Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 13-Δεκ-2021 00:03

    Μπορεί να νιώθει ελεύθερος! Θα το πράξει;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ στις χθεσινές εκλογές του Κινήματος Αλλαγής, σηματοδοτεί πολύ περισσότερα πράγματα από το κύκνειο άσμα της ονομασίας του "συνασπισμού" κομμάτων, που είχε ιδρύσει η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά τον Μάρτιο του 2018.

    Κατ’ αρχήν, αυτή η συγκεκριμένη κάλπη οριοθετεί την πολιτική συνταξιοδότηση του Γιώργου Ανδρέα Παπανδρέου. Εάν τον ρωτήσετε, πιθανότατα θα αρνηθεί έντονα και με σθένος. Ακόμη πιθανότερο να είναι παρών στα ψηφοδέλτια του κόμματος στις επόμενες εκλογές. Και φυσικά να εκλεγεί εφόσον, ως πρώην πρωθυπουργός, δεν χρειάζεται σταυρούς αλλά μετρούν υπέρ του όλα τα ψηφοδέλτια στην συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια. Παρ’ όλα αυτά, η πορεία του στο πολιτικό προσκήνιο έχει ολοκληρωθεί. Το μόνο που του απομένει πλέον, είναι η επιλογή του τρόπου με τον οποίο θα αποχωρίσει και ουσιαστικά.

    Η στήλη εύχεται ειλικρινά και εκ βάθους καρδίας, η επιλογή αυτή να μην μοιάζει σε τίποτε με εκείνες που έκανε τις τελευταίες σαράντα πέντε ημέρες. Πολύ δε περισσότερο με αυτές της τελευταίας εβδομάδας. Διότι τότε το εν τοις πράγμασι τέλος της πολιτικής καριέρας του πρώην πρωθυπουργού, θα είναι ιλαροτραγικό, κανονική φαρσοκωμωδία.

    Ποιος ιθύνων νους στρατηγικής, έπεισε τον Γιώργο Παπανδρέου να ακολουθήσει στρατηγική ακραίας πόλωσης, μέσω ακόμη και προσωπικών υποθέσεων, είναι απορίας άξιο. Δυστυχώς, καθώς οι νίκες έχουν πολλούς πατέρες ενώ οι ήττες παραμένουν αιώνια ορφανές, δεν θα μάθουμε ποτέ το πρόσωπο.

    Άσχετα από αυτήν την πραγματικότητα πάντως, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον επιστημονικά, να γίνει γνωστή κάποτε η λογική με την οποία, ένας άνθρωπος γνωστός για την ευγενή, μετριοπαθή και άκρως συναινετική προσωπικότητα του, μετετράπηκε σε επιθετικό πολιτικό "μπουλντόγκ", που είχε βυθίσει τα δόντια του στις (υποτιθέμενες) αδυναμίες του αντιπάλου του και δεν εννοούσε να τις αφήσει μέχρι να τον κομματιάσει, για μια εβδομάδα. Πραγματικά η επιλογή αυτή δεν βγάζει κανένα επικοινωνιακό (ή άλλο) νόημα. 

    Οι αδυναμίες του κυρίου Ανδρουλάκη, ήταν οι εξής δύο: η ουσιαστική ανυπαρξία ευκρινών θέσεων σε όλα τα σημαντικά θέματα και η απουσία εμπειρίας σε ηγετικά πόστα, διαχρονικά και σε συνδυασμό με την απουσία του στελέχους στην Ευρωβουλή. Αυτές οι αδυναμίες θα έπρεπε να τονιστούν αλλά μόνο με τους γνωστούς ήπιους τόνους του Γιώργου Παπανδρέου, που μέχρι πρόσφατα φρόντιζε ν’ αφήνει τον ψηφοφόρο να καταλάβει τη σημασία των όσων έλεγε. Έστω με κάποιες "κορώνες" εάν δινόταν ευκαιρία...

    Αμ δε! Αντ’ αυτών, επελέγη από την πλευρά Παπανδρέου να θιγεί μόνο η δεύτερη! Και αυτή ακροποδητί και με μεγάλη προσοχή. Λες και μιλούσε για κάτι τοξικό για τον ίδιο. Λες και φοβόταν τη σύγκριση με την πραγματικά τεράστια δική του εμπειρία (πράγμα που καθόλου δεν αποκλείεται να είναι αλήθεια αλλά αποτελεί θέμα διερεύνησης από ψυχολόγο και όχι αναλυτή). Και να συνδυαστεί με μύρια όσα μπορούσαν να σκεφτούν, αλλά χωρίς καμία προηγούμενη δουλειά, να τα στηρίξουν. Οι κατηγορίες για ανάμειξη του κυρίου Ανδρουλάκη στο περιβόητο 4-2-1 του 2012, ενώ δεν ήταν Γενικός Γραμματέας του κόμματος, θα πρέπει να διδάσκονται στις σχολές πολιτικών επιστημών, ως παράδειγμα πολιτικής (και όχι μόνο) επιπολαιότητας και τεμπελιάς.

    Το αποτέλεσμα της σωρείας λαθών στρατηγικής, το είδαμε εχθές το βράδυ: ο Γιώργος Παπανδρέου, γιός και εγγονός πρωθυπουργών, υπέστη βαρύτατη ήττα, ισοπεδώθηκε πολιτικά, από το "πολιτικόν βρέφος" (αυτόν τον χαρακτηρισμό χρησιμοποιούσαν κάποιοι την τελευταία εβδομάδα) Νίκο Ανδρουλάκη. Ας πρόσεχαν.

    Ο τελευταίος, δεν μας έχει δείξει πολλές από τις σκέψεις του (τι πολλές; Σχεδόν καμία) για το μέλλον. Καλά θα κάνει, τις επόμενες ημέρες ν’ αρχίσει ν’ αποκαλύπτεται και να δείχνει ποιος πραγματικά είναι, σε τι στοχεύει και πως σκοπεύει να το επιτύχει. Έχει λάβει ουσιαστικά carte blanche για να το πράξει, από τον ισχυρότερο εντολοδόχο, την κομματική βάση. Και μπορεί να ξεκινήσει να χτίζει το νέο ΠΑΣΟΚ, χωρίς βαρίδια, χωρίς "γραμμάτια" ή άλλες δεσμεύσεις που μπορεί να τον εμπόδιζαν να υλοποιήσει σκέψεις του, εάν η διαφορά δεν ήταν τόσο μεγάλη και η εντολή τόσο καθαρή!

    Όμως, όσο ευχάριστο κι αν του είναι αυτό, θα πρέπει να ξέρει πως είναι άλλο τόσο επικίνδυνο. Διότι, εάν ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που τόσο έντονα έδειξε την διάθεση του για ένα νέο ξεκίνημα αντιληφθεί πως κοροϊδεύτηκε, θα γυρίσει ξανά την πλάτη του. Αυτή την φορά οριστικά.

    Αυτός όμως που θα θεωρηθεί υπεύθυνος, θα πληρώσει τίμημα βαρύ, ίσως και δυσανάλογο! 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ