Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 12-Νοε-2020 00:04

    Το όραμα της συνέχειας

    Το όραμα της συνέχειας
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Βρισκόμαστε πια για τα καλά στο δεύτερο κύμα της πανδημίας και κάθε μέρα δείχνει (πολύ) χειρότερη από την προηγούμενη. Παρόλο όμως, που τα "ρεκόρ" κρουσμάτων, διασωληνωμένων και νεκρών, μεγαλώνουν καθημερινά, η ημέρα που η θεομηνία θα τελειώσει, δεν είναι μακριά.

    Πρόκειται για μία απόλυτη πραγματικότητα της ζωής. Όλες οι καταστάσεις τόσο οι καλές, όσο και οι κακές, κάποτε τελειώνουν. Στην περίπτωση της CoViD-19, με βάση τα όσα ξέρουμε για τα υπό εξέταση εμβόλια, το τέλος θα έρθει κάποια στιγμή προς το δεύτερο μισό του Α’ εξαμήνου 2021.

    Όμως ο κόσμος που θα αντικρίσουν όλοι, εκείνο το πρωινό όπου δεν θα χρειαστεί να ανησυχούν για τον κορονοϊό, θα είναι εντελώς και απόλυτα διαφορετικός, από εκείνον που όλοι γνωρίζαμε, μέχρι τα τέλη του 2019. 

    Κανείς δεν διαθέτει κρυστάλλινη σφαίρα, ώστε να διακρίνει με βεβαιότητα εάν αυτός ο κόσμος θα είναι καλύτερος ή χειρότερος, όλοι όμως μπορούν να είναι σίγουροι ότι θα είναι πολύ διαφορετικός. Το δε σοκ που θα προκληθεί, θα είναι αντιστοίχως ανάλογο των αλλαγών που θα πραγματωθούν.

    Πολλοί υποτιμούν τη σημασία και τις συνέπειες αυτών των αλλαγών και του σοκ που θα επιφέρουν. Θεωρούν πως η προσαρμογή θα είναι εύκολη και απλή, κάτι σαν την αλλαγή της γκαρνταρόμπας, από χειμερινή σε ανοιξιάτική/καλοκαιρινή. Μακάρι να ήταν...

    Οι στροφές και οι αλλαγές που συντελούνται βήμα-βήμα, σχεδόν καθημερινά, δεν γίνονται ευρέως αντιληπτές (λόγω ταχύτητας υλοποίησης κυρίως) αλλά συμβαίνουν και αλλάζουν την καθημερινότητά μας συθέμελα. Όταν θα έρθει η ώρα που θα εμφανιστεί η εικόνα ολοκληρωμένη, η συνειδητοποίηση θα συνταράξει βαθιά τους περισσοτέρους. Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να συνειδητοποιείς πως πλέον ζεις σ’ έναν κόσμο ο οποίος είναι συνέχεια αυτού που γνώριζες τόσο καλά, αλλά δεν έχει καμία σχεδόν σχέση μαζί του.

    Για να γίνει η μετάβαση ομαλά, χωρίς "θύματα" ή ζημίες, θα πρέπει να υπάρξει (σοβαρή) προετοιμασία. Σήμερα βρισκόμαστε στις πρώτες "στιγμές" της 4ης βιομηχανικής επανάσταση. Όταν όμως εκλείψει ο κίνδυνος του ιού, η ανθρωπότητα θα βρεθεί στο επίκεντρο του τυφώνα που ήδη έχει αρχίσει αυτή να δημιουργεί. Ο ιός σήμερα, απασχολεί και απορροφά, τεράστιους πόρους και μέσα. Όταν αυτά στραφούν στην πρόοδο και την τεχνολογική εξέλιξη, η επιτάχυνση των γεγονότων θα είναι τρομακτική.

    Χρειάζεται λοιπόν σοβαρός σχεδιασμός, και προετοιμασία, τα οποία χρειάζεται να ξεκινήσουν πολύ πριν έρθει η πρώτη ημέρα "χωρίς κορονοϊό" (sic, σχήμα λόγου).

    To πρώτο βήμα μιας τέτοιας διαδικασίας, είναι πάντα η σύλληψη του οράματος της προσπάθειας. Χρειάζεται να γίνει ορατός και να προσδιοριστεί εξαρχής, ο προορισμός. Διαφορετικά το ταξίδι θα είναι ανερμάτιστο και θα καταλήξει σ’ επιτυχία, μόνο λόγω τύχης. Κάτι που ομολογουμένως, έχει συμβεί κατ’ επανάληψη. Χωρίς συνέπειες, μάλιστα! Ή τουλάχιστον αυτό νομίζουν πολλοί. Όλοι εκείνοι που π.χ., πιστεύουν ότι την δεκαετή κρίση που τυράννησε την Ελλάδα από το 2008, την προκάλεσαν τα Μνημόνια, που ήρθαν το 2010.

    Όμως η συγκυρία και οι προεκτάσεις της παραείναι σημαντικά, για ν’ αφεθούν στην τύχη. Χρειάζεται άπαντες ν’ αναλογιστούν προς τα που, και με ποιον τρόπο (χονδρικά) θέλουν να πορευτούν, μετά το τέλος της πανδημίας. Η διαδικασία δε, θα πρέπει να γίνει σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα:

    Α. Παγκόσμιο όπου, προφανώς λόγω μεγεθών και τεχνικών δυσκολιών, οι στόχοι θα τεθούν γενικά, αόριστα και συγκυριακά
    Β. Εθνικό, όπου η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και να διαρκέσει όσο χρειαστεί για να συνειδητοποιήσουν όλοι το αναπόφευκτο των επερχομένων και την αναγκαιότητα αλλαγής
    Γ. Σε τοπικό, όπου θα προσδιοριστούν τα μικρότερα αλλά και πολύ σημαντικά βήματα και
    Δ. Σε προσωπικό, όπου ο καθένας θα χρειαστεί να αναπροσδιορίσει το τρόπο με τον οποίο τοποθετείται μέσα σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς της ζωής.

    Αν αυτά τα βήματα δεν πραγματοποιηθούν και δεν υπάρξει η αναγκαία συνειδητοποίηση, ο κίνδυνος είναι ένας και μοναδικός: η μόνιμη παραμονή στο παρελθόν. Όποια χώρα, όποιος τόπος και όποια άτομα, αποφασίσουν να μην συμμετάσχουν στην διαδικασία αρχικά σχηματισμού και κατόπιν υλοποίησης του (όποιου) οράματος, ξαφνικά να βρεθούν σε μια αποβάθρα σιδηροδρόμου, να κοιτούν το τελευταίο τραίνο που θα κάνει ποτέ την διαδρομή, ν’ απομακρύνεται με δαιμονισμένη ταχύτητα! Και θα μείνουν για πάντα εκεί, ν’ αργοσβήνουν…

    Πιστεύει κανείς πως αξίζει να πάρει ένα τέτοιο ρίσκο; Όσο σκέφτεστε την απάντηση...

    Μείνετε υγιείς και ασφαλείς

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων