Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 27-Μαϊ-2022 00:02

    Οι πειρατές των νησιών

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Περιστατικό Α’
    Το καλά και ακριβά ντυμένο ζευγάρι των Αμερικανών, μόλις έχει τελειώσει το ελαφρύ δείπνο του και απολαμβάνει την εκπληκτική θέα του Αιγαίου το σούρουπο, παρέα με δύο ποτήρια εξαίσιου, παλαιωμένου Vinsanto δωδεκαετίας. Σε απόσταση μικρότερη των τριών μέτρων ο σερβιτόρος παρακολουθεί διακριτικά, θέλοντας να ικανοποιήσει την παραμικρή επιθυμία των φανερά κάτι παραπάνω από ευκατάστατων πελατών, ελπίζοντας σε μεγάλο φιλοδώρημα.

    Κάποια στιγμή, ο άνδρας ζητά τον λογαριασμό. Μόλις τον φέρνει ο σερβιτόρος, φέρνει το χέρι στην τσέπη του και τραβά μια πασίγνωστη πιστωτική κάρτα, χρώματος ασημί ματ, που σημαίνει πως δεν υπόκειται σε όριο χρεώσεων!

    Καθώς κάνει να την αφήσει στην θήκη με τον λογαριασμό, κοκκαλώνει! Το μάτι του έχει πέσει στο σύνολο του λογαριασμού. Το οποίο ξεπερνά τις μηνιαίες αμοιβές ενός μέσου στελέχους της Ελληνικής θυγατρικής, μιας πολυεθνικής. 

    Ξαναβάζει  την πιστωτική στην τσέπη του, παίρνει τον λογαριασμό στα χέρια του και τον εξετάζει προσεκτικά. Μετά από 2 λεπτά κάνει νόημα στον σερβιτόρο να πλησιάσει και του λέει γελώντας: 

    "Εγώ παρήγγειλα την σαλάτα του κήπου σας! Δεν ζήτησα τα κλειδιά του! Όταν μου τα φέρεις, θα πληρώσω αυτόν τον λογαριασμό!"

    Περιστατικό Β’
    Στο ίδιο εστιατόριο, μια παρέα 8 ατόμων έχει απολαύσει ένα υπέροχο δείπνο με θαλασσινά, ψάρια και έξοχα Ελληνικά κρασιά. Και στην συνέχεια έχει καταναλώσει ένα εξαιρετικό επιδόρπιο, το οποίο έχει συνοδεύσει με ακριβή γαλλική σαμπάνια. 

    Τα μέλη της παρέας είναι τέσσερα ζευγάρια Ελλήνων και Ιταλών. Δείχνουν πολύ ευχαριστημένοι, απολαμβάνουν την θέα σιγοπίνοντας το δεύτερο μπουκάλι σαμπάνιας και συζητούν ζωηρά, ζώντας στο έπακρο τις στιγμές. Σίγουρα θα αφήσουν καλό φιλοδώρημα στον σερβιτόρο που περιμένει κοντά στο τραπέζι τους, για να εξυπηρετήσει την όποια ανάγκη τους. Καθώς έχουν έρθει στο νησί με ένα από πλέον γνωστά ιστιοφόρα κρουαζιερόπλοια για VIPs, προφανώς διαθέτουν οικονομική άνεση άνω του μέσου όρου, οπότε οι ελπίδες του σερβιτόρου δεν είναι αβάσιμες. 

    Κάποια στιγμή, ένας από τους Έλληνες της παρέας ζητά τον λογαριασμό, κάνοντας το χαρακτηριστικό νόημα που μεταφράζεται "θα το φέρεις σ’ εμένα και κανέναν άλλον". Πράγματι ο σερβιτόρος φέρνει τον λογαριασμό, ο οποίος ξεπερνά κατά πολύ τις αποδοχές έξι μηνών ενός καλά αμειβόμενου στελέχους, και τον δίνει στο χέρι του κυρίου που τον ζήτησε. Η υπόλοιπη παρέα διαμαρτύρεται αλλά αυτός, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, κάνει την χαρακτηριστική χειρονομία που σημαίνει "ξέρετε ποιος είναι εγώ;"! Μόλις όμως ανοίγει την δερμάτινη θήκη με την (ψεύτικη) απόδειξη, παγώνει και αλλάζει χρώμα. Το πρόσωπό του, από ηλιοκαμένο βαθύ καφέ, μετατρέπεται σε (πολύ αραιό) cafe au lait! 

    Αργά, αργά γυρίζει το κεφάλι και λέει στον σερβιτόρο: "Ρε φιλαράκο, εγώ σου ζήτησα τον λογαριασμό της παρέας, όχι τον αριθμό τηλεφώνου του μαγαζιού!".

    Αμφότερα τα περιστατικά συνέβησαν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σε ελληνικό νησί και ο γράφων θα μπορούσε να διηγηθεί τουλάχιστον άλλα δέκα, συμπεριφορών όμοιων και απαράλλαχτων. Αν όχι χειρότερων...

    Ο ελληνικός τουρισμός όπως όλες οι  επαγγελματικές κατηγορίες, από τη δεκαετία του '50 ακόμη, διέθετε μερικούς κακούς, δήθεν επαγγελματίες, ανάμεσα στην πλειονότητα των συνεπών. Αυτοί οι κακοί πολλές φορές έχουν, προσωρινά, δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην φήμη του "καλύτερου οικοπέδου του πλανήτη". Ευτυχώς όμως, ποτέ δεν κατόρθωσαν (sic) να την καταστρέψουν ολοκληρωτικά.

    Επίσης καλό είναι να γνωρίζουμε ότι οι πολύ υψηλές τιμές που όντως χρεώνονται σε κάποιους φημισμένους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, σε πολύ σημαντικό βαθμό, είναι δικαιολογημένες! Απόλυτα! Από τα εξωφρενικά κόστη που αντιμετωπίζουν οι επιχειρηματίες. Π.χ. τα ενοίκια που ζητούνται στη Μύκονο ή τη Σαντορίνη για έναν χώρο κατάλληλο για εστιατόριο και τα σχετικά (απαραίτητα) καταλύματα του προσωπικού, αγγίζουν και ξεπερνούν… τη στρατόσφαιρα.

    Από την πραγματικότητα αυτή όμως, μέχρι του σημείου να συμβαίνουν όσα διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες, υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη απόσταση και θα πρέπει να προβληματίσει πολύ σοβαρά! Να προβληματίσει όλους όσους ασχολούνται επαγγελματικά με την "βαριά βιομηχανία της χώρας". Όλους, μηδενός εξαιρουμένου!

    Για δύο λόγους. 
    Πρώτον για το χρονικό σημείο που γίνονται όσα διαβάζουμε, το οποίο δεν πρέπει να παραβλέπεται επ’ ουδενί και είναι οπωσδήποτε ύποπτο. Διότι βρισκόμαστε σε μια χρονιά που η Ελλάδα έχει ήδη ισάριθμες κρατήσεις με αυτές του 2019 και οδεύει ολοταχώς προς νέα ρεκόρ αφίξεων. Όταν συμβαίνουν τέτοια κατάπτυστα και αισχρά περιστατικά, πριν καλά-καλά αρχίσει η σεζόν, χρειάζεται να εξεταστούν με μεγαλύτερη προσοχή. "Δια παν ενδεχόμενον"! Ζούμε στην εποχή του Internet και του παγκόσμιου χωριού και τα συμφέροντα στον τουρισμό της Μεσογείου είναι κάτι παραπάνω από τεράστια!

    Δεύτερον, θα πρέπει να προβληματίσει βαθιά και πολύ έντονα το γεγονός πως αυτά τα φαινόμενα εξακολουθούν να υφίστανται μετά από επτά ολόκληρες δεκαετίες, επαγγελματικής υποτίθεται, εξάσκησης των τουριστικών επαγγελμάτων. Είναι μια κουβέντα που πρέπει να γίνει και να βρεθεί η λύση. Να γίνει από τους επαγγελματίες τους ίδιους! Πριν είναι αργά!

    Διότι, αν δεν γίνει από την Ελλάδα, μπορεί να αποφασίσουν να την κάνουν άλλοι, χωρίς την Ελλάδα. Και τότε το αποτέλεσμα, μπορεί να μην αρέσει καθόλου!
    Μα καθόλου, καθόλου!

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ