Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 22-Ιουν-2020 00:03

    Αλήτες, ρουφιάνοι Κουίσλινγκ!

    Αλήτες, ρουφιάνοι Κουίσλινγκ!
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η δημοσιογραφία θεωρείται και είναι λειτούργημα. Ένα γεγονός που, εμμέσως πλην σαφώς, διαφαίνεται και στον θεμελιώδη νόμο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Σύνταγμα των Ελλήνων.

    Αυτή η πραγματικότητα όμως, από πάρα πολλούς, γίνεται βάση εκκίνησης για μία ανήθικη και ξεδιάντροπη επίθεση, η οποία στοχεύει οποιονδήποτε δεν παρουσιάζει την επικαιρότητα με τρόπο που να ταιριάζει στη δική τους οπτική.

    Φυσικά πρόκειται για το δόγμα Γκαίμπελς: "Εάν η πραγματικότητα διαφωνεί με τις απόψεις μας, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν". Η ναζιστική προέλευση του σκεπτικού όμως, διαπιστωμένα, δεν επηρεάζει καθόλου την χρήση. Π.χ. την "σοφία" του Δρ. Γκαίμπελς εφάρμοσε καλύτερα απ’ όλους επί πολλές δεκαετίες, το Σοβιετικό καθεστώς και οι συνοδοιπόροι του. Όποιος διαφωνεί ή δεν (θέλει να) θυμάται, ας κάνει μια αναζήτηση στο Internet, με τις λέξεις "μαρούλια" και "Τσέρνομπιλ". Η άποψη και η μνήμη θα φρεσκαριστούν, τάχιστα…

    Για να είμαστε πάντως δίκαιοι, η μεγαλύτερη χρήση στην Ελλάδα, έγινε από τα τέλη του 2009 και ύστερα. 

    Ήταν τότε που απειλήθηκε το βόλεμα στα κεκτημένα, οπότε χρειάστηκε να εφευρεθούν διάφοροι "δράκοι" που δικαιολογούσαν τ’ αδικαιολόγητα και υπόσχονταν, φρούδα και "αυταπατημένα" (sic), τη διαιώνιση της προηγούμενης, άρρωστης και ουτοπικής, ευμάρειας. Κανείς δεν ήθελε ν’ ακούσει στοιχεία, κανείς δεν ασχολείτο να διερευνήσει τα δεδομένα και όποιος τολμούσε να ψελλίσει αντιρρήσεις στα ανυπόστατα παλαβά που ακούγονταν και γράφονταν, γινόταν αυτόματα "εθνοπροδότης", "πουλημένος", "Γερμανοτσολιάς" και κάμποσα γραφικά αλλά καθόλου όμορφα.

    Ποιος απ’ όλους εμάς εδώ στο Capital.gr μπορεί να ξεχάσει ότι μας αποκαλούσαν... "πουτιγκάκια (sic λόγω ευπρέπειας) των δανειστών"; Επειδή, είχαμε το θάρρος της γνώμης μας και την απαίτηση να μπορούμε να την εκφράζουμε ελεύθερα...

    Προσωπικά όμως, δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω πως μια "κυρία" (θου Κύριε…) μου προσέδωσε το προσωνύμιο Κουίσλινγκ (δηλ. δωσίλογος, από τον περιβόητο Νορβηγό συνεργάτη των Γερμανών) όταν, με στοιχεία,  κατέρριψα τον ισχυρισμό μιας άλλης "κυρίας", πως η ΕΚΤ θα διαταχθεί να εκτυπώσει €300 δισ. για αποπληρωμή του Ελληνικού χρέους και θα το κάνει. Ο χαρακτηρισμός έχει για μένα, ένα στοιχείο μοναδικότητας, ένα ίχνος τιμητικής αγριότητας...

    Φυσικά, ούτε στην Ελλάδα ήταν μονόπλευρη η εφαρμογή. Αμφότερα τα άκρα, προσάρμοσαν την πραγματικότητα στις επιδιώξεις τους και κατόρθωσαν να προσελκύσουν στις τάξεις τους ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τους πλησίαζαν, ούτε στα 100 μέτρα. Όταν όμως κάποιος κυματίζει μια σημαία φωνάζοντας "Υπάρχει και καλή βία", το κάνει επειδή ακριβώς ξέρει ότι όλοι οι (δίκαια ή άδικα, ποσώς τον ενδιαφέρει) θυμωμένοι θα έρθουν κοντά του και θα τον βοηθήσουν να επιτύχει τους ανίερους στόχους του.

    Μέσα σ’ όλη αυτήν τη δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα, εκείνοι που πλήρωναν το μεγαλύτερο τίμημα ήταν όσοι είχαν δημόσιο βήμα. Το σύνθημα "αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι" ήταν μόνιμος ύμνος, στα χείλη όσων έστηναν κρεμάλες και ζητούσαν "να καεί, να καεί το μπ…..λο η Βουλή"!

    Μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 όλα αυτά σταμάτησαν, ως δια μαγείας. Ξαναζωντάνεψαν για λίγο, στις ημέρες του "περήφανου Όχι" και του "ηρωικού δημοψηφίσματος" και κατόπιν, χάθηκαν εντελώς. Καλά λένε πως ο διορισμός στο δημόσιο, εξημερώνει...

    Πλέον υπήρχε το "Ινστιτούτο της Φλωρεντίας" που ήθελε 4 μόνο κανάλια, ο αντισυνταγματικός νόμος αδειοδότησης με τα βοσκοτόπια αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Όλα ξαφνικά, μέσα σε μερικά εικοσιτετράωρα, έγιναν "όμορφα, ηθικά και αγγελικά πλασμένα" στον κόσμο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Το ότι γελούσε όλος ο πλανήτης με την κατάσταση της ενημέρωσης στη χώρα, τους νεκρούς της ΕΡΤ και τ’ άλλα ευτράπελα που βιώσαμε, ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια, για τους ήρωες της "σκληρής διαπραγμάτευσης". Εκείνης που κόστισε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ στον ελληνικό λαό αλλά εκείνους τους αντάμειψε με 4 χρόνια εξουσίας και ατέλειωτου γλεντιού...

    Μέχρι πρόσφατα. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε, με όλους τους δυνατούς τρόπους και σε όλους τους τόνους, να δημιουργεί θόρυβο διότι δήθεν "τα Μέσα δεν τον μεταχειρίζονται δίκαια" και επειδή "η κυβέρνηση κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα". Με αποκορύφωμα του λαϊκισμού και της κατάντιας, τα όσα  παρουσίασε για την επαγγελματική υπόσταση των δημοσιογράφων το βίντεο-σκουπίδι, μνημείο ανηθικότητας και ασέβειας προς μία ομάδα εργαζομένων πολιτών, που παρήγαγε και παρουσίασε προχθές η πλατεία Κουμουνδούρου...

    Θα μπορούσε να το πει κανείς και περίπτωση deja vou. Όμως δεν είναι!

    Ξέρετε πόσες και ποιες είναι οι πολιτικές ομοιότητες μεταξύ των χρόνων πριν τον Ιανουάριο 2015 και των τελευταίων μηνών, όπου βιώνουμε ξανά τις διάφορες μπαρούφες; 

    Μία και μοναδική: Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εκτός εξουσίας και προσπαθεί ν’ αναρριχηθεί σε αυτήν, με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος, χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή ηθικό φραγμό. Όσο και αν ψάξετε, δεν θα βρείτε άλλες.
    Τα συμπεράσματα, δικά σας… 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ