Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 20-Ιουλ-2020 00:03

    Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες ή Ευρωπαίοι;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η Ευρώπη μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα και την ιδιαιτερότητα των στιγμών. Στην πραγματικότητα όμως, δεν συμβαίνει παρά το σύνηθες. Business as usual που λένε και στα χωριά...

    Στα σαλόνια των Βρυξελλών, κάθε φορά που υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα, διαδραματίζεται το ίδιο θεατρικό έργο: ένα μεγάλο και σκληρό πολιτικό παζάρι, όπου κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις και γεγονότα, ώστε ν’ αποκομίσουν πολιτικά κέρδη. Κέρδη είτε σ’ επίπεδο χώρας, είτε σ’ επίπεδο κόμματος, είτε ακόμη-ακόμη, σ’ επίπεδο ατόμου.

    Το μοναδικό πρόβλημα με αυτήν την πρακτική, στη δεδομένη στιγμή και κατάσταση, είναι πως η οικονομική κρίση που προκαλεί η CoViD-19 αποτελεί ένα γεγονός, μοναδικό στα χρονικά. Τέτοιου μεγέθους και έκτασης φυσικές καταστροφές συμβαίνουν μόνο μια φορά στα 100 χρόνια, αν όχι συχνότερα.

    Ως σπάνιες, εξαιρετικές και ακραίες καταστάσεις λοιπόν, η λύση τους απαιτεί ακραία επίσης μέτρα. Μέτρα έξω από κάθε συνηθισμένη λογική, μέτρα που στηρίζονται σε σκεπτικά out of the box (είμαι χωριάτης τι να κάνω;). Μέτρα επίσης, τα οποία είναι ανάγκη να ληφθούν στο κατάλληλο χρόνο που απαιτούν οι ανάγκες των πληττόμενων και όχι σε αυτόν που μπορεί να βολεύει πολιτικά κάποιους...

    Εάν θέλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς, οι τέσσερις συν ένας "φειδωλοί" (Αυστρία, Ολλανδία, Σουηδία και Δανία, με τη μερική συμφωνία της Φινλανδίας για το ύψος των επιχορηγήσεων μόνο), έχουν ορισμένους σοβαρούς λόγους να διατηρούν αντιρρήσεις και να μην συναινούν στο Ταμείο Ανάκαμψης. 

    Όποιες αποφάσεις ληφθούν στο θέμα, (δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα ληφθούν κάποια στιγμή, πιθανότατα πολύ σύντομα, ίσως και την ώρα που διαβάζετε το κείμενο να έχουν ληφθεί), θα αποτελέσουν το πρώτο, ολοκληρωμένα στέρεο βήμα στην πραγματική, πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης. Έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούν λανθασμένη την κίνηση, αυτό το "ξεκίνημα" να στηριχθεί σε λογικές "λεφτόδεντρου".

    Και θα είχαν απόλυτο δίκιο σε αυτήν τους την θέση, εάν οι αντιρρήσεις τους δεν στηρίζονταν σε μικροδιαφωνίες για τα ποσά ή τη μεθοδολογία διανομής των κονδυλίων. Κανείς δεν θα μπορούσε να τους προσάψει το παραμικρό εάν π.χ.  έθεταν βέτο, απαιτώντας να υπάρχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις πως οι συγκεκριμένες πρακτικές και δομές θα μπορούν να εφαρμοστούν αποκλειστικά σε περιπτώσεις θεομηνιών και φυσικών καταστροφών, παγκόσμιας ή πανευρωπαϊκής έκτασης.

    Αντ' αυτού όμως προτάσσουν αντιρρήσεις σε συγκεκριμένα ποσά και στον τρόπο που αυτά θα διανέμονται, προσπαθώντας να έχουν οι ίδιοι μεγάλο ρόλο στην τελική αποδέσμευση τους. Πράγμα που μπορεί μόνο να σημαίνει ότι ελάχιστη σημασία δίνουν στο παράδειγμα Ευρωπαϊκής ενοποίησης, που θα δημιουργηθεί αυτόματα και στοχεύουν σε εθνικά και προσωπικά πολιτικά οφέλη.

    Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν παρέλθει περισσότερες από 57 ώρες διαπραγμάτευσης (αχ βρε μεγάλε Ηγέτη, ιστορία έγραψες με την kolotoumba σου) και ο καπνός παραμένει μαύρος. Εάν οι 4+1 συμφεροντολόγοι "σφιχτοχέρηδες" δεν αντιληφθούν την σημασία μιας θετικής απόφασης και το κόστος των αντιρρήσεών τους, η Ευρώπη θα εμφανιστεί πολύ μικρή. Μικρή όσο και το χωριό των Ηλιόπουλου, Χατζηχρήστου, στην θρυλική κωμωδία και θα προκαλέσει ακόμη περισσότερα γέλια.

    Εάν όμως καταλάβουν το διαφορετικό και την σοβαρότητα της κατάστασης, όλοι θα μιλούν για μιας Ευρώπη που ξέρει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, που γνωρίζει να παίρνει κρίσιμες αποφάσεις και να δίνει τις απαιτούμενες λύσεις! Μια Ευρώπη που θα ξεκινά έναν νέο δρόμο, προς ένα νέο μέλλον!

    Για να δούμε, τι θα δούμε;

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ