Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 13-Οκτ-2020 00:04

    Τα καλά της Χρυσής Αυγής

    Τα καλά της Χρυσής Αυγής
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η ιστορική πρωτόδικη καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης "Χρυσή Αυγή", σηματοδοτεί ένα σημείο-ορόσημο στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ένα ορόσημο το οποίο, εκτός από το τέλος μιας αρρωστημένης και ιδιαίτερα απεχθούς σελίδας, ορίζει και την ύπαρξη κάποιων ιδιαίτερα θετικών συνεπειών, οι οποίες προκύπτουν από τον βίο και την πολιτεία των νεοναζί, παλαιότερα και τώρα.

    Ορθότατα οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αποφανθεί πως "ουδέν κακόν, αμιγές καλού"!

    Η χώρα, από το 1974 έως και το 2010, δεν είχε αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες οικονομικής ή άλλης φύσεως. Αντίθετα, μέσα σε αυτά τα 36 χρόνια η πρόοδος και η ευημερία ήσαν συνεχείς, σχεδόν αδιάλειπτες. Επίπλαστες στο μεγαλύτερο διάστημα βέβαια, αλλά μόνιμα υπαρκτές...

    Η αδιατάρακτη ευμάρεια, πάντα κακός σύντροφος της ανθρώπινης φύσης, οδήγησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού στο σβήσιμο μνημών. Μνημών πολύτιμων για τη διαχρονική διατήρηση του κοινωνικού ιστού και της Δημοκρατίας, είτε μιλάμε για το τανκ που μαρσάρει στη γωνιά του δρόμου κατά τη διάρκεια της επταετίας, είτε για το καρότσι που μάζευε τους νεκρούς της πείνας από τον δρόμο, στην Κατοχή. 

    Οι Χρυσαυγίτες, με τις κόκκινες σημαίες, τα "εγερθητου" (sic), τις μάτσο φωτογραφίες στην ύπαιθρο με τα "φλομπεράκια" και τις υψωμένες γροθιές, έδωσαν εξαιρετικό κίνητρο σε πάρα πολλά νέα παιδιά. Κίνητρο να ρωτήσουν, να ψάξουν και να μάθουν το πραγματικό πρόσωπο του ολοκληρωτισμού και του φασισμού. 

    Πιθανότατα δεν ήταν η πλειοψηφία των νέων, οπωσδήποτε δεν ήταν εκείνοι οι νέοι που έτρεχαν "αγανακτισμένοι" να κάνουν παρέα στους φασίστες στην Πλατεία και σίγουρα δεν ήταν εκείνοι που χόρευαν "εκστασιασμένοι" για το αποτέλεσμα του κίβδηλου δημοψηφίσματος, τον Ιούλιο του ’15. 

    Είναι όμως εκείνοι που θα φέρουν την ευθύνη για να μην ξεχάσουν οι επόμενες γενιές. Μια  ευθύνη εξαιρετικά κρίσιμη, όπως μας δίδαξαν τα χρόνια των μνημονίων, αλλά και της οποίας η ανάληψη έχει γίνει εξαιρετικά σπάνια τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να είναι λογικό να θέλει κάποιος να ξεχάσει τα παλιά και άσχημα, αλλά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου σωστό και κοστίζει πολύ ακριβά στην διάρκεια του χρόνου.

    Μια άλλη συνέπεια της εκτόξευσης των ναζί-εγκληματιών στο πολιτικό προσκήνιο και της αποκαθήλωσής τους, αποτελεί  η ευκαιρία που δόθηκε στον απλό κόσμο να δει το χειρότερο πρόσωπο του λαϊκισμού και να το κρίνει ο ίδιος. 

    Δεν αναφέρομαι στα μεγάλα "φούμαρα" που με απλοχεριά μοίραζαν, τόσο η Χρυσή Αυγή, όσο και οι ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ κ.λπ. τον καιρό της "επαναστατημένης πλατείας, αλλά στην αισχρή και πραγματικά αηδιαστική στάση ορισμένων απέναντι στη συμμορία, ακόμη και μετά τη δολοφονία Φύσσα. 

    Μιλώ για το απαράδεκτο "σιγοντάρισμα" στις επιδιώξεις των ναζιστών, καμουφλαρισμένο πίσω από ανούσιες κορώνες ενώ τα χέρια κάτω από το τραπέζι δούλευαν πυρετωδώς για να τους ενισχύσουν και να τους εδραιώσουν, μιλώ για τον ξαφνικό έρωτα για τις Χρυσαυγίτικες ψήφους στη Βουλή ώστε να υπάρξει άμεση εφαρμογή του νέου εκλογικού νόμου και κάποιοι ν’ αφήσουν πιο δύσκολα την "καρέκλα", μιλώ για το κατάπτυστο, χυδαίο και παντελώς απαράδεκτο δημοσίευμα της "ΑΥΓΗΣ" την περασμένη Κυριακή. Όλα αυτά και πολλά ακόμη, αργά αλλά σταθερά, γέμισαν και εξακολουθούν να γεμίζουν σταγόνα-σταγόνα το ποτήρι της μη τυχοδιωκτικής Αριστεράς. Ένα ποτήρι γεμάτο οργή και σιχασιά το οποίο, όταν ξεχειλίσει, θα παρασύρει και θα στείλει πολλούς πίσω στις ποντικότρυπες από τις οποίες βγήκαν. Και αυτό μόνο καλό θα μπορεί να είναι για τη χώρα. Η Αριστερά ποτέ δεν είχε άξιες να εφαρμοστούν και αποτελεσματικές προτάσεις. Όποτε όμως είχε τη δυνατότητα ν’ αρθρώσει σοβαρό και εποικοδομητικό λόγο (ελάχιστες φορές αλλά έχει συμβεί, π.χ.  το 89), μόνο θετικά αποτελέσματα προέκυψαν για την χώρα.

    Είναι αξίωμα ότι πάντα όταν καθαρίζει ο τόπος υπάρχει η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Μοιάζει οξύμωρο, αλλά όπως όλα δείχνουν, για το συγκεκριμένο καθάρισμα θα έχουμε να ευχαριστήσουμε ΚΑΙ την εγκληματική οργάνωση. 

    Απλά, μόνο επειδή υπήρξε...

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ