Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 15-Ιουλ-2022 00:03

    Μπορεί ο φόνος να είναι "εργαλείο δημοκρατίας";

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Μεσημέρι προς απόγευμα γύρω στις 3:00, της 14ης Ιουλίου 1992. Η βαριά, θωρακισμένη Mercedes που οδηγεί ο υπουργός Οικονομικών Ι. Παλαιοκρασσάς, στρίβει στη γωνία Καραγεώργη Σερβίας και Βουλής, προς τη Μητροπόλεως. 

    Ξαφνικά ακούγεται μια εκκωφαντική έκρηξη και το αυτοκίνητο σταματά χτυπημένο από μια ρουκέτα. Ο υπουργός θα τραυματιστεί αλλά όχι σοβαρά, όπως και κανείς άλλος από τους επιβαίνοντες. Όμοια θα υποστούν κακώσεις αρκετοί από τους άτυχους, αθώους πολίτες που έτυχε να βρίσκονται τριγύρω από το σημείο, αλλά όλοι θα επιβιώσουν χωρίς σοβαρές μόνιμες βλάβες. Εκτός από έναν!

    Λίγες ώρες μετά θα μάθουμε ότι επρόκειτο για τρομοκρατική ενέργεια της "17 Νοέμβρη" και, χρόνια μετά, θα αποδειχθεί πως εκτελέστηκε από τον αρχιεκτελεστή της οργάνωσης Δημήτρη Κουφοντίνα, τον επονομαζόμενο "Λουκά"! Μοναδικό θύμα του φονιά, ένας 20χρονος φοιτητής ο Θάνος Αξαρλιάν, που άφησε εκεί την τελευταία του πνοή, κτυπημένος από θραύσματα της ρουκέτας που στόχευε "τον εκφραστή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής Παλαιοκρασσά"! Απλά και μόνο επειδή είχε την ατυχία να περνά από το σημείο την συγκεκριμένη στιγμή, ένα παλικάρι γεμάτο ζωή, δολοφονήθηκε ως "παράπλευρη απώλεια" της "ένοπλης πάλης" των φονιάδων!

    Όπως θα μαθαίναμε αργότερα, η συγκεκριμένη ενέργεια είχε συζητηθεί διεξοδικά και επανειλημμένα ανάμεσα στους τρομοκράτες και είχε αποφασισθεί να μην εκτελεστεί. Ακριβώς λόγω του τεράστιου κινδύνου να υπάρξουν αθώα θύματα, μιας και επρόκειτο για σημείο με τρομερή κίνηση και ο υπουργός Οικονομικών κινούνταν σε ώρες αιχμής. Παρ’ όλα αυτά, ο παθιασμένος Κουφοντίνας κατόρθωσε να πείσει τους υπόλοιπους ότι δεν θα δημιουργείτο πρόβλημα καθώς στις 3:30 το μεσημέρι, μέσα στο κατακαλόκαιρο του Ιουλίου, δεν θα υπήρχαν περαστικοί. Έτσι, αποφάσισαν να προχωρήσουν.

    Ίσως να αποδεικνυόταν σωστός, αν δεν πυροδοτούσε την ρουκέτα περί τα 40-45 λεπτά νωρίτερα. Ο λόγος γι’ αυτό το αχρείαστο ρίσκο; Βιαζόταν, γιατί τον πίεζε η οικογένειά του να τους συναντήσει άμεσα. Διότι φοβόντουσαν να μην χάσουν το πλοίο που θα τους πήγαινε στις καλοκαιρινές τους διακοπές! Αυτό αποκάλυψε ένας από τους συνεργάτες του Κουφοντίνα, ο επίσης καταδικασμένος για τρομοκρατία Βασίλης Τζωρτζάτος! 

    Το επαναλαμβάνω επειδή, ακόμη και τόσες φορές που έχει ακουστεί, μοιάζει αδιανόητο! Ο φονιάς είχε υπόψη του ότι μπορεί να υπήρχαν θύματα-αθώοι περαστικοί αλλά, για να μην ταλαιπωρηθεί στις διακοπές του, δεν δίστασε να πυροδοτήσει τη ρουκέτα σημαντικά νωρίτερα. Έτσι έχασε τη ζωή του ένα παλικάρι 20 χρονών, που το μοναδικό του έγκλημα ήταν πως πήγαινε στη δουλειά του! 

    Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, αυτό το… πλάσμα που ζήτησε συγγνώμη για τον θάνατο του Θάνου Αξαρλιάν αλλά ποτέ δεν είπε ότι μετανόησε για αυτή ή άλλη του εγκληματική ενέργεια, στηρίζεται μόνιμα από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Είτε προωθούν τις θέσεις του με όποιον τρόπο θεωρούν πρόσφορο, είτε δημόσια εκφράζουν απόψεις που συμφωνούν απόλυτα με αυτές. Χαρακτηριστικό ότι, εν καιρώ πανδημίας, ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει σε τηλεοπτική συνέντευξη πως "αναλαμβάνει το ρίσκο" να μεταδώσουν οι διαδηλωτές τον ιό σε συγγενικά τους πρόσωπα, ακόμη κι εάν αυτά ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, "αρκεί να υπάρχει μεγάλη συμμετοχή για την δημοκρατία". Συμμετοχή στις διαδηλώσεις, υπέρ ενός καταδικασμένου τελεσίδικα δολοφόνου. 

    Όπως επίσης είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, πολλά διακεκριμένα στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στηρίζουν συστηματικά υπόδικους για τρομοκρατία εμφανιζόμενα σε δίκες ως "μάρτυρες χαρακτήρα" υπέρ της υπεράσπισης τους! Δηλαδή, με απλά λόγια, εκλεγμένοι δημοκρατικά εκπρόσωποι του λαού υπερασπίζονται εκείνους που θεωρούν την βία ως κύριο "εργαλείο πολιτικής"! Όσο και αν αυτό μοιάζει βγαλμένο από έργο αστυνομικής μυθοπλασίας, είναι η πραγματικότητα.

    Μπορεί όμως να συμβαίνει αυτό σε μία ευρωπαϊκή χώρα το 2022; Επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται ο φόνος ως αποδεκτό μέσο "άσκησης πολιτικής" σε μια κανονική δημοκρατία και να αντιμετωπίζεται ο αμετανόητος φονιάς σαν οποιοσδήποτε άλλος κατάδικος; Αποδέχονται δημοκρατικοί πολίτες να εκπροσωπούνται από ανθρώπους που στηρίζουν τέτοιους φονιάδες ή/και βίαιους εγκληματίες που δίνουν ελάχιστη έως καθόλου σημασία στην ανθρώπινη ζωή; Ή που της προσδίδουν αξία ή όχι, ανάλογα με τα πολιτικά πιστεύω του συνάνθρωπου;

    Ερωτήματα βασικά και θεμελιώδη για την ποιότητα της δημοκρατίας μας τα οποία, τιμώντας ουσιαστικά τον αδικοχαμένο Αξαρλιάν, κάποια ώρα πρέπει όλοι να θέσουμε. Σε μας τους ίδιους και όχι μόνο…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ