Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 25-Ιαν-2021 00:03

    Θέλουμε μια κοινωνία που δικαιώνει εγκληματίες;

    Θέλουμε μια κοινωνία που δικαιώνει εγκληματίες;
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η Ελλάδα γιορτάζει φέτος τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης που την απελευθέρωσε από τον Οθωμανικό ζυγό και την κατέστησε ελεύθερο κράτος.

    Θα περίμενε κανείς πως ένα κράτος που ανήκει στην Ευρώπη και στο οποίο κάποτε γεννήθηκε η Δημοκρατία και άνθησε ο κλασικός πολιτισμός, ύστερα από 400 χρόνια Οθωμανικής κατοχής, θα εκμεταλλευόταν τα επόμενα 200 για να "φύγει μπροστά", να βρεθεί στην πρώτη γραμμή. Εκεί όπου βρίσκονται τα κράτη στα οποία οι κανόνες Δικαίου ισχύουν για όλους τους πολίτες, εκεί όπου φιγουράρουν όλες οι σύγχρονες Δημοκρατίες ανεξάρτητα αριθμού πληθυσμού, έκτασης κ.λπ. 

    Ίσως βρεθούν κάποιοι που θα ισχυριστούν ότι η Ελλάδα τα έχει καταφέρει αλλά, δυστυχώς για όσους ζούμε εδώ, αυτό απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα. Η οποία δυστυχώς δείχνει ότι, ενώ π.χ. η Ελλάδα έχει κάνει άλματα προόδου ως προς το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, υπάρχουν πεδία στα οποία, αντί για πρόοδο, βλέπουμε καθαρή οπισθοδρόμηση.

    Δεν είναι δυνατόν να σκεφτεί κάποιος έναν διαφορετικό προσδιορισμό, για την πορεία μίας κοινωνίας της οποίας μέλη ζητούν επιείκεια για αμετανόητους, τελεσίδικα καταδικασμένους δολοφόνους. Διότι αυτό ακριβώς συνέβη όταν, 15 εξέχοντα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, του δεύτερου μεγαλύτερου κατά τεκμήριο πολιτικού κόμματος, μεταξύ αυτών και βουλευτές του, υπέγραψαν κείμενο με το οποίο υποστήριζαν αιτήματα του καταδικασμένου πολλαπλά σε ισόβια για 11 δολοφονίες, εκρήξεις και συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση 17Ν, Δημήτρη Κουφοντίνα. Το δε γεγονός αυτό έγινε έτι αποκρουστικότερο, όταν τον ίδιο δρόμο με την ομάδα των διακεκριμένων πολιτικών στελεχών, ακολούθησαν μετά από λίγες ώρες 68 ακαδημαϊκοί δάσκαλοί, με παρόμοιο κείμενο. 

    Εξήντα οκτώ άνθρωποι του πνεύματος και της επιστήμης, συν δεκαπέντε γνωστοί πολιτικοί, ογδόντα τρεις επιφανείς Έλληνες πολίτες, εκφράστηκαν υπέρ ενός κατά συρροή δολοφόνου, ο οποίος δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων του, ο οποίος δεν εκδήλωσε ποτέ καμία μεταμέλεια για τις αποτρόπαιες πράξεις του και ο οποίος κάποτε, πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό νωρίτερα του δέοντος, επειδή "βιαζόταν να μην χάσει το πλοίο για τις διακοπές του"! Χωρίς να τον απασχολήσουν ούτε δευτερόλεπτο οι συνέπειες! Που ήταν ο θάνατος ενός αθώου  εικοσάχρονου που πήγαινε στη δουλειά του, αντί του προκαθορισμένου στόχου του που παρέμεινε ανέγγιχτος!

    Όλοι αυτοί μαζί με κάμποσους άλλους, όπως π.χ. αυτούς που ανέβασαν στο Πανεπιστήμιο Πειραιά πανό με ειρωνικά και προκλητικά συνθήματα-ερωτήσεις σε συγγενείς θυμάτων του φονιά, είναι άνθρωποι που ζουν αναμεσά μας. Μέλη του κοινωνικού περίγυρου του καθένα μας και, πολλές φορές, συνεργάτες, γνωστοί ή και φίλοι μας. 

    Δεν μπορώ να γνωρίζω (αν και φαντάζομαι) πως απέκτησαν τις συγκεκριμένες θέσεις και απόψεις, οι κυρίες και οι κύριοι αυτοί. Αλλά, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, αυτό δεν με απασχολεί. Δεν είναι το σημαντικότερο. Αυτό που μετρά, το κρισιμότερο για μία ελεύθερη χώρα, για μια Δυτική αστική Δημοκρατία, είναι ότι τους επιτρέπεται να τις έχουν, χωρίς καμία συνέπεια! Στο όνομα μιας δήθεν Δημοκρατικής ελευθερίας, κάποιοι μπορούν να συμπαρίστανται σε αμετανόητους φονιάδες και η κοινωνία το επιτρέπει, μετατρέποντας την Δημοκρατία, σε πλήρη ασυδοσία.

    Όσο παραμένουμε αδιάφοροι σε αυτήν την νοοτροπία, όσο επιτρέπουμε την δικαίωση εγκληματιών, όσες εορταστικές εκδηλώσεις και εάν γίνουν, όσοι πανηγυρικοί και εάν εκφωνηθούν, πραγματικός λόγος εορτασμού δεν θα υπάρχει._
    Μείνετε υγιείς και ασφαλείς! 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ