Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 16-Σεπ-2020 00:03

    Αλλάζοντας κουρτίνες, θα φτιάξουν όλα!

    Αλλάζοντας κουρτίνες, θα φτιάξουν όλα!
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια μεγάλη γειτονιά στην οποία υπήρχαν κάμποσοι "οίκοι ηδονής και απολαύσεων". Ήταν μια γειτονιά ευλογημένη, με ωραία τοπία και φανταστικό καιρό οπότε οι "οίκοι ουράνιας ικανοποίησης", ευδοκιμούσαν κι ευημερούσαν.  

    Ένας απ’ αυτούς, σχετικά καινούργιος που λεγόταν "Ριζοσπαστική Αριστερά", συναντούσε πότε-πότε κάποιες δυσκολίες αλλά κατόρθωνε πάντα να συνεχίζει τη λειτουργία του, για πολλά, πολλά χρόνια! Βρισκόταν μόνιμα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά τα κατάφερνε να μένει στον αφρό...

    Ιδιοκτήτες του ήταν μια δράκα νοματαίων που αυτοαποκαλούνταν "οι ηγέτες του λαού"! Στην πραγματικότητα, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια φοιτητοπαρέα που την είχε κοπανήσει από έναν μεγαλύτερο "οίκο ευδαιμονίας", λόγω οικονομικών διαφορών. Εκείνοι φυσικά διέδιδαν πως είχαν αποχωρήσει λόγω "διαφωνιών με την ιδεολογία και το στυλ διοίκησης", αλλά η πραγματικότητα ήταν πως όταν άλλαξε η ηγεσία στο προηγούμενο "σπίτι", τσακώθηκαν άσχημα με την νέα ομάδα, για την μοιρασιά των εσόδων από τα δωμάτια των "κοριτσιών" κι αποφάσισαν να κάνουν, δικό τους βιλαέτι.

    Στο καινούργιο "μαγαζί", δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά. Αλλά ούτε και εντελώς άσχημα. Άλλαζαν τους "διαχειριστές" και τις "διαχειρίστριες" συνέχεια, χωρίς κάποιο θεαματικό αποτέλεσμα αλλά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλοι και όλες κατάφερναν με σκληρούς αγώνες και άοκνες προσπάθειες (λέμε τώρα, δεν έσκαβαν κιόλας, αυτά ισχύουν για άλλους, όχι την διοικητική νομενκλατούρα), να μαζεύουν ένα, μικρό αλλά "πιστό" ποσοστό πελατών. Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, ένα 3-5% των κατοίκων  της γειτονιάς επισκεπτόταν τακτικά τον "οίκο" κι έτσι τα κουτσοβόλευαν. 

    Το "μαγαζί" έβγαζε τα βασικά έξοδα, πλήρωνε το προσωπικό και περίσσευαν και μερικά "ψιλά" για τους ιδιοκτήτες. Να ζουν σαν άνθρωποι και να ‘χουν να πίνουν κι αυτοί κανένα ρακόμελο. Όταν το τραβούσε η όρεξή τους, βρε αδερφέ!

    Όλοι ήταν ευχαριστημένοι κι ο καιρός περνούσε όμορφα κι ωραία...

    Μέχρι που, μια ωραία μέρα, οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως είχε έρθει η ώρα να διαλέξουν ένα νέο "διαχειριστή", μήπως και κάνουν μεγαλύτερη προκοπή. Τότε τους προέκυψε ένα τύπος πολύ μεγάλος για τα μέτρα τους. 

    Αφού τους αποκοίμισε, πείθοντάς τους  ότι θα άλλαζε τον οίκο και θα προσέλκυε νέα, καλύτερη και περισσότερη πελατεία, μόλις του έδωσαν "τα κλειδιά του σπιτιού", αυτός άλλαξε τις κλειδαριές, άρπαξε τους τίτλους του ακινήτου και τους πέταξε όλους στον δρόμο, σαν τα σκυλιά! Φώναξαν, γάνιαξαν, αλλά μάταια! Το "σπίτι" είχε αλλάξει χέρια, μια και καλή, μια για πάντα!

    Ο νέος ιδιοκτήτης, Αλέξη τον λέγανε, δεν ήταν χαζός! Κράτησε ο ίδιος τη διαχείριση, έφερε δικούς του ανθρώπους να τον βοηθούν και, αργά αλλά σταθερά, άρχισε να "ανεβάζει" το "μαγαζί", τσιμπώντας πελάτες από παντού...

    Λίγο μετά άλλαξαν οι συγκυρίες, έπεσε πείνα στη γειτονιά και ο πονηρός ιδιοκτήτης έπιασε το νόημα αμέσως. Άρχισε να διαφημίζει πως τα "κορίτσια" του "σπιτιού", μπιρ παρά ή και τσάμπα, θα έφερναν "τον Παράδεισο στο κρεββάτι του πελάτη". Ούτε ο Μωάμεθ με τα ουρί του Παραδείσου και τα ποτάμια ρύζι, να ήταν...
    Πες, πες, πες το παραμύθι από τον ίδιο και τους ανθρώπους του (αριστοτέχνες στην διήγηση όλοι τους), μάζεψε κόσμο και ντουνιά! Και μια ωραία πρωία, το μαγαζί βρέθηκε να μην έχει που να βάλει τους πελάτες. Είχε καταφέρει να μαζέψει ο αθεόφοβος, πάνω από 35% των κατοίκων-πελατών της γειτονιάς.

    Μια επιτυχία που έρχεται με αυτόν τον τρόπο όμως, έχει τίμημα. Οι πελάτες περίμεναν από τα "κορίτσια" τον Ουρανό με τ’ άστρα, όλα όσα τους είχε υποσχεθεί ο κράχτης-ιδιοκτήτης! Μην σας πω και περισσότερα...

    Ο "μάγος Αλέξης" πάντως κατάφερε, με διάφορα κόλπα, τούμπες και kolotoumbes, όχι μόνο να μην του διαλύσουν το μαγαζί, αλλά και να μείνουν πιστοί οι πελάτες για κάμποσο καιρό. Κοντά 2 χρόνια! 

    Οι "αυταπάτες" όμως (έτσι δικαιολογούσε την μη τήρηση όσων είχε υποσχεθεί, σε όποιον εργαζόμενο του οίκου ή πελάτη τον ρωτούσε) έχουν κοντά ποδάρια. Οι πελάτες κατάλαβαν το παραμύθι και άρχισαν να φεύγουν, με ρυθμό πιο γρήγορο, απ’ εκείνον με τον οποίο είχαν έρθει.

    Μάταια ο Αλέξης προσπαθούσε να κρατήσει την πελατεία. Τ’ άλλα μαγαζιά, είχαν ανανεωθεί και πρόσφεραν σοβαρές υπηρεσίες! Μοντέρνα περιβάλλοντα, νέα ψηφιακά μέσα κ.λπ. Καμία σχέση με το απαρχαιωμένο σαλταδόρικο στυλ του ιδιοκτήτη-διαχειριστή.

    Αναπόφευκτα λοιπόν, κάποια στιγμή ο πονηρός, παλιός πια, ιδιοκτήτης κατάλαβε πως ήταν αναγκαίο να κάνει αλλαγές, μπας και πείσει τους πελάτες να γυρίσουν πίσω. Αλλά τι αλλαγές; Δεν είχε ιδέα! Αυτός το μόνο που ήξερε είναι πως "όλα βρίσκονται στο παραμύθι"!

    Άρχισε λοιπόν τις δοκιμές. Τη μία έβαψε την πόρτα από ροζ, πορτοκαλί με βούλες θαλασσί, την άλλη έβαλε τα κορίτσια να βγάλουν νέες φωτογραφίες "καλλιτεχνικές", που τις μοίρασε στην γειτονιά, απ’ άκρη σ’ άκρη! Μια το ένα, μια το άλλο! Τίποτα! Τζίφος! Κανένα αποτέλεσμα! Η απώλεια της πελατείας συνεχίστηκε αδιάκοπη...

    Κάποτε αποφάσισε ν' αρχίσει να ρωτά τους βοηθούς του. Ο ένας συμβούλευε το ένα, η άλλη το άλλο και ο τρίτος, το παρ’ άλλο! Την πιο ακραία πρόταση όμως, την έκανε ένας από τους παλιότερους και πλέον έμπιστους βοηθούς του, ο Ευκλείδης: 
    "Αρχηγέ, μήπως αντί ν’ αλλάζουμε χρώματα κι αρώματα, ήρθε η ώρα ν’ αλλάξουμε τα "κορίτσια" που έχουν πια γεράσει και οι πελάτες τα έχουν συνηθίσει και δεν τα ορέγονται; Να βγάλουμε τα παλιά στην σύνταξη και να φέρουμε νέα, φρέσκα κι άγνωστα στους πελάτες; Να δώσουμε νέο περιεχόμενο στο μαγαζί, καινούργιον αέρα;"!

    Τα μάτια του Αλέξη, άστραψαν στο άκουσμα των λόγων του πιστού του Ευκλείδη! Ενθουσιάστηκε! Σηκώθηκε με ένα πήδο από την πολυθρόνα του και είπε ξαναμμένος στον παλιό του συνεργάτη: "Σ’ ευχαριστώ θερμά, πιστέ μου Ευκλείδη! Μου άνοιξες τα μάτια! Πέρνα αμέσως από το λογιστήριο να κανονίσεις τα χαρτιά σου για την συνταξιοδότησή σου" και τον άφησε κανονικό άγαλμα! 

    Εμβρόντητος ο μπαρουτοκαπνισμένος και άρτι συνταξιοδοτηθής βοηθός, τον είδε να του γυρνά την πλάτη και να λέει στην Έφη, την γραμματέα: "Έφη, αυτές είναι οι τελευταίες σημειώσεις που πρέπει να κρατήσεις ως γραμματέας. Μην κλαις, δεν θα σε στείλω στα "κορίτσια" βρε, θα δεις! Λοιπόν πρώτον, αποφάσισα ν’ αλλάξουμε τις κουρτίνες του "σπιτιού" μας! Θα τις κάνουμε προς το πορφυρό ή το μαβί! Δεν έχω αποφασίσει ποιο ακόμα! Θα δείξει! Δεύτερον, θ’ αλλάξουμε την γραμματοσειρά με την οποία γράφουμε το όνομα του "οίκου" μας. Παντού! Οπουδήποτε υπάρχει γραμμένο! Θα διαλέξω ποια γραμματοσειρά θα είναι η νέα, όταν έρθουν οι τεχνίτες! Σημείωσε μόνο ότι δεν πρέπει να είναι πιωμένοι όταν έρθουν. Φοβάμαι μην φτιάξουν κανένα γράμμα, διπλάσιο από τα υπόλοιπα, σαν να είναι… παλούκι! Εντάξει; Τα ‘γραψες; Ωραία! Τώρα δώστα σε μια άλλη γραμματέα να φροντίσει να γίνουν και πήγαινε στο παλιό γραφείο του Ευκλείδη. Από σήμερα αναλαμβάνεις την θέση του! Ναι, ξέρω! Από οικονομικά δεν σκαμπάζεις! Αλλά δεν τρέχει τίποτα! Μήπως σκαμπάζει κανένας άλλος εδώ μέσα; Κι ο Ευκλείδης, ήξερε μόνο τα μισά απ’ όσα έπρεπε να ξέρει κανονικά. Σιγά μην τα ήξερε κι έμενε εδώ, τόσα χρόνια! Άντε πήγαινε και… καλορίζικη!".

    Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί (με τα δικά μας τα λεφτά), καλύτερα!

    Όλα τα παραπάνω, ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα, καταστάσεις και, κυρίως, κόμματα, είναι εντελώς συμπτωματική!
    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ