Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 12-Ιουλ-2021 00:03

    Δύο ιστορίες μεγαλοφυΐας!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Πριν το 1922, η διάγνωση ασθενή με διαβήτη ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Στην καλύτερη περίπτωση ο πάσχων ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει μία "δίαιτα πείνας" (starvation diet) που οδηγούσε σε εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα ζωής και, τελικά, σε πρόωρο θάνατο.

    Τον Ιανουάριο του 1922 όμως, η μοίρα των διαβητικών του πλανήτη (σήμερα περί τα 350 εκατομμύρια, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας) έμελλε ν’ αλλάξει οριστικά, ριζικά και διά παντός. Θα μπορούσαν πλέον να ζουν απολύτως φυσιολογικές ζωές. 

    Τι είχε συμβεί, που μετέτρεψε τη ζωή τους από Κόλαση σε Παράδεισο; 

    Λιγότερα από 2 χρόνια πριν, στο τέλος του 1920, ένας Καναδός γιατρός ο Dr. Frederick Banting, είχε την ιδέα ότι θα μπορούσε να εξαγάγει από το πάγκρεας κάποιο "παράγωγο προϊόν", το οποίο θα ανέστρεφε τα συμπτώματα του διαβήτη. Ο Μπάντινγκ εμπνεύστηκε  από τους Γερμανούς Oscar Minkowski και Joseph von Murring οι οποίοι, 30 χρόνια νωρίτερα το 1889, είχαν ανακαλύψει πως το πάγκρεας είναι ο ρυθμιστής της γλυκόζης στον οργανισμό. Η ανακάλυψη αυτή όμως, δεν είχε προχωρήσει περισσότερο…

    Ο Dr. Banting κατόρθωσε, ύστερα από λιγότερους των 18 μήνες, με τη συμπαράσταση του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τορόντο John Macleod και τη βοήθεια του Charles Best αρχικά και του βιοχημικού James Collip αργότερα, να δώσει ελπίδα μέλλοντος στους διαβητικούς και να σώσει εκατομμύρια ζωές. Ο πρώτος άνθρωπος που δέχθηκε θεραπεία ινσουλίνης ήταν ο δεκατετράχρονος διαβητικός Leonard Thomson και ακολούθησαν εκατοντάδες εκατομμύρια, ίσως και δισεκατομμύρια μέχρι σήμερα. Μέσα σε κάποιους μήνες. 

    Κανείς δεν τον αμφισβήτησε, κανείς δεν τον κατηγόρησε ότι θέλει να υποδουλώσει "το ελεύθερο πνεύμα" και κανείς δεν καπηλεύτηκε την ανακάλυψή του. Αντίθετα αυτός και ο καθηγητής Μακλάουντ τιμήθηκαν με βραβείο Νόμπελ το 1923.

    Αλλά τότε δεν υπήρχε Facebook, Twitter και άλλα social media! Ας είναι… 

    Προχωρούμε τον χρόνο καμιά εβδομηνταριά χρόνια μπροστά και βρισκόμαστε στην Πενσυλβάνια των αρχών της δεκαετίας του ‘90. Στα γραφεία και τα εργαστήρια του εκεί πανεπιστημίου, η μετανάστρια βιοχημικός Katalin Karikó, κόρη χασάπη από την κομμουνιστική Ουγγαρία, πασχίζει να πείσει ακαδημαϊκούς, πάτρωνες της επιστήμης και χορηγούς,  ότι οι ιδέες της για χρήση του RNA ως "αγγελιαφόρου" για την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού μας συστήματος, ήταν το μέλλον. 

    Θα δώσει πολλές μάχες! Άλλοτε θα τα καταφέρει και άλλοτε όχι! Κάμποσες φορές θα βρεθεί στα όρια να θεωρηθεί παρίας της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά θα επιμείνει και θα συνεχίσει την προσπάθεια. 

    Το 1997 θα γνωρίσει τον νεοαφιχθέντα στο πανεπιστήμιο της Pennsylvania, καθηγητή ανοσολογίας Drew Weissman και θα δουλέψουν μαζί πάνω στην τεχνολογία, που σήμερα γνωρίζουμε ως "messenger RNA" (mRNA). Τα αποτελέσματα όμως θ’ αργήσουν. Οι πρώτες δημοσιεύσεις θα γίνουν το 2005 και η τεχνολογία θα γίνει ευρέως αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα μετά το 2008. Όταν ο κρατικός φορέας-ομπρέλα των ΗΠΑ που ασχολείται με την επιστημονική έρευνα θεμάτων υγείας, το περιβόητο National Institute of Health (NIH), θα αρχίσει να διεξαγάγει έρευνες για διάφορα εμβόλια (AIDS, πολλά είδη καρκίνου, Ebola κ.ά.). Έρευνα στηριγμένη και στην συγκεκριμένη τεχνολογία. Επικεφαλής μάλιστα του συγκεκριμένου τομέα στο ΝΙΗ, είναι ο Έλληνας Δρ. Γιώργος Παυλάκης, που τα τελευταία δύο χρόνια έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό, από τις συνεντεύξεις του για την CoViD-19. Επίσης, κάτω από την "σκέπη" του ΝΙΗ υπάγεται και το πασίγνωστο CDC (Centers for Disease Control and Prevention) που τα τελευταία 37 χρόνια διοικεί ο, επίσης πασίγνωστος πλέον, Dr.  Anthony Fauci.

    Η Δρ. Κάρικο είναι σήμερα επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, ενώ από το 2013 εργάζεται ως επικεφαλής των ερευνών στα εργαστήρια της γερμανικής BioNTech, στην Μασαχουσέτη. Από το 2019 είναι ανώτερη αντιπρόεδρος (Senior Vice President) με εξαιρετικά διευρυμένες αρμοδιότητες στην έρευνα mRNA, αλλά εξακολουθεί να περνά μεγάλο μέρος του χρόνου της, καθισμένη στον πάγκο του εργαστηρίου.

    Η BioNTech είναι η εταιρεία που ίδρυσαν ο Ugur Sahin με την σύζυγό του Ozlem Tureci και τον Αυστριακό Christoph Huber και η οποία, σε συνεργασία με την πολυεθνική Pfizer, παράγει το ένα από τα 2 εγκεκριμένα εμβόλια mRNA κατά του SARS-CoV-2. Το δεύτερο, αυτό της εταιρείας Moderna, επίσης στηρίζεται πάνω στις πατέντες messenger RNA που πρώτοι κατοχύρωσαν Karikó και Weissman (αλλά πλέον ανήκουν αλλού).

    Θεωρείται βέβαιο πως η Dr. Karikó και ο καθηγητής Weissman θα τιμηθούν με βραβείο Νόμπελ, τα αμέσως επόμενα χρόνια.

    Κανείς από όλους τους παραπάνω αναφερόμενους επιστήμονες, δεν πήρε ποτέ χρήματα, για ν’ αλλάξει τα όσα έλεγε στις δημοσιεύσεις του και υποστήριζε με την έρευνά του, μέχρι τότε! Ούτε ισχυρίστηκε ποτέ πως έχει επιτύχει επιστημονικά αποτελέσματα, τα οποία ούτε ελέγχθηκαν, ούτε δημοσιεύθηκαν, ούτε αποδείχθηκαν με κάποιο επιστημονικό τρόπο ποτέ.
    Όλα τα υπόλοιπα, αφήνονται στην κρίση σας!

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr
    Twitter: Petros Lazos
    Facebook: Peter Lazos

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ