Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 27-Νοε-2020 00:03

    O mama Mαραντόνα

    O mama Mαραντόνα
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Δεν ξέρω εάν η 25η Νοεμβρίου θεωρούνταν ποτέ μια καλή ημέρα για το ποδόσφαιρο ή τον αθλητισμό γενικότερα. Το βέβαιο πάντως είναι πως, πολύ δύσκολα θα της αποδοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός στο μέλλον.

    Στις 25 Νοεμβρίου του 2005 σε ηλικία 60 ετών, έφυγε από την ζωή το πιο ταλαντούχο (κατά γενική παραδοχή, ακόμη κι από τα υπόλοιπα μέλη τον Sir Bobby Charlton και τον Dennis Law) εκ των 3 μελών της θρυλικής United Trinity ("Ενωμένης Τριάδας") της Manchester United, ο George Best. Το Αγόρι του Μπέλφαστ, μία από τις πλέον ανατρεπτικές προσωπικότητες του αθλητισμού στην ιστορία, είχε αποκληθεί από τον μεγάλο Pelé, "ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο"!

    Προχθές, ακριβώς 15 χρόνια μετά και στην ίδια ηλικία με τον Bestie, αποφάσισε να μας αποχαιρετήσει το Χέρι του Θεού, ο Diego Armando Maradona Franco. Αυτός που πολλοί θεωρούν ως τον καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

    Αλλά κάνουν, μεγάλο λάθος.

    Απλούστατα, διότι δεν τίθεται θέμα για τον "καλύτερο όλων των εποχών". Σε κανέναν άθλημα. Η απονομή ενός τέτοιου "απόλυτου" τίτλου, μπορεί να γίνει μόνο μετά από ζωντανή και κατά μέτωπο σύγκριση, σε όλα τα πεδία. Κάτι που βέβαια δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Με μοναδική ίσως εξαίρεση την περίπτωση του Michael Jordan και του  Earvin "Magic" Johnson στο μπάσκετ, των οποίων οι καριέρες είχαν κάποια χρονική επικάλυψη, περίπτωση όπου όμως η ερώτηση έχει απαντηθεί από τον ίδιο τον playmaker των Lakers και της Dream Team με την δημόσια αποδοχή της υπεροχής του Air, είναι ανθρωπίνως αδύνατο να μπορέσει να δει αντιμέτωπους στο ίδιο γήπεδο π.χ. τον "El Pibe d’ Oro" και τον Lio Messi, με τον οποίο κάποιοι τον συγκρίνουν…

    Κάποιοι θεωρούν πως θα μπορούσε να υπάρξει μία σύγκριση, στηριγμένη στα τρόπαια, στα τέρματα κ.ο.κ., που σημείωσε ο καθένας από τους "προτεινόμενους". Κάτι που βέβαια θα ήταν άδικο για όλους μιας και δεν είναι όλες οι εποχές και οι δυναμικότητες των αντιπάλων ίδιες. Από πάρα πολλές πλευρές...

    Αλλά ακόμη και εάν το δεχτούμε ως ένα μέτρο αντιπαραβολής, η αβάσταχτα βαριά σκιά του Edson Arantes do Nascimento των 3 παγκόσμιων τίτλων, των άπειρων τροπαίων και των περισσότερων από 1.000 γκολ, δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση. Και επαναλαμβάνω πως είναι άδικη ούτως ή άλλως. Για τον απλούστατο λόγο ότι π.χ.  ο μεγάλος Pelé, ποτέ δεν αντιμετώπισε αντίπαλο σαν τον Andoni Goikoetxea, που διέλυσε το πόδι του Dieguito. Και όχι διότι δεν υπήρχαν στην εποχή του, "δρεπανηφόρα" ικανά να φέρουν σε πέρας την αποστολή. Ίσα ίσα! Για παράδειγμα, στον τελικό του Μεξικού το 1970 η Βραζιλία αντιμετώπισε την Ιταλία των Αλπερτόζι, Μπούρνιτς,  Φακέτι, και Μπονινσένια (και Ρίβα και Ματσόλα), διαποτισμένη και "εκπαιδευμένη" με την φιλοσοφία παιχνιδιού του Helenio Herrera, εφευρέτη του κατενάτσιο με το μότο "Ή η μπάλα θα περάσει ή ο παίκτης. Και τα δύο αποκλείεται". Παρόλα αυτά, στο Στάδιο Αζτέκα δεν άνοιξε ρουθούνι, παρ’ ότι αυτή η ομάδα ηττήθηκε με 4-1! 

    Το "Βάσκικο Τσεκούρι" έσπασε τον αστράγαλο του Ντιέγκο στις αρχές της σαιζόν 83-84, βγάζοντας τον εκτός γηπέδων επί τρίμηνο! Και προσπάθησε ξανά να τον χτυπήσει, στο ίδιο ακριβώς πόδι και σημείο, στο τέλος της σαιζόν κατά την διάρκεια του τελικού Κυπέλου Ισπανίας. Γεγονός που οδήγησε σε γενική σύρραξη των δύο ομάδων και σήμανε το τέλος της καριέρας του Dieguito, στην Βαρκελώνη!
    Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλες νοοτροπίες. Δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση… 

    Κάποιοι θέλουν να συγκρίνουν τα προσόντα ηγεσίας. Επίσης μέγα σφάλμα. Διότι, ναι το Χέρι του Θεού "σημείωσε το ομορφότερο τέρμα στην ιστορία του ποδοσφαίρου" και οδήγησε "ένα τσούρμο ρέμπελους που κλωτσούσαν μια μπάλα μαζί με 3-4 μέτριους ποδοσφαιριστές" στην κορυφή του κόσμου και αξίζει μεγάλης αναγνώρισης και δόξας για αυτό το κατόρθωμα.

    Όμως το "Μαύρο Διαμάντι" το έπραξε δύο φορές (το 1958 θεωρείται πως δεν είχε ηγετικό ρόλο, λόγω ηλικίας), έχοντας δίπλα του προσωπικότητες (και όχι απλά καλούς παίκτες) όπως οι Ντιντί, Γκαρίντσα, Τζάλμα Σάντος, Ζέρσον, Τοστάο, Ριβελίνο, Κάρλος Αλμπέρτο και κάμποσους ακόμη. Όλοι αυτοί πιθανότατα έκαναν το έργο του ευκολότερο, αλλά αυτό μπορούσε να γίνει μόνο εφόσον αναγνώριζαν σε αυτόν, τον ηγέτη που είχε την ικανότητα να τους οδηγήσει στην νίκη. Κι όταν σε αναγνωρίζουν ως καλύτερό τους στο γήπεδο και σ’ ακολουθούν π.χ. ο γιατρός, ημίτυφλος  αλλά και "μόνιμος" στην εθνική Βραζιλίας Τοστάο (σταμάτησε στα 27 του το ποδόσφαιρο λόγω των προβλημάτων όρασης, πήρε το πτυχίο αλλά προτίμησε την δημοσιογραφία τελικά) ή "ο ταχυδακτυλουργός της μπάλας" Ριβελίνο, κάτι κάνεις σωστά και σαν παίκτης και σαν ηγέτης…

    Παρ’ όλα αυτά, οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Και αλλάζουν συνεχώς, χωρίς να  παρέχουν κανενός είδους δυνατότητα, να χαρακτηριστεί κάποιος ως G.O.A.T. (Greater Of All Time). Οι αριθμοί λένε πως είναι ο Πελέ, αλλά αν οι συνθήκες και η εποχή του καθενός ήταν διαφορετικές, τότε πιθανόν να ήταν και αντίστροφοι οι αριθμοί.

    Ο Diego Maradona, θα μείνει αθάνατος για άλλο λόγο και όχι γιατί κάποιος θα βρει τρόπο ν’ αποδείξει πως ήταν ο καλύτερος μέσα στις τέσσερεις γραμμές του γηπέδου. Το Χρυσό Βρέφος θα το θυμόμαστε οι πάντες γιατί π.χ.  είναι ο μοναδικός άνθρωπος που κατόρθωσε  να ενώσει τους οπαδούς της αγαπημένης του Boca Juniors με τους "θανάσιμους εχθρούς" της  River Plate, κάνοντάς τους να κλαίνε αγκαλιασμένοι μπροστά στο φέρετρό του!

    Ναι, ο Ντιεγκίτο δεν πρέπει ποτέ ν’ αποτελέσει παράδειγμα για τα παιδιά ή όποιον άλλον στην κοινωνία. Οι καταχρήσεις και οι ακραίες αντιδράσεις μπροστά στο βαρύ φορτίο του πλούτου, της δόξας και της φήμης, τον σκότωσαν (όπως και τον Smiley Georgie) και δεν επιτρέπουν να γίνει ποτέ υπόδειγμα και παράδειγμα αθλητή. 

    Όμως ο ίδιος άνθρωπος που π.χ. έπαιξε ποδόσφαιρο σε προαύλιο φυλακής (La Catedral) για χατίρι του Pablo "El Padrino”Escobar” ή έστησε ολόκληρο το Scudetto για τα εκατομμύρια του Cavaliere, πλήρωσε ένα αμύθητο ποσό σε ασφάλιστρα (η διοίκηση της Νάπολη δεν έδινε άδεια και δεν ανελάμβανε τα έξοδα), ώστε να παίξει όλη η ομάδα φιλικό παιχνίδι, για να συγκεντρωθούν τα χρήματα για την δύσκολη και με κίνδυνο ζωής εγχείρηση, ενός νεαρού Ναπολιτάνου. Ενώ μπορούσε απλά να καλύψει τα έξοδα (πολύ μικρότερο ποσό απ’ όσα έδωσε γι’ ασφάλιστρα των ποδιών των συμπαικτών του), προτίμησε να μην πειθαρχήσει και να δώσει απέραντη χαρά σ’ ένα παιδί που μπορεί να μην ζούσε μερικές ημέρες μετά.

    Αυτός ήταν ο Dieghito, αυτό ήταν το κοινωνικό φαινόμενο, που θα παραμείνει αθάνατο, που πάντα θα θυμόμαστε τραγουδώντας:

    Ο mama, mama, mama, mama, 

    ho visto Maradona! 


    Μείνετε υγιείς και ασφαλείς.

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων