Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 16-Δεκ-2020 00:03

    Τι οικονομία θέλουμε;

    Τι οικονομία θέλουμε;
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Πέρυσι τέτοια εποχή, ξεκινούσε από τα βάθη της Κίνας μια περιπέτεια η οποία έμελλε να  εξελιχθεί σε ένα τεράστιο πρόβλημα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πανδημία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μια θεομηνία που χτύπησε ξαφνικά και βίαια, ολόκληρο τον πλανήτη.

    Υγεία και οικονομία δέχτηκαν και συνεχίζουν να δέχονται τρομακτικής έντασης πλήγματα, σε παγκόσμια κλίμακα. Δυστυχώς, ούτε όλες οι χώρες βρίσκονταν σε εύρωστη κατάσταση όταν έπεσε η πρώτη τσεκουριά, ούτε όλες κατόρθωσαν ν’ αντιμετωπίσουν το κακό, με την ίδια επιτυχία.

    Οι παράγοντες που θα καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα, πολλοί και εξαιρετικά περίπλοκοι. Από το επίπεδο του Εθνικού Συστήματος Υγείας κάθε χώρας, μέχρι τη νοοτροπία των τοπικών κοινωνιών και την ποιότητα των ηγετών της τη δεδομένη στιγμή, έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν τεράστιο ρόλο στον προσδιορισμό του τελικού απολογισμού. 

    Ειδικά για την Ελλάδα, ελάχιστοι περίμεναν θετική πορεία. H πρόσφατη διευθέτηση της κρίσης χρέους, η υπερβολικά μεγάλη εξάρτηση της οικονομίας από τις τουριστικές υπηρεσίες, το παραμελημένο ΕΣΥ και ένα σύνολο από άλυτα διαρθρωτικά προβλήματα, δεν προδιέθεταν κανέναν λογικό για θετική πορεία απέναντι στον SARS-CoV-2. 

    Παρ’ όλα αυτά σήμερα, δέκα μήνες σχεδόν από την ανίχνευση του πρώτου κρούσματος στη χώρα (21/2), ακόμη και ο πλέον κακόπιστος οφείλει να παραδεχτεί πως εύκολα τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν πάει πολύ χειρότερα. Ειδικά εάν τα έως τώρα αποτελέσματα, συγκριθούν με αυτά άλλων χωρών, με παρεμφερή αριθμητικά μεγέθη, αλλά θεωρούμενες "πιο σοβαρές", με μεγαλύτερο κύρος κ.ο.κ. Με όλα τα (τραγικά σε ορισμένες περιπτώσεις) λάθη, τις εξαιρετικά επηρεασμένες από πολιτικά κριτήρια αποφάσεις και την εμφανέστατη ανεπάρκεια ορισμένων για τις θέσεις που κατέχουν, οι απώλειες και τα κρούσματα κρίνονται πως βρίσκονται μέσα στ’ αναμενόμενα πλαίσια. Τουλάχιστον έως τώρα...

    Διότι ναι μεν όλοι ξέρουμε ότι, μετά τις πρώτες εγκρίσεις εμβολίων, η πανδημία θα νικηθεί και θα επανέλθουμε σε κάποιου είδους κανονικότητα, αλλά κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πότε ακριβώς θα τελειώσει η πολλαπλή κρίση. Και μια από τις ελάχιστες βεβαιότητες σ’ αυτήν τη ζωή είναι πως το τέλος των βασάνων μας από την CoViD-19, βρίσκεται αρκετούς μήνες μακριά. Πόσους, άγνωστο αλλά σίγουρα κάμποσους...

    Το ζητούμενο είναι αυτοί οι μήνες, να αποδειχθούν το μέρος εκείνο της κρίσης που μετατράπηκε σ’ ευκαιρία. Αφενός ελαχιστοποιώντας απώλειες και μελλοντικά προβλήματα, αφετέρου αφιερώνοντας ένα μεγάλο μέρος αυτού του χρόνου σε επαναπροσδιορισμό στους τρόπους με τους οποίους γίνονταν μέχρι τώρα τα περισσότερα πράγματα. 

    Με πρώτο και καλύτερο τον τρόπο με τον οποίο είναι διαρθρωμένη, "κτισμένη" αν θέλετε, η ελληνική οικονομία. Διότι, όσο και αν δεν αρέσει κι ενοχλεί, κάτω από ένα αστραφτερό λούστρο που παρατηρείται σ’ ένα μεγάλο μέρος της, υπάρχει κενότητα, υπάρχει χάος. Αδιάψευστος μάρτυρας το πόσο ερασιτεχνικά αντιμετωπίστηκαν τα προβλήματα που προκλήθηκαν στην άσκηση οικονομικής δραστηριότητας. 

    Χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις υποχρεώθηκαν να κατεβάσουν ρολά χωρίς να διαθέτουν δευτερεύοντα κανάλια πώλησης και παροχής υπηρεσιών, με αποτέλεσμα ένα σημαντικότατο μέρος τους να μην μπορέσει να ανοίξει ξανά. Εξ αιτίας ιδεοληψιών και μόνο. Ακόμη και γιγαντιαίες  αλυσίδες "κατέβασαν ρολά", ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό των παικτών που θα ανέμενε κανείς να ωφεληθούν σημαντικά από την κρίση, κατέληξε επιχειρησιακά ημιπαράλυτο επειδή δεν είχε προχωρήσει σε εύστοχες προβλέψεις ή διότι δεν θέλησε  να κάνει τις απαιτούμενες επενδύσεις, όταν έπρεπε.

    Ολόκληρη η ελληνική οικονομία χρειάζεται να συζητήσει για το μέλλον της. Χωρίς προκαταλήψεις, ιδεοληψίες και προσκόλληση στους τρόπους και τις μεθόδους πριν την CoViD. Το πόρισμα Πισσαρίδη και το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Προσαρμογής, αποτελούν το πρώτο σκαρίφημα, το πρώτο master plan. Απαιτούνται πολλά περισσότερα, έως ότου μπορέσουμε να πούμε με βεβαιότητα πως ξέρουμε προς τα που πηγαίνουμε, με μία σχετική σιγουριά ότι θα φτάσουμε εκεί και πως θα φτάσουμε με τον τρόπο και στον χρόνο που θέλουμε, εμείς.

    Αυτή είναι μια διαδικασία η οποία είναι απαραίτητο να γίνει και να γίνει με την μέγιστη δυνατή συμμετοχή. Διαφορετικά η πανδημία δεν θ’ αποδειχθεί τίποτε περισσότερο από μία ακόμη κρίση, στην μακρόχρονη ιστορία κρίσεων της Ελλάδας…

    Μείνετε υγιείς και ασφαλείς.

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ