάνερη στο μάτι του προσεκτικού παρατηρητή. 

    Παρά δε τις εξαιρετικές προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις Τραμπ-Ερντογάν, συνεχίστηκε τόσο στην τετραετία 2017-2021, όσο και κατά την προεδρία Μπάιντεν. Με χειρότερη στιγμή την αντίδραση της διακυβέρνησης Τραμπ τον Ιούλιο του 2019 όταν, με την εγκατάσταση των Ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικών συστημάτων S-400, η Τουρκία αποπέμφθηκε από το πρόγραμμα κατασκευής του F-35, του μοναδικού μαχητικού με πραγματικές δυνατότητες 5ης γενεάς στον κόσμο. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία να τονιστεί ότι η Τουρκία δεν θα αγόραζε απλά κάποιον αριθμό αεροπλάνων. Η μέχρι τότε πρόβλεψη αφορούσε τη συμμετοχή της γείτονος στην κατασκευή τους ως εταίρος, με την παραγωγή συγκεκριμένων μερών του αεροσκάφους στην επικράτειά της! Η ζημία σε επίπεδο κύρους, μαχητικής ικανότητας και διεθνούς στρατιωτικού status ήταν πραγματικά ανυπολόγιστη! Κι όμως οι S-400, δεν ήταν παρά η αφορμή!

    Η πραγματική αιτία βρίσκεται στην "αλλοπρόσαλλη" πολιτική της Άγκυρας, που πάντα επιχειρούσε και εξακολουθεί να προσπαθεί να πατά σε δύο βάρκες. Η μισή τουρκική εξωτερική πολιτική στηριζόταν και στηρίζεται στις σχέσεις με τη Δύση και η άλλη μισή με την Ανατολή. Πρώτιστα με τη Μόσχα και δευτερευόντως με την Τεχεράνη, το Κατάρ, το Πεκίνο κ.λπ. 

    Βέβαια, αυτή η τακτική αποτελεί τη βάση της γεωπολιτικής στρατηγικής της, για περισσότερο από έναν αιώνα. Μόλις την προηγούμενη δεκαετία όμως έδειξε η Άγκυρα φανερές προθέσεις να μεταβληθεί από μία τοπική βιομηχανική δύναμη σε στρατιωτική και γεωπολιτική υπερδύναμη, σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Μην διστάζοντας να τα βάλει και με αυτό ακόμη το Ισραήλ, τον αδιαμφησβήτητο κυρίαρχο της περιοχής, στρατιωτικά. 

    Αυτές οι προθέσεις ενόχλησαν σφόδρα τη Σαουδική Αραβία, τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της περιοχής και πλέον "συνδεδεμένη" με τα αμερικανικά συμφέροντα, στον Αραβικό κόσμο. Ενώ ταυτόχρονα, με την ανάμειξή της στη Λιβύη, η Τουρκία δημιούργησε έντονη αντιπαλότητα με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα, την Αίγυπτο. Οι παρεμβάσεις των χωρών αυτών προκάλεσαν μεγάλες δυσαρέσκειες απέναντι στην Άγκυρα, σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες.

    Μέχρι του σημείου αυτού, η Τουρκία ίσως μπορούσε ν’ αποφύγει μεγαλύτερα προβλήματα και μέσω της διπλωματίας να ανακτήσει το χαμένο έδαφος. Η εμμονή όμως του Τούρκου προέδρου να συνεχίζει το πεζοδρομιακό παζάρι για όλα τα θέματα, σε συνδυασμό με την ανάμειξη της Τουρκίας σε διάφορα ζητήματα που δεν θα έπρεπε (π.χ. διένεξη Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο Καραμπάχ), επιδείνωσαν εξαιρετικά την κατάσταση. Με την άρνηση κύρωσης της συμφωνίας εισόδου Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, να αποτελεί την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

    Εάν ο Ερντογάν συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Ακόμη και η (προσωρινή;) αποβολή από τη Συμμαχία, δεν θα πρέπει να θεωρείται απίθανη. Δυστυχώς η ιδιαίτερα μικρή απήχηση που βρίσκει στο εκλογικό σώμα (λόγω της πραγματικά βλακώδους πολιτικής των χαμηλών επιτοκίων που εκτοξεύει τον πληθωρισμό) κάθε άλλο παρά καθιστά βέβαιη την αλλαγή στάσης εκ μέρους του.

    Ας ευχηθούμε όμως να συμβεί διότι, εάν μια Τουρκία με τα πόδια της σε δύο βάρκες είναι μπελάς, εάν τα βάλει σε μια στην οποία δεν επιβαίνει και η Ελλάδα, αυτόματα μετατρέπεται σε ουσιαστικό πρόβλημα. Πολύ μεγάλο και πολύ ουσιαστικό πρόβλημα…  

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ