Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 23-Σεπ-2020 00:14

    Δεν χρειάζεται μεγαλοφυΐα!

    Δεν χρειάζεται μεγαλοφυΐα!
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Το σημαντικότερο βήμα στη διαχείριση μιας σοβαρής κρίσης, είναι ο καθορισμός προτεραιοτήτων. Αν όχι το σημαντικότερο, σίγουρα ένα από τα τρία πλέον σημαντικά...

    Καθορισμός προτεραιοτήτων σε μια τέτοια περίπτωση, σημαίνει ότι ο επικεφαλής της ομάδας διαχείρισης, σε συνεργασία με τα μέλη που έχουν αναλάβει την ποσοτικοποίηση του ρίσκου, αποφασίζει ποια αντικείμενα της κρίσης θα εκτεθούν σε ποιο και πόσο ρίσκο. 

    Σε μια κρίση επιδρούν πολλαπλοί παράγοντες. Άλλοι γνωστοί και άλλοι άγνωστοι, με την τελική "εξίσωση" διαχείρισης να προκύπτει πολλές φορές ως  πολυπαραγοντική. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να απαιτείται η κατανομή διαφορετικών βαρών κινδύνου, σε κάθε πιθανό μέρος.

    Με απλά λόγια, όταν οι διαχειριστές μιας κρίσης επιλέγουν προτεραιότητες, επί της ουσίας προεπιλέγουν ποια από τ’ αντικείμενα σε κίνδυνο θα θυσιαστούν, για να σωθούν κάποια άλλα, μεγαλύτερης "αξίας".

    Σε περιπτώσεις μιας φυσικής καταστροφής όπως η παρούσα πανδημία, οι υπεύθυνοι προχωρούν σε αναλύσεις κόστους-οφέλους και με αντικειμενικά/αριθμητικά κριτήρια, ορίζονται οι προτεραιότητες. Πάντα σε συνάρτηση:

    α. των γνωστών κινδύνων 
    β. των αγνώστων "αδελφών" τους και 
    γ. του ποσοστού πιθανοτήτων, να υλοποιηθούν κάποιοι, ακόμη και όλοι, από τους δεύτερους.

    Όταν λοιπόν μια κυβέρνηση δηλώνει πως "έχει θέσει ως προτεραιότητα την ανθρώπινη ζωή" αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι, ειδικοί και πολιτικοί σε συνεργασία, έχουν καταλήξει πως ο παράγοντας που θα πρέπει ορθολογικά να διατηρηθεί κατά το δυνατόν  αλώβητος, είναι η ανθρώπινη ζωή! 

    Γιατί; Οπωσδήποτε όχι μόνο για λόγους ηθικής. Κανένας ηγέτης, καμίας χώρας δεν αποφασίζει τόσο μονοδιάστατα. Προφανώς, εκτός των άλλων, έχουν "μετρήσει" αναλυτικά και γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους μας, όλων των ειδών τα κόστη που προκαλεί αυτή η στρατηγική όπως και όλα εκείνα που θα μπορούσαν να προκύψουν σε περίπτωση οποιωνδήποτε διαφορετικών επιλογών και γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη στρατηγική, έχει τις υψηλότερες πιθανότητες να αποφέρει το βέλτιστο αποτέλεσμα,  για την χώρα.

    Αυτό που πολλοί δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες "κόστους". Παράγοντες τους οποίους ελάχιστοι εκτός κυβέρνησης συνυπολογίζουν, αλλά από αυτούς εξαρτάται άμεσα η ανάπτυξη, η πρόοδος και το μέλλον της χώρας.

    Για παράδειγμα, βγαίνουν διάφοροι σεισμολόγοι-λοιμωξιολόγοι-οικονομολόγοι και μπουρδολογούν για την ύπαρξη ή μη του ιού, για την αναγκαιότητα ή μη των μέτρων προστασίας κ.ο.κ. Ενώ προτείνουν αναποτελεσματικές αλλά  και ανήθικες λύσεις τύπου "μοντέλου Σουηδίας". Μοντέλο το οποίο είναι πλέον παγκοσμίως παραδεκτό πως απέτυχε, μιας και μόλις χθες ο ίδιος ο επιστήμονας-φονιάς Anders Tegnell, υπεύθυνος για χιλιάδες μάταιους θανάτους, υποχρεώθηκε από τους αριθμούς (αύξηση κρουσμάτων από 200 ημερησίως στα 1.200), να δηλώσει πως θα χρειαστεί να επιβληθούν περισσότερα μέτρα...

    Η λογική "ας αφήσουμε τους μεγαλύτερους να πεθάνουν, για να επιζήσουν οι νέοι" (ακολουθούμενο από μια ευγονικής ανηθικότητας), μπορεί να είναι απαράδεκτη, ανήθικη και αναποτελεσματική, αλλά είναι μία λογική. Θα μπορούσε κάλλιστα ν’ αποτελεί μια στρατηγική για τη διαχείριση της πανδημίας. Μόνο όμως εφόσον τα δεδομένα, οδηγούσαν σε αυτό το συμπέρασμα. Πράγμα που δεν συμβαίνει.

    Είναι προφανές πως οι άτυχοι συμπολίτες μας, που πλέον θα αντιμετωπίζουν το φάσμα του αυτοφώρου και της φυλακής εάν εμμένουν στις παράνομες απόψεις τους που θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνία, είτε από άγνοια, είτε από αναλγησία, είτε από απλή βλακεία, δεν λαμβάνουν υπόψη τους ούτε τα δεδομένα που είναι αδιαμφισβήτητα, ούτε βασικές ανθρώπινες αξίες όπως ο συνταγματικά κατοχυρωμένος σεβασμός του δικαιώματος του καθενός στην ζωή, ούτε στοιχειώδεις αρχές διακυβέρνησης όπως η ανάγκη ύπαρξης σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ ηγεσίας και πολιτών. 

    Είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν να αντιληφθούν το αυτονόητο. Δηλαδή πως: 

    Α. αφενός η σωστή αντιμετώπιση μιας κρίσης, απαιτεί σύμπνοια η οποία δεν επιτυγχάνεται αποφασίζοντας την εγκατάλειψη μερίδας πολιτών στην τύχη τους και 
    Β. αφετέρου ότι την επομένη της κρίσης ημέρα, θα χρειαστεί η χώρα να συνεχίσει να κυβερνάται και αυτό δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί εάν προηγουμένως, μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτών έχει αφεθεί έρμαιο της μοίρας της, στην δύσκολη ώρα. Απλούστατα διότι κατόπιν, όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως, θα σκέφτονται συνεχώς "πότε και πως θα εγκαταλείψουν εμένα/εμάς, στην τύχη μας;"!

    Άραγε είναι πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κάποιος ότι οι σχέσεις πολιτών και Πολιτείας, δεν χρειάζονται αρχές Πυρηνικής Φυσικής για να λειτουργήσουν; 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ