Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 21-Σεπ-2020 00:02

    Άραγε ποιος θ' αντέξει τι; Και πώς;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η διαχείριση κινδύνου αποτελεί επιστημονικό πεδίο στο οποίο, εκτός γνώσεων και εμπειρίας, απαιτείται αρκετό ταλέντο. Χωρίς αυτό, γίνεται σημαντικά δυσκολότερη.

    Πρόκειται δηλαδή για ένα από εκείνα τα επαγγελματικά πεδία, στα οποία συνηθίζεται να λέμε πως "χρειάζονται και τέχνη"! Εδώ, το (όντως απολύτως απαραίτητο) ταλέντο ή η "τέχνη" αν θέλετε, κατά ένα μεγάλο μέρος αφορά τη διορατικότητα του εκάστοτε Risk Manager. Πρόκειται για την οξυδέρκειά του να εντοπίσει εκ των προτέρων τους περισσότερους κατά το δυνατόν, παράγοντες που θα μπορούσαν να επιδράσουν, είτε θετικά, είτε αρνητικά, τον βαθμό κινδύνου και άρα το τελικό αποτέλεσμα μιας προσπάθειας διαχείρισής του. Για τους περισσότερο "μυημένους", μιλούμε για τη ικανότητα ελαχιστοποίησης των πιθανών "μαύρων κύκνων" (black swan events)...

    Η διαχείριση και επίλυση κρίσεων αδιαμφισβήτητα, αποτελεί μία από τις κορυφαίες και πλέον σύνθετες, εφαρμογές διαχείρισης κινδύνων. Ανεξάρτητα από το είδος της εκάστοτε κρίσης ή τη λύση η οποία δίνεται.

    Η πανδημία του SARS-CoV-2, είναι η μεγαλύτερη κρίση που έχει αντιμετωπίσει ο πλανήτης τα τελευταία 100 χρόνια. Εάν η διαχείριση των κινδύνων που αυτή εγκυμονεί για την ανθρωπότητα δεν είναι η βέλτιστη δυνατή, το οικονομικό τίμημα που θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι (κυρίως όμως οι νεότεροι), θα είναι βαρύτατο. Τόσο σε χρήμα, όσο και σε ταχύτητες προόδου και ανάπτυξης. Δυστυχώς, οι περισσότεροι "αρμόδιοι" σε ολόκληρη την υδρόγειο, μοιάζουν να μην το αντιλαμβάνονται.

    Για παράδειγμα, όλοι μοιάζει να ξεχνούν τι ακριβώς συνέβη στην παγκόσμια οικονομία, κατά τις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν τη μοναδική γνωστή πανδημία αντιστοίχου εύρους και μεγέθους με αυτήν του κορονοϊού, την Ισπανική γρίπη.

    Τα δεκάδες εκατομμύρια των νεκρών (υπολογίζονται από 17 έως 50 εκατ., κανείς δεν γνωρίζει πόσοι είναι με ακρίβεια, λόγω μη τήρησης στοιχείων) και οι χρόνιοι ασθενείς που άφησε πίσω του ο Η1Ν1, αργά αλλά σταθερά, "ροκάνισαν" το πρωτοφανές στα μέχρι τότε ιστορικά χρονικά κύμα ανάπτυξης που είχαν δημιουργήσει οι ανάγκες του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, αρχικά για πολεμικό υλικό και κατόπιν για ανοικοδόμηση. 

    Σήμερα, πριν την πανδημία, η Γη βρισκόταν στα πρώτα  (και πλέον "ευαίσθητα") χρόνια ανάκαμψης από μία σειρά σημαντικότατων κρίσεων χρέους. Η σύγκριση, γνωρίζοντας το τι επακολούθησε τον υπερπληθωρισμό της Βαϊμάρης και τον αποπληθωρισμό μετά το κραχ της Μαύρης Πέμπτης στην Wall Street, προκαλεί ανατριχίλες και τρομάζει. 

    Για την ελληνική οικονομία, τόσο τότε, όσο και τώρα, ας μην συζητήσουμε καλύτερα. Ούτως ή άλλως η Ισπανική γρίπη επέδρασσε σε αυτήν πολύ λιγότερο από άλλους παράγοντες, που την διέλυσαν (Μικρασιατική καταστροφή, προσφυγικό κ.λπ.). 

    Αυτήν την τόσο δύσκολη εικοσαετία του περασμένου αιώνα, την οποία οι περισσότεροι συμπεριφέρονται σαν να μην υπήρξε, θα θυμίσουν πολύ σύντομα σε όλους οι συνέπειες των επιπλοκών που, όπως όλα δείχνουν, αφήνει πίσω της η CoViD-19. Ίσως και μέσα στους επόμενους 12-18 μήνες...

    Ας σημειωθεί:

    Α. ότι η Ισπανική γρίπη (όπως οι περισσότερες βαριές λοιμώξεις) δημιουργεί χρόνιες επιπλοκές σε ένα ποσοστό ιαθέντων που σπάνια ξεπερνά το 15-20% (το ποσοστό ποικίλει ανάλογα τα στελέχη-"μεταλλάξεις" του ιού που ενεργοποιούνται κάθε φορά). Συνήθως κυμαίνεται στα μισά αυτού του ποσοστού.

    Οι μέχρι τώρα (ελλιπείς και με μη ασφαλή συμπεράσματα ακόμη) έρευνες για την CoVID-19, δείχνουν ποσοστά επιπλοκών μετά την ανάρρωση που ξεπερνούν το 50%, ακόμη και στους ασυμπτωματικούς ασθενείς. Ενώ αφορούν σχεδόν το σύνολο των συστημάτων του ανθρώπινου οργανισμού (υπάρχουν αναφορές  ακόμη και για πιθανά προβλήματα στον εγκέφαλο). Τα δεδομένα δεν είναι ξεκάθαρα ακόμη, καθώς οι περισσότερες έρευνες "τρέχουν" ακόμη αλλά οι ελάχιστες που έχουν ολοκληρωθεί, τα πρώτα συμπεράσματα αυτών που ακόμη διεξάγονται και η κλινική εμπειρία με τους ασθενείς ανά την υφήλιο, δείχνουν ξεκάθαρα πως ο κίνδυνος μεγάλου, αν όχι τεράστιου, ποσοστού βαρύτατων μακροχρόνιων ή/και χρόνιων επιπλοκών, είναι κάτι περισσότερο από υπαρκτός.  

    Β. Οι διάφορες μορφές γρίπης, έχουν αποδεδειγμένη εποχικότητα και συγκεκριμένη "διάρκεια" ανοσίας. Γεγονότα που κάνουν την πολυπόθητη "ανοσία αγέλης", εφικτό στόχο, κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες. Με αποτέλεσμα η θνησιμότητα της να είναι μικρότερη του 1% (συνήθως πολύ χαμηλότερα). 

    Αντίθετα, τα όσα γνωρίζουμε για τον κορονοϊό έως τώρα, σε συνδυασμό με αρκετά περιστατικά ασθενών (πέραν των false positive) που ενώ είχαν αναρρώσει, επανελέγχονται θετικοί ή και επανανοσούν με πλήρη εκδήλωση συμπτωμάτων, την καθιστούν έναν πολύ μακρινό στόχο. Ενώ η θνησιμότητά του έως τώρα παγκοσμίως, ξεπερνά το 3% (3,12% το Σάββατο 19/09). 

    Παρ' όλα αυτά, στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο πλανήτη, η συντριπτική πλειοψηφία ηγετών, αρμοδίων, λοιμωξιολόγων και (το κυριότερο) των "λοιμωξιολόγων", συμφωνεί ότι "η οικονομία δεν σηκώνει δεύτερο lockdown" και θεωρούν όλοι ως βέλτιστη λύση να την αφήσουν "ελεύθερη και ανοικτή".

    Προσωπικά και ειδικά για την Ελλάδα του χρέους στο 180% του ΑΕΠ πριν την πανδημία και της αδήριτης ανάγκης εκσυγχρονισμού και σταθερών ρυθμών ανάπτυξης μεγαλύτερων του 3%, νοιώθω ΜΟΝΟ μια μεγάλη περιέργεια: 

    Άραγε πόσους ανίκανους (ή σημαντικά περιορισμένης ικανότητας) προς εργασία για λόγους υγείας, για πόσες δεκαετίες θα μπορεί να "σηκώνει" η οικονομία (δηλ. πόσον ρεαλιστικά ποσοτικοποιημένο κίνδυνο αναλαμβάνει τώρα και θα χρειαστεί να πληρώνει για δεκαετίες) ύστερα από κανένα χρόνο που οι επιπλοκές της νόσου θα αρχίζουν να γίνονται πραγματικά αισθητές; Και την βοήθεια πόσων Μνημονίων και πόσης "Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης θα χρειαστεί, για να είναι σε θέση να το κάνει;

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ