Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 29-Ιουν-2020 00:04

    Λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει

    Λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Τις τελευταίες ημέρες η χώρα βρίσκεται μέσα σε μια καταιγίδα αποκαλύψεων σχετικά με ανήθικες και (ίσως) παράνομες πράξεις κυβερνητικών στελεχών και ατόμων του στενού τους περιβάλλοντος, κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

    Μαθαίνουμε για κορυφαίους υπουργούς που διατηρούν "μαγαζιά" και δέχονται-επιτρέπουν τη λειτουργία "παραμάγαζων που βγάζουν πολλά λεφτά", που μπορούν να καλούν και, εμμέσως πλην σαφώς, να δίνουν εντολές σε Ειδικούς Εισαγγελείς για το τι εκείνοι θα πρέπει να πράξουν με διώξεις προς συγκεκριμένα άτομα, για γυναίκες υπουργών που έστελναν με "χαρτάκια" εντολές για ρουσφέτια και κάμποσα ακόμη. 

    Με κορυφαία βέβαια στιγμή, την ανακοίνωση επίτευξης συμβιβασμού μεταξύ της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (SEC ή USSEC – [United States] Securities and Exchange Commission) και την φαρμακευτική εταιρεία Novartis, για κατηγορίες χρήσης από θυγατρικές της (στην Ελλάδα και αλλού) παράνομων μεθόδων "πώλησης" των προϊόντων της, μέσω χρηματισμού ιατρών και στελεχών του εκάστοτε κρατικού μηχανισμού. 

    Σε όλες τις περιπτώσεις, οι αντιδράσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, ήταν από σπασμωδικές έως τραγελαφικές. Πράγμα που και κατανοητό και θεμιτό είναι. Ακόμη και με βάση το νόμο, ο κατηγορούμενος (ακόμη και ο οιωνεί) δικαιούται να χρησιμοποιεί (μετέλθει) όποια μέσα θεωρεί βέλτιστα για να υπερασπιστεί την αθωότητά του. Ναι, ακόμη και την παραπλάνηση ή το ψέμα...

    Γι’ αυτό π.χ.  η στάση του Αλέξη Τσίπρα στο ζήτημα των συζητήσεων του κυρίου Παππά με τον κύριο Μιωνή, είναι απολύτως κατανοητή. Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται σε de facto κίνδυνο να κατηγορηθεί ως συνένοχος, αν όχι ως ηθικός αυτουργός. Ο προϊστάμενος φέρει πάντα κάποιον βαθμό ευθύνης, για τις πράξεις των υφισταμένων του. Πρόκειται γι’ αυταπόδεικτο, το οποίο γνωρίζει καθένας που έχει ασκήσει διοίκηση. Έστω και υποτυπωδώς...

    Από το σημείο αυτού του δικαιώματος όμως, έως εκείνο όπου ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ, από… τα τρολλ του υπογείου της Κουμουνδούρου (τα καημένα, τα είχαμε προσωρινά ξεχάσει) μέχρι τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος, παραχαράζουν και μεταφράζουν "λάθος" δημόσια και επίσημα έγγραφα του Αμερικανικού κράτους, η απόσταση είναι πραγματικά χαώδης. Για όνομα Θεού, μιλάμε για απλά Αγγλικά, που η κατανόηση τους δεν απαιτεί ούτε καν γνώσεις Lower! 

    Η πρακτική αυτή δημιουργεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τη Δημοκρατία και τους Θεσμούς της. Θεσμούς οι οποίοι υπάρχουν για να την υπηρετούν και να την διαφυλάττουν. Όχι για να εξυπηρετούν και να στηρίζουν το κομματικό αφήγημα του κάθε ηγετίσκου που, μ’ εγωπάθεια και αυταρέσκεια, αρνείται να δεχθεί ότι διέπραξε ένα σφάλμα.

    Όλοι κατανοούμε απόλυτα πως η παραδοχή ενός σφάλματος είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, τόσο συναισθηματικά, όσο και αντικειμενικά. Ειδικά για τους πολιτικούς, οι οποίοι επιβαρύνονται επιπλέον από τη δημόσια κατακραυγή, ακόμη και ανθρώπων που δεν έχουν γνωρίσει, ούτε θα γνωρίσουν ποτέ. 

    Σε κάποιες περιπτώσεις όμως, όταν διακυβεύονται πολύτιμες αξίες όπως η αξιοπιστία της Δικαιοσύνης και η ακεραιότητα του κράτους Δικαίου, χρειάζεται να βρίσκουν το θάρρος της γνώμης τους και να ομολογούν "Mea Culpa" και να ζητούν μια συγγνώμη! Γιατί όχι; Δεν είναι κακό να ζητάς συγγνώμη! Ενώ μοναδικό θύμα είναι ο υπερφίαλος εγωισμός!

    Διαφορετικά, κινδυνεύουμε όλοι να ξαναζήσουμε περιόδους όπως εκείνο το ανεύθυνο, αριβίστικο ξεσάλωμα του καλοκαιριού του 2015. Όχι μία, αλλά πολλές φορές!

    Κι όλοι ξέρουν καλά πια, τι και πόσο μας κόστισε η… ακσιοπρέπεια!

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ