Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 14-Ιουλ-2021 00:03

    Όχι άλλη οπισθοδρόμηση!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η απόφαση του ΣΤ’ τμήματος του Συμβουλίου Επικρατείας, με την οποία αναγνωρίζεται δικαίωμα 15λεπτου διαλείμματος για κάθε 2 ώρες εργασίας μπροστά σε οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή, προκάλεσε σάλο. Και δίκαια, μιας και είναι αναχρονιστική, στηριγμένη σε απηρχαιωμένα δεδομένα και απηχεί μόνο το γράμμα του νόμου και καθόλου το πνεύμα.

    Αυτό συμβαίνει διότι η νομοθεσία στην οποία στηρίχθηκε η απόφαση, παραμένει η ίδια, τα τελευταία 27 χρόνια. Διότι την νομική βάση της απόφασης, αποτελούν η Ευρωπαϊκή οδηγία 90/270/ΕΟΚ και το Προεδρικό Διάταγμα 398/1994. Αυτά φροντίζουν για "την ασφάλεια στην εργασία και την προστασία της υγείας των εργαζομένων" και σε αυτά στηρίχθηκε η απόφαση του ΣτΕ.

    Αλλά αυτά τα δύο νομικά κείμενα, δεν μπορούν να αφορούν την χρήση υπολογιστή! Όχι πλέον! Όχι εάν μιλάμε για τις εργασιακές συνθήκες που υπάρχουν στην χώρα την τελευταία δεκαπενταετία ή και εικοσαετία. Σε καμία περίπτωση και για καμία μορφή χρήσης Η/Υ, εάν μιλάμε για κανονική εργασία γραφείου (εξαιρούνται κάποιες ειδικές περιπτώσεις εργασίας σε εργαστήρια όπου υπάρχουν και ειδικά εργαλεία, ειδικές μηχανές, ειδικές οθόνες κ.λπ.). Οπωσδήποτε όχι, εφόσον μιλάμε για χρήση που αφορά απλή "ανάγνωση" σε οθόνη.

    Διότι, εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, οι οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών ούτε προκαλούν κάποια, έστω μικρή, οφθαλμολογική ή άλλη βλάβη, ούτε κουράζουν υπερβολικά. Όχι περισσότερο απ’ ό,τι θα κουραζόταν ο εργαζόμενος, εάν έγραφε για το ίδιο χρονικό διάστημα σε κάποιο τετράδιο, σημειωματάριο κ.λπ. Ή περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ασχολία απαιτεί συγκέντρωση του βλέμματος σε συγκεκριμένη επιφάνεια, για σημαντικό χρόνο. Όπως π.χ. όταν κάποιος κάθεται στο γραφείο του και κοιτά την οθόνη του smartphone του! Αν μ’ εννοείτε…

    Η αλήθεια είναι ότι οι πρώτες οθόνες "σωλήνα καθοδικών ακτίνων" (Cathode Ray Tube – CRT, κάτι σαν τις πρώτες τηλεοράσεις) έκρυβαν κινδύνους για την υγεία του χειριστή. Αλλά και πάλι, θα έπρεπε αυτός να μην τηρεί τις προδιαγραφές ασφαλείας (απόσταση από το monitor, συχνές διακοπές 2-5 λεπτών κ.λπ.), για να υπάρξουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτή η (απαράδεκτη) κατάσταση υπήρχε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν και άρχισαν να παράγονται οθόνες CRT με πολύ καλύτερη θωράκιση στους σωλήνες, μεγαλύτερες συχνότητες ανανέωσης της εικόνας, καλύτερες απεικονίσεις κ.ά. Πλέον κίνδυνος για την υγεία δεν υπήρχε, παρεκτός εάν ο εργαζόμενος περνούσε πολύ περισσότερο του οκταώρου χρόνο, καθισμένος… πίσω από την οθόνη και αγκαλιάζοντάς την.

    Βέβαια, εξακολουθούσε ακόμη να είναι πολύ κουραστικό να δουλεύεις μπροστά σε οθόνη επί πολλές ώρες και εκείνη την εποχή έγιναν πραγματικά εγκλήματα κατά των εργαζομένων που χρησιμοποιούσαν υπολογιστή. Όμως σιγά-σιγά, με την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας, τα πράγματα άλλαξαν.

    Εμφανίστηκαν νέες, απολύτως ασφαλείς τεχνολογίες απεικόνισης. Οι LCD (Liquid Crystal Display), η παραλλαγή τους TFT (Thin Film Transistor), αργότερα οι LED (Light Emitting Diode) και πλέον οι σύγχρονες IPS (Image Packaging System), Amoled και Super Amoled οθόνες, πλησιάζουν την φυσική απεικόνιση και την υλοποίηση των χρωμάτων, σε ποσοστά που ξεπερνούν το 90% ή και το 95%! 

    Φυσικά δεν παρουσιάζουν κανέναν απολύτως κίνδυνο για την υγεία των χρηστών τους ενώ, από πλευράς κούρασης, κουράζουν τον χρήστη λιγότερο απ’ ό,τι αυτό θα συνέβαινε εάν π.χ. η ίδια εργασία εκτελούνταν πάνω σε χαρτί και σε κάποιον κακοφωτισμένο χώρο! Αν μ’ εννοείτε και πάλι…

    Αυτή είναι η κατάσταση τεχνολογικά σήμερα. Χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής, μέσα από την εμπειρία δεκαετιών επαγγελματικής απασχόλησης με την πληροφορική και σχετικές σπουδές. 

    Οι σεβαστοί δικαστές του ΣΤ’ Τμήματος έλαβαν μία απόφαση στηριγμένοι σε μια παμπάλαια και εκτός πραγματικότητας νομοθεσία. Την οποία νομοθεσία, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την ποιότητα των Ελλήνων δικαστών και τον βαθμό ενημέρωσης που επιδιώκουν επί των θεμάτων που εξετάζουν, θεωρώ πιθανότατο να ήθελαν αλλά να μην μπορούσαν ν’ αποφύγουν την εφαρμογή της.

    Την απόφασή τους, το Ελληνικό δημόσιο οφείλει να την εφαρμόσει. Πρόκειται για τελεσίδικη απόφαση και η νομιμότητα το απαιτεί! Απαρέγκλιτα! Για την μία και μόνη περίπτωση που εκδικάστηκε. Ταυτόχρονα, όμως, η Ελληνική Πολιτεία έχει απόλυτη υποχρέωση, απέναντι σε όλους τους φορολογούμενους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να κάνει τα πάντα για ν’ αλλάξει αυτή η απαράδεκτη και αναχρονιστική υφιστάμενη νομοθεσία.

    Ειδικά για την Ελλάδα, το τελευταίο πράγμα που έχει ανάγκη, είναι η κατασπατάληση του ενός τετάρτου, του ήδη λίγου πραγματικού χρόνου παραγωγικότητας. Πολύ δε περισσότερο όταν αυτό θα γίνει για να μπορούν κάποιοι να ξεκουράζονται από το… ξεθέωμα στην… πασιέντζα και τον… ναρκαλιευτή! Αν μ’ εννοείτε, πάντα…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr
    Twitter: Petros Lazos
    Facebook: Peter Lazos
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ